फातोर [रुजारियो पिंटो सिंधुदूर्ग]

कवी म्हळ्यार कोण? तेच्च समाजेचो एक वांटो न्हय? आतां कवी समाजेचो वांटो तर, समाजेच्या एकेका संवेदनाक अपले कान, जीब, दोळे, नाक, मत दितलो न्हय? समाजेंत दणसतेल्यांचेर व कशटातेल्यांचेर दया भिरमतेचो दुकोळ पडलेल्या समाजेंत आरसो धाखंवचो न्हय? हांगासर‌यी एक असलीच खूब संगरषाची कविता कवीन उभी केल्या. आमचे समाजेंत सदांय म्हळ्ळेपरीं आमी असले असतुरेक पळेतांव पूण ती कोण कोण्णा म्हणून तिचे गण्णे आमी करुंक व्हचनांव. पूण कवी तो कवी, जो देखुंक सकता रवीन देखुंक सकानातलें.

बाब रोसारियो पिंटो मालवाणिचो नामणेचो कवी. ह्या कवितेच्या आतम्याक पळेंवचें तुजेर सोडतां.

[कविता] फातोर [रुजारियो पिंटो सिंधुदूर्ग]

फातर

’रसत्याचे फातर फोडन

संवसार ती चलयता

रसत्याची धूळ, डांबाराचो वास

खोरे, कुदळ, फातराची रास

एक भुर्गें मातयेत खेळता

दुसरे तिणे पाटीर बांधला

फातर फोडन हात‌यी फुटला

आंगार माराचो वळ ऊठ‌ला

वयल्यांन सूऱ्यो भाजून काडता

कामार तिका पातोरच नाडता

सगळे ती संसून सोसता

आपल्या कसतार भुरग्यांक पोसता

पियेवन घोव सदाय मारता

जाय तेन्ना लागीं वोडता

वर्साक एक भुरगे वाडता

जायती वर्स असेच घडता

सगळो राग ती फातरार काडता

दीस‌भर मागीर फातर फोडता

रागांन मागीर फातर फोडता

सगळो दीस फातर फोडता

- रोजारियो पिंटो, सिंधुदूर्ग [एपरील २०१८]

रोजारियो पिंटो: मालवाणी प्रांत्यांत जायते कोंकणी लोक तशेंच कोंकणी साहीत रचपी आसात, बाब रुजारियो पिंटो एक नामणेचो कवी, ’दर‍यादेगेर’, ’मावुली’, ’आमी मालवाणी’ , म्हाजा कोकणा (मालवाणी गाणा), ’आमी मालवाणी’ हाचीं पर्गट जाल्लीं प्रमूक पुसतकां. जायत्या कविगोश्टिंनी हाणें वांटो घेतला.