एक विशय .. दॊन कविता

[कविता] एक विशय.. दॊन कविता

संसारांत आज भोव मारेकार वीक पाचारून आसा. कोरोनाच्याकी हजार वांट्यान तें विसतारून मनशापणाचो भोंगोसतोळ करून आसा. बळवंत अपली सकत गळसून समाजेचीं हेर नेमां अपल्या फायद्याक लागून करून आसात. ह्या सक्तेक गळसून कोण सर्कार रचता. कोरोनाच्या भिरांतेन फकत तोंड धांपल्यार पावता पूण हांगा सर्कार दोळे, कान सयत धांप्ता. हांगासर दोन इमाज्यो, दोन ताळे, दोन काणियो घडतात; एक हकीगत जी गुप्तीं आसुंक पूण दुस्री संसाराक दाकवंक आनी लोकाक बनावंक. देकून अमेरिकांत कांय शेकड्यादीं पालवल्लो म्हळ्ळो जाती-कातिचो उजो आतां परत जळुंक लागला. असलोच उजो संसाराच्या हेर देशांनी जळचें खरेंच जावन मनशापणाचेर मारेकार सवाल कशें उभें जालां. आमच्या देसांत सयत संस्राक दाकवंक तशेंच सांगुंक जायतो काणियो आसात. असलीं घडपां रचून खूप कमांवचे भडवेय समाजेंत यथेश्ट मापान आसात. तांकां फाल्यांचो फुडार, फाल्यांचें बरेंपण कितेंच पडोन गेल्लें ना. कानांक, दोळ्यांक कशीय पट्टी भांद‌ल्ले हे दळदीर सोडवोणदार आतां लोकांच्या दोळ्यांक, कानांक सयत पट्टी भांदुंक लाग्ताना खरेंच जावन मनशापण चिर्डता आनी उर्डता.

’आत्म निर्भर’ ह्या फटिंच्या सांकळेची नवी गांच. हांगा मनीस जियेंवचो भर्वसो सांडून दीस काडून आसताना थंय दाकवपाचो डोंग करून दीस लोटचे आडळतेदार दिसाक एक नवी काणी घडून लोकाच्या कानांक वांयगी भांदचें काम करून आसा.

’अल्तड-पल्तड’ अंकणांत, एका सकाळीक विश्याचेर दोगांनी बरयिल्ल्यो कविता आमी फायस कर्तेल्यांव. पयल्या आंकड्यांत विशय ’आत्म निर्भर’ आनी ह्या विश्याचेर दोन कविता बरयल्यात बाब शयलेंद्र मेहता आनी वल्ली क्वाड्रस हाणीं.

अतमो निर्भर (- वल्ली क्वाड्रस)

सेज्राच्या गांवांनी जिवदाळी रीग‌ल्ल्यो

जिवदाळी चाबून लोकांचीं मोडीं पडतालीं

आमच्या गांवांत शेज्राचो राय येंवचार आसलो

गांव‌भर मनशां रसते सुंर्गारावंक लाग‌ल्लीं

जिवदाळीन गांवाक रिगून‌यी जाल्लें

गांवच्यो गडी घर्चीं दारां बंद जालीं

घरांच नातलेल्यांक रसत्यार मोरुंक दिलें

आमी घराभितर रावून वाती पेटयल्यो

शेराक तीं जड म्हणून पाटीं गांवची वाट विंचली

रसते धरले खांदीं बाळांक घेवन

तांच्यो काती झरल्यो पांयां खोटो फुटल्यो

आमी बाल्कनिंत रावून ताळियो पेटल्यो

पर्की शेरांत एकेक‌च होगडायलें

पयलें काम पाकें अपलीं पेलीं

तोंडार मासक न्हेसून भूक लिपयली

पोटांतल्या किडिंक कशें समजतेली

आनी बाळांक आवय ना भापायक धूव ना

गांवांत रीग ना विचार्तलो कोण ना

प्राण मात बाकी उरलल्या कुडीक आतां

आत्मो निर्भर कंय पूण अत्मो उरला खंय?

अतमो निबर (शैलेंद्र मेहता)

वांकडे मेढींचें वांकडें नेम

तेचपरीं समाजनेम

सरळ चाल विसरावन

पातकड्यांचेर हाडली झेम

सुट्टा खाज, खाजोवंक मनाय

सामाजाकातीर दाटलीं चवनां

विसरायेर घालूंक वेदना

मठामठांनी भक्ती कवनां

दाग रगताचे रस्त्यारस्त्यार

पूण उरता दामून दरेक खबर

कुड्डी भक्ती रिगल्या मेंदवांत

आत्मो केन्नाच जाला निबर

मूळ काण्येगार तर‌यी, कविताशेतांत अध्ययन, विशलेषणाचो वावर. ’च्यार मुखां’ (२००२), ’कट‌पुतळी’ (२००४), ’दर्भारांतली पिंर‍गोण’ (२००६), ’बजार’ (२०१७), 'भितरलो कवी' (२०२०) पर्गट‌ल्ले स्वताचे कविताजमे. ’कवितापाठ’ (२००५), ’दर‍याक उदाक’ (२००६), ’काळोक नात‌ल्लो गांव’ (२००७), ’मुगदनात‌ल्लीं गितां’ (२०१७), 'सुक्ती भर्ती' (२०१८) एदोळ पर्गट‌ल्ले कविता अध्ययनाचे बूक. कोंकणेशिवाय कानडी, इंगलीश, हिंदी भासांनी सयत कविता बरयल्यांत.

पोलिटिकल सायन्साचो अध्यापक जावन वावर केल्लो हो अंकण‌कार, कवी, समीक्षक, तर्ज‌कार तशेंच कोंकणी वावराडी. गोंय मुळाचो सद्द्याक मुंबंयत वावर करून आसा. चाळीस वरसां थावन मराठी, कोंकणिंत बरयता. ’सिसिफस तेंग‌शेर’ ताच्या कोंकणी कवितेंचो जमो.