दिया हूं मैं,

दिया हूं मैं,

जल्ना ही मेरा जीना,

जल्ना ही मुस्कुराना

दिया हूं मैं,

जल्ना ही मुस्कुराना

[कविता] आंगण हें जिवीत (- क्लैव सोज, बोळिये)

एका हिंदी कवितेची वोळ यादीक येता;

दिया हूं मैं,

जल्ना ही मेरा जीना,

जल्ना ही मुस्कुराना

हांगासर जिवीत, नाच आनी आंगण कविता मनशाक संतोस, समधान कशें सोधचें म्हळ्ळेविशीं सांगता. मनीस भवतीक संसारांत सर्व संग्तेंक पळेवंक, आपडुंक आशेता; म्हळ्यार ज्ये कितें दिसता तेंच तो मांदता पूण संतोस, समधान कोणेंच आपडुंक वा पळेवंक सकानातलें. अपुर्भायेचें चिंतप ह्य कवितेंत व्हाळंवचें दिसून येत.

बाब क्लैव सोज बोळिये, एक युवकवी. आयलेवार काच्या कवितेंनी पळेवंक मेळची गुंडाय दाधोसकायेची. ’मयन्याचीं कविता’ खरिंच जावन हेरांक प्रेरीत करुंक सकतात म्हणच्याक ही कविता गवाय दीत. बाकिचें तुजेर सोडतां.

[कविता] आंगण हें जिवीत (- क्लैव सोज, बोळिये)

आंगण हें जिवीत

आंगण तुजें मात्र न्हय

सगळीं वांकडिंच रे पापिया..!!

लोक तुजेर मात्र हासता,

तुंवें सत सांगलेंय..!!

सगळीं शिकोन आसात,

नाचोंक कोणायकी कळना..!!

रडचीं पांयजाणां काडन दवर,

आंगण मात्र सोडिनाका..!!

वाळचा वाऱ्यची पर्व नासतां,

उडकाणां मार्तात

पिसंतूर ल्हारां;

ना सुशेग दऱ्याक,

ना तडीक‌रे मनश्या...!!

लोक चाक्ता सोभय,

दिवून नीब बुडचा सूऱ्याचें..!!

तुंय नाचात राव ,

शहबासकी नाका कोणायची

आंगण नैं तर, नाच तरी सार्को जायत..!!

फातर, खिळे आसचीं

आंगणांच चड‌रे भावा ..!!

'सगळें बरें आसा'

हेंच्च घाजतात तांचीं पांयजाणां..

हुलोपांत नाचतेल्यांची,

दूख नियाळन..!

ताळियांचा आवाजाक भुल्लोय तर,

थुत्कार्चीं उत्रां आयकोंवचीं नांत..!!

मधेंच्च आंगण सोडून वेशी

'ओह, छे' म्हणात

विस्रोन सोडीत रे सायबा...!!

तुजा लागशिल्यांचें दूख चडात,

नाचोंक कषट जायत..!!

तुजा, आपल्या खातीर तरी नाच

ताणें; पुरो म्हणता पऱ्यंत..!!

- क्लैव सोज, बोळिये. [फेबरेर, २०२०]