आनाचो पुडवो...! [चिक्क पांगळा]

उत्रांची रास‌च कविता करून समाजीक जाळिजाग्यांनी जिग्ग जातेल्यांनी ही कविता वाचिजाय आनी शिकाजय कविता कशी उदेता म्हळ्ळें. हांगासर एकेका वळिंनी कवितेचीं एकेक थिकां वाचताना अशें भगता की, कितेंगी काळजाक आपटता, मतिच्या पडद्याचेर सोभीत काणी खंचता.

संसारांत एका मनश्याचें येणें जावंक आवय-बापूय दोगांयची देणगी आसता पूण जीण‌भर आवय मोवाळायेची मूर्त जाताना जोडून हाडचो बापूय सदांच दुस्मानाचें मुखोटें न्हेसून जियेंवची अनिवाऱ्यता. कुटमाची शिसत सांभाळुंक जायतेपावटीं ताचीं मोनीं दुकां दोळ्यांनिंच सुकतात. मान, प्रतिश्टा, गवरव सर्व हसतेच्या दांतांपरीं; धाकवंक एक पूण चाबुंक अन्येक. हांगासर पुडवें एक सांकेतीक इमाज पूण कवितेच्या वेवेगळ्य इमाजिंक इतले अपुर्भायेन सजयलां.. व्हा! कितें अपुर्भाय ह्या साद्या कवितेची.

[कविता] आनाचो पुडवो...! [चिक्क पांगळा]

आनाचो पुडवो...!

हांव भुंय पडल्या वेळा

नितळ लुगटा वसत्राक

बर्गाल आसल्या काळा

लज काश्टेर लिपोन

आनान आपल्या पुडव्यान

म्हाका गुटलायिल्लो म्हणोन

सदांनीत पुस्पुसताली मांय...!

एक श्हेर‌ तांद्वाक

घरांत बारा वांटे

भुके माल्तेर

दिसाक एकूच‌ पावटीं

हाज्री गाल्ची दोय...

मांयच्या पालवा कुच्चे गांटीर

चिल्लर आण्यांचो फेंर्गो तर

आनाच्या मुंडा बुराकांक

थंय थंय सुवी सुतान

व्होळुल्ली मानाची वोंय...!

गेणी भिकेक लाबुल्ल्या

नाडवारा कुडको भुंयत

सकाळीं ताजा पर्जळी

आनाचो धवो पुडवो

सांजेर तांबसो सदांय...

कर्कट्या वोता उज्यांत

सुकिधाड पडलेल्या शेताक

आनाच्या घामाची शेकाय...!

व्हडलें फेसत वा उत्सव

भूत कोल तंबील

गांवांत बोरें फालें

उणें नातलें कांय...

घर्च्या कोंलबा पोटांत

बुसकोट जायते तरी

रूका पाळां अनेक

मूळ एक म्हळ्ळेबरीं

धवो पुडवो न्हेसोन

भायर सर्तालो आन राय...!

वेळान काळाचीं पानां

हाळू वोळू पर्तिताना

कोलवा पाकें वचोन

नळ्या सावळेची मेळ्ळी ससाय...

मांय आनाच्या घोंटेरांत

पांच चेडवां सुकणीं वाडोन

दादल्या गुडांक उबलीं तर

पांच तर्ने कोंबले आमीं

तेगानीं धरली गाद्यां देग

आन्येकल्याक बोंबोयची दीग

निमाण्या पेद्दाक म्हाका

गलफा धगी दोवांत भिजची पिसाय...!

कागदा पानार आशार पाशार

बेसांवां, दुखां तशें नवें

खंतीश्ट भयण, भावाचें रीण

मांय आनाच्या रूणाक

कुसकूट गलफा दुडू

कितलो लाबयत पुर्ती थंडाय...

मांयच्या कपलाच्यो मिरियो

आनाचे असकत बोरियो

काळाच्या कांट्यांक बावली

मालघड्या मांड्यांची पिराय...!

फाल्याण्या एका‌ सकाळीं

वावरार झजच्या गलफा थळीं

अवचीत शेवटाली खबार कानांक

आन आनी‌ ना म्हळ्ळेंच

दोळ्यांक मांडलो काळोक

दुकांनीं भिजली‌ रेंव...

उटा उटीं धावणी भोगणांची

लांब रूंद दिसली वाट गांवची

उडाण उबताना उचारली शीण

आनाक तुज्या लागीं आपयिल्लो

कितलो कठोर तूं देव...!

कांपकुरे पाय आंगणाक तेंकले

कुटमा किंक्राटी कानांक तोपले

मांयक मोगान भुजायताना

भाव भयणिनी बळान आरायलें

बोरे मनीस देवाक लागशिले व्हय

उस्वास दिल्ल्या जिण्ये दाताराक

मोर्ना पेटेंत पळेंवचें

म्हाका काळीज कोंकचो घाय...

फुलां झेल्यां सुंर्गार भडव्याक

आना संगीं धुळीक मेळचें भाग

पुडव्याक

पुर्शांव शेर्मांव संपलो

वाड्या गुर्कारान गुणगुणताना

आदेवसा उत्रा मान

जिवितांत पयले पावटीं

भावार्था अर्थ कोडू दिसलो

"जल्मल्ल्या हऱ्येकल्याक एक दीस

मोरोंक जाय". !

- चिक्क पांगळा [जनेर, २०१९]