ಕವಿತಾकविताPoem

आई (- उदय म्हांबरो)

[कविता] आई (- उदय म्हांबरो)

ह्या संसारांत आवय म्हळ्यार एक वेगळो संसार. हांगासर सूत्रांच विचित्रां. आवय म्हळ्यार मोगाचो एक दरयो देकून हांगासर फकत मोगाचिंच ल्हारां. आवय म्हळ्यार दयेचो सुरयो देकून हांगासर फकत दयेचीं किरणां. आवय म्हळ्यार एक कोडत, हांगासर भुरग्यांनी कसल्योच चुकी केल्यार, त्या चुकिंक केदिंच शिक्षा म्हळ्ळी ना.

कांय थोड्या वळिंनी भोव अपुर्भायेचीं भावनां अपल्या कवितेंनी उत्रांवच्या कवी बाब उदय म्हांबरोच्या ह्या कवितेचें अस्वादन करुंक तुकाच आतां उलो दितां

[कविता] आई (- उदय म्हांबरो)

आई

भरभरुन मेळ्ळें जरी संवसारातलें सुख

वसवसला हांव पळोवंक आई तुजें मुख

अपुरबाय करची कशी तुंवेच शिकयली

मस्तेपणाक ख्यास्त दिवन देख दाखयली

पुत जरी जालो तुजो भोगशिली ना चूक

वसवसला हांव पळोवंक आई तुजें मुख

उणीदुणी उतरां तुंवे कोणा दिली ना

दारांतलो सोयरो रीत्या हाती गेलो ना

तानभुके विसर घाली, सावळी तुजी, तुं गे रुख