बरॆं म्हुण पळॊव नजॊ [संजीव वेरेंकर]

मनीस दीस गेल्लेपरिंच बुध्वंत जाता, चडीत शिकप जोडता, चडीत गिन्यान जोडता तर‌यी मुळावी संयबीक सवयेथावन केदिंच सुडका जोडुंक सकाना. देकून एकामेकाची नसाय करून तोंडार बरें उलवप धाकवन मनांत कुसयता अनी अपली काळी सावळी लिपयता.

कविता फकत एक हव्यास न्हय, कविता एक जवाभदार जावन घेवन कविता बरयतेल्यां पयकिंत बाब संजीव वेरेंकर एकलो. देकून ताची दरेक कवितेंत एक ना एक अपुर्भायेचो विशय आसता. हांगासर‌यी तो असलोच विशय घेवन आयला आनी ह्या कवितेची सोभाय चाकुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] बरॆं म्हुण पळॊव नजॊ [संजीव वेरेंकर]

बरॆं म्हुण पळॊव नजॊ

कितॆं म्हुण

कांयच कळना

कॊणाचॆंच बरॆं म्हुण

म्हज्यान पळॊव नजॊ जालां

कॊण घर घॆता

कॊण गाडी घॆता

कॊण लग्न जाता

बरॊ संवसार करता

घॊव बायलॆची

बायल घॊवाची अपूर्बाय करता

पाड पडूं नाका हॆं

सगळ्यांचॆच म्हाका त्रास जाता

कॊण नवॊच नॊकरॆक लागता

ताच्या म्हयन्याचॊ पगारूच

परतून परतून सपनात यॆता!

आनी पिशांतूर जावन मॆळटा ताचॆ

गॊमटॆर बसन दिसता!

खरॆं सांगू?

खूवच त्रास जाता

दॊळ्यां मूखावॆलॆं बरॆं तितलॆंय

नाच जायनशॆ दिसता!!!!

- संजीव वेरेंकर  [माय, २०१९]