आवय! (- एच. मनोज जे)

[कविता] आवय! (- एच. मनोज जे)

जेदनां आमचेसमोर एक असतुरेचें रुपणें उभें जाता, तेदनां मोग, दया आनी सोसणिकायेचो नियाळ येता. पूण जेदनां एका आवयचें रुपणें उभें जाता, तेदनां एक संसार‌च उभो जाता. एका आवयची सकत तितली अगाध आनी विशाल.

बाब एम. मनोज एच. एक साहितीक शिक्षक जावन काम करून आसा. अपल्या आवय शांताबायेक समर्पीत केल्ल्या ह्या कवितेच्या एकेका वळिंनी ताणें अपलें काळीज खिरवन तींत करून बरयिल्लें पारकुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] आवय! (- एच. मनोज जे)

आवय!

हांव आवय