आवयचो मार [अमेय नायक, गोंय]

हे मार हासवन सुरू कर्तात, मधेंच रडयतात, काळजाक पिगळयतात आनी कविता वाचून गेल्लेपरिंच कोशेडदांत सिंतिमेंतांची पिंर्गोण सयत पिंर्गशें करयतात. कितें कविता एका तर्न्या कविथावन.

अजीक तीन वर्साधीं एका कविगोश्टिंत बाब अमेय नायक हाची एक कविता वाचून ताच्या सोधनेर हांव आसलों. पूण म्हाका तो मेळ्ळोच आयलेवार गोंयांत चल‌ल्ल्या साहितीक सम्मेळनांत. जितलो प्रतिभावंत तो की, तितलेंच खाल्तेंपण ताचें. ही कविता थंयचर ताणें प्रसतूत केल्ली आनी आयकोवपी जायत्यांच्या तोंडार बिगां घालुंक सक‌ल्ली कविता. गोंयांत तर‌यी उत्रांविणें फकत साहितीक प्रतिभा अपुर्भायेन उलंवची पळेताना खरेंच भग्ता; कोंकणेंत बरे कवी वेगिंच येतले. आनी ते बरे दीस वेगिंच येंव म्हणून राकोन रावतां आनी सद्द्याक ही कविता वाचुंक तुका उलो दितां.

[कविता] आवयचो मार  [अमेय नायक, गोंय]

आवयचो मार

भुरगेपणांत आवय म्हाका

खूब मारताली,

तिचे कडेन तसो

तरेतरेचो

मार आसलेलो.

जसो,

एक दोन वर्सांचो आसतना,

कसलींय मस्तेपणां करतना,

'धाय' करताली

मोगान.

पिराय वाडली

तशी

मस्तेपणांय वाडलीं.

तशी

आवयची मारपाची

तराय वाडली.

पूण

संवय मात्तूय सुटूंक ना म्हजी

मार खावपाची.

फुडें, आवयच्या हातांत

'शिट्टी' आसताली

सादी सरळ

अशीट्ट हातार पडटाली

केन्ना केन्ना चुकताली

वा

हांव चुकयतालों...

तिचेर 'भार' बीन येतकच

कुल्यार पडटकच

खूब दुखताली.

हांव

आनीक मात्सो व्हड जालों.

शिट्टेचो मार खावन खावन,

कुलोय म्हजो घट जालों.

मागीर हांवें

सान्नी मुण्यांचो,

चप्पलांचोय खाल्लों मार.

त्या दिसा...

त्या दिसा म्हज्याय

सोशीकतायेचो बांध फुटलों.

कानसुलार तिच्या

दोन फुलयली...

चेडो तिचो व्हड जाल्लो

तिका समजलें.

बाबडी ओग्गी पडली

जीब शेणिल्लेवरी.

त्या दिसा सावन

आजुनूय खातां हांव

तिचो

मोनेपणां मार...

सगळे मार सोसले

'हो' मात

मात्तूय सोसूंक जायना.

दिसतां म्हाका

सांगचें कशें तिका...

" वाजय गे...

वाजय गे, म्हज्या पोल्यार...

हातार

वा कुल्यार...

पळय...

पळय... हांव लागींच आसां

लागींच

तुज्या उल्यार."

कितलेय केले प्रयत्न तरी

तिका

भुरगेपण म्हजें मेळना,

म्हाकाय आतां म्हज्या

'त्या'

भुरगेपणांत वचूंक कळना...

'त्या'

भुरगेपणांत वचूंक कळना.

- अमेय नायक, गोंय  [मार्च, २०१९]