चित्रां विचित्रां आंकडो - २

आवय

आवय...

चरित्रेचें पान जाल्या;

हांव मात

व्हाणों लिपवन मुर्गटतां,

मातियेचे कण कण‌यी

अवय‌चें पोट जाताना

हांव आशिंच पडतलीं;

आवय

खंयच्या मातियेंत माती जालिगी,

खंच्या तानेक बली जालिगी,

खंय म्हणून सोधूं!?

आवयचे पोटांत आस‌ल्ले

कितलेशे दीस म्हाका सतायतात,

भुकेचे-घामाचे उस्वास

बूस बूस सोडचे सुसकार

लोळुंक-सुखाक आडोव दवरलेल्या

त्या आवाज नासच्या किंक्राटिंक सयत

गर्भाभितर आयकुंक ना म्हणताय?

आवय..

ही चरित्रा कोणाक जाय सांग?

पोटाथावन उसक्याक

उसक्याथावन बावळ्यांक

उपरांत मोडकेक निसर्न निसर्न

चरित्रेचें पान जांवची

सदां आसचेंच..

थू... खोटो संसार

गोंगो येनाजाल्यार पुरो

अशिंच मुर्डतां..

बेश्टिंच पडतां.

नागडो दऱ्यो!

आज पार्वो दिसाना! रेंव उभता!

जिणिये पिंतुरार काळें तिंतेर चराब वोंक्ता.

नागडो जाल्लो दऱ्यो तांबसाणेंत उप्येता!

अम्मिची कूड मातियेक उडयल्या मात्र

मोड्या वास घर देंवोन वचोंक आयकाना!

बंदूके फार धनफारा भराक हास‍ल्लो

दोंगोर उत्रोन वेच्या अब्बून फार‍्ललो!

मोळाबाक निसण उभार‍्ल्या! थंय आंकवार दिसल्या!

देकून म्हजी अम्मी धुळीक वेंगल्या

खजूर हालाना अंजूर पालेना

पळयलेलीं कोणी उलयना

कूर‍्ड्यांक शेर्मांव! बेर‍्यांक द्रश्टांतां!

म्हज्या गांवांत आवयांचा मर्णांत

आत्म्यांचा पिंर्गोणेंत जयत जोडचे नपुंसक विध्वंस!

अब्बुचा भुकेक शीर‍्काल्ली अम्मी

आशेचा पागोरा भितर सदां रडताली!

सोभाये दिश्टेक पट्टो! मऱ्यादे काश्टेक उश्टो!

दोंग्रा पाटल्यान आवाज उटताना उमो दिताली

भावा परीं न्हेसयताली आंग भर सास्पाताली!

बायलेपणा शिरेक अब्बून चाबोन पिंजताना

रडचा दोळ्यांनी हासोन, लोळोन मेली

संसक्रते वोंय उत्रोन जळयिल्ल्या वाती गळ्याक

समाजे गूर‍्कारांनी चुण्या उदाक वोतलां!

तांतुंय अम्मिचें रूप उदेलां

जिवंत मोड्यांनी जियेंवचा म्हज्या गांवांत

आज म्हाकाय जियेवंक आपवणें आयलां! नागड्या दऱ्यांत!

देकून तुज्या धुळीक चेंचलेल्या व्हाणांक भायर दवर‍्ल्यात

तुज्या अम्मीन रडचा पयलें तुज्या दोळ्यां तोपचाक!

दिसानात‌ल्लो गांव

फांत्याचो धोव,

आवयचीं दुःखां

कुडिचो घाम

मातियेचो वास

अपुर्भायेची नीद....

आयच्या दिसा

सुकणिंयी मौन

किर्णांयी मोव,

गाज ना साद ना

वाटे पेट्याचें भ्यें ना...

व्हारें व्हळू व्हाळता

धांपलेल्या दोळ्यांक जागयनासतां

रग्तावास,

पिंजकर न्हेसण

असत-वेसत कूड

देखलेली ती

नाका नाका तर‌यी दिसता

काल्चे रातीं

आवयक ताणीं ग्रासिताना....

पोटलून धर‌ल्ले आवयक

आतां चिंतून चिंतून सुसकार्तां

तिचें रुपणें रातच्या दिव्याक

जागे रावून सोडयलां.

मन नात‌ल्ल्या गांवाक

दिसानात‌ल्ल्या वाटेन

कडतरां हांगाच सांडून गेल्या

आवाजाच्या गांवांत

आज कठोर मौन

पयस पयस दोड्या गळ्यांक

राजू बिगदल्लो आवाज

तेन्नां नवो दीस उदेल्लो.

जियो आग्रार: वृत्तेन प्राध्यापक पूण हव्यासांत एक अपुर्भायेचो नट, निर्देशक, विचार‌वंत लेखक, कवी, नाटकिसत, उलवपी, चिंत्पी, विमर्शक/विशलेषक तशेंच समाज सुधारक. ’पयलीं मेटां’ हाचो पर्गट जाल्लो कविताजमो. तशेंच; लांप्यांव (लेखनां), काल आनी फल्यां मधलें आज (लेकनां), नगू मगू (कानडी), बाल न्याय कायिदे येनू.. याके.. (कानडी), The voice of voiceless children (English)

गर्भापात

हा कितले गर्भापात

ह्या संसरांत

झुजाच्या निबान

बंदूक घेवन

अवयच्याच गर्भथावन जल्मल्ल्या हाणे

पेल्याचो जीव काडताना

एका अवयचो गर्भापात च जालो

धर्माच्या निबान

गड घालन

अवय सार्क्या देवाक निराश्रीत कर्न

पानो चिंवतेल्यांचो गळो सुकयताना

परत अन्येक गर्भापात जालो

उजाच्या बांबान

हर्दें फुलवन

देशाखातीर राक्तेल्या सोजेरांक बली घेवन

नव्याच होकलांक विधव कर्ताना

हिंसाविणेंच गर्भापात जालो

कोण म्हणा

गर्भापात जांवचो

तुज्या पोटांत म्हण

तुज्या गर्भांत मेळ ल्लें

रक्षण, मोग आनी पोशण

ह्या संसराक पाय तेंक्तानांच

गीद मोडें खांवच्याबरीं

ग्रासुंक लागल्यात

देकून ह्या संसरांत

गर्भाथावन भायर सर ल्ले

सक्कड जाल्यात निराश्रीत

पूण म्हाका

परत तुज्या गर्भांत घेवन

कर शाभीत

हिरोशिमा-नागसाकी

आवय कसली?

आवय असली-

आवय तसली म्हळ्ळी

कांय उत्रांनी सांगचे तसली ....?

तिका तुमी व्हारें म्हणा ....

उदका झर म्हणा ....

वा तिका वीज म्हणा ...

ती नात‌ल्ले वेळीं .... कळटा!

तिचें असतित्व ....

पळेया तिची श्याथी ....

देकून देव सयत‌यी .....

लजेला जाव्येत ...!

भुमी वांयकुटांत जेदनां

जाताना आदांव

येव पार्पोळ .....

आनी माये संगीं

जेजू मोगाळ!

जसो केंळबो

तसो मोको

जशी चींव ....

तसो पाको

पार्की जेदनां गुंडायेन

मेळतल्यो .....

कर्च्या वेळार करून कोंडाटो

निती खातीर ...

तिच्याच रग्ताक पासून

तयार मारुंक गुळो

’मदर इंडिया’

आवयो .....

आमच्या आवयांक

आमी पाटीं दितांव तरी कितें?

तिच्या कातीर पडतां मिरी

गालार पडतां झिरी

तिका न्हय‌गी फावो

आमच्या जिबांचे खर्वंत ....?

आनी आश्रामाचे दार्वंत ....!

म्हणोंक नोव म्हयने तरी ....

आमचें सगळें जिवीत‌च व्हावयित्त ..... व्हावयित्त ......

आमच्या "न्यूकलियर फेमिलिंत"

भेसां जांवची ....

आमची आवय

"हिरोशिमा ... नागसाकी"

उडास तुजो आयलो मांय.....

तानेन हांव लासताना मांय

तुज्या पासळेचो "पानो" उडास आयलो...

भुकेन हांव वळवळताना मांय

तुज्या मोगा "उंड्येचो" उडास आयलो....

निदोंक जागो म्हाका मेळ्ळोना मांय

तुज्या उबेच्या "उसक्यार" जोंप‍ल्लो उडास आयलो....

हिंवांत हांव आंकुडताना मांय

तुज्या घामा "उभेचो" उडास आयलो....

ताणीं म्हाका तिरसकार कर्ताना मांय

तुज्या मोगा "वेंगेचो" उडास आयलो....

ह्या लडाये आवाजा भुंयारांत मांय

तुज्या पाळण्या "जोंपायेचो" उडास आयलो....

ह्या निराधारी तिरसकारी आशऱ्यांत मांय

"तुजोच्च"... म्हाका उडास आयलो....

ह्या अनुपकारी संसरांत मांय

उगडास तुजो सदां धोसता

आनीत‍पणाच्या कोयत्या धारीर

जीवन म्हजें उग्तें शिंदता......!!

माम्मा तुजो उगडास!

दसेंबरांतल्या त्या एका हिंवाळ दिसा

माम्मा तुंवें मोग केलोय

आनी आगोसतांतल्या त्या आट तारिकेर

मां तुवें म्हाका जनन दिलोय

नांव म्हजें त्या लंडनांतलें

कसें तें तुमच्या मतिंत रिगलें?

तरी मोगान ’बाबू’ म्हणोन वोलावन

म्हाका कोंडाट्यान तुवें पोसलें

आट जणां भुर्गीं तीं आमीं

मध्यम वर्गाची कुटमा जिणी

तरी तुजो मोग हऱ्येकल्याचेर‌य

उणो करिनासतां सर्वांक समासमी

सगळो दिवस तुका काम्ंच काम

फकत रातीक मात्र थोडी विश्रांत

रांदुंक, उंबळुंक, आयदानां घासुंक

हीच जाली तुजी सदां जिणी प्रशांत

केन्नांच तुवें कषट सांगलेनांय

भुर्ग्यांची किर्कीड सोसून व्हेलीय

सासुमांयचे पुर्पुरे सदांच आयकोन

तुजें काम तूं करित्त गेलीय न्हय?

तुज्ये थावन शिकलों हेरांक वांटुंक

सेजारी गर्जांक तांक्ती कुमक करुंक

एकामेकाचो शर्थावीण मोग प्रसारुंक

सदांचो हासोन हेरांक‍य हासवंक

आतां मनीं फकत चिंत्नां मात्र

सर्गा राजांत तुजो निरंतर पात्र

तुजें तें सैराण तूं म्हाकाय धाड

सर्गिंच्या आशीर्वादांनी सदां वाड

डा|आसटीन डी’सोज प्रभू: कोंकणी संसारांत हाचें नांव आयकानासचो भोव उणो. वृत्तेंत निवृत्त जाल्यार‌यी समाज‌सेवेंत सदांच काऱ्याळ. कोंकणी पत्रिकोध्यम, नाटकिसत, नट, मुखेली, समाज‌सेवक, सर्व गर्जेवंतांक एक भर्वश्याचो आस्रो म्हळ्यारी सार्कें जायत. मायामोगाचो दऱ्यो, खाल्तेपणाचो दोंगोर पूण अपूट कोंकणी मोगी, कोंकणेशिवाय हेर भासांनी सयत बरंवची श्याथी आसचा हाचो ’आडोसांतलीं फुलां’ कविताजमो तशेंच हेर थोडे बूक पर्गटल्यात. काण्यो, नाटक, लेखनां अनी कविता बरंवचांत नांव वेल्लो.

आवय ती आवय’च्च!

सोर्पाच्या, दे०वचाराच्या भुलवण्याक बली जावन

दादल्याक आडवारलेले० फळ खा०वक दिल्ली एक आवय,

त्याच सोर्पाक पाया० पो०दा मसतून

स०साराक सोडवणदार दिल्लीय आवय’च्च.

काम नात’ल्ल्या कविच्या कल्पना०त उदेल्ल्या

वि०चणार उत्रा०च्या कवना०तलीय एक आवय,

सोमजो०क जायना तसल्या गो०दोळा०त

कवीक शिर्कावन घाल्चीय एक आवय.

का०य खा०वक नासता० आ०गा०त बळ ना०तरी

बाळाक पानो दि०वचीय एक आवय,

सर्व सवलत्यो आनी० बरी भलायकी आसोन’यी

पानो दी०वक वेळ नात’ल्लीय एक आवय.

सक्कड भुर्ग्या०क सा०गाता स०तोसा०त आसचे० पळेवन

खुद्द स०तोस पा०वचीय एक आवय,

भुर्ग्या० मधे० तफावत कर्न, एकल्याक वयर दवर्न

अन्येकल्याक सकला घाल्चीय एक आवय.

आपल्या या हेर भुर्ग्या०क व्हडिला०चो महत्व

शिक०वचीय एक आवय

ते०च तिका हेरानी० शिकयताना

आपले कान धा०पचीय एक आवय.

फटी मारून आपल्या घोवाक ताच्या आवय थावन

पयस कर्ची एक आवय,

जिद्दान आपल्या नात्रा०क ता०च्या आवय थावन

पयस कर्चीय एक आवय.

उतर प्रायेर मागणे० रजार कर्न भुर्ग्या०चो

बरो फुडार आशे०वन सर्गाची मेटा० मेजची एक आवय,

दे०वचाराक आ०गार घेवन भुर्ग्या० मधे० झगडे०-झूज कर०वन

यमको०डाचे वाटेर आसचीय एक आवय.

आपूण लग्न जायनासता० आपल्या भावा-भयणि०च्या भुर्ग्या०चो

पोस केल्ली, खुद्द नै०तरी, एक पोसकी आवय

तर्नाटपणाच्या खरी-मसते०त भुर्गे० कर्न

आसऱ्याच्या बागलार सोडून गेल्ली एक धारूण आवय.

भुर्ग्या०क सतयिल्ल्यारी, भुर्ग्या०थावन

सर्व सूख-स०तोस-सवलतायो ब्होगची एक आवय,

भुर्ग्या०क पूरा दीवन, त्याच भुर्ग्या०नी० भर्ती केल्ल्या

आसऱ्या०त जिये०वचीय एक लाचारी आवय!

आपली मात्र नै०, घोवाचीय आवय’च्च, तशे०च बायलेचीय!

सेजारा०तलीय आवय, बाजारा०तलीय आवय,

सेवा दि०वची, सेवा घे०वची, सजा ब्होगची, सजा मा०डचीय -

हियी आवय तियी आवय, आवय ती आवय’च्च!

पूण सक्कड आवयो एक सार्क्यो?

बिल्कूल नै०. ख०डीत नै०.

आग्नेल पिरेरा इजय: वृत्तेन फैनान्सियल कन्सलेंट, सद्द्याक बेंगळुरांत अपल्या कुटमसवें वसती करून, अपलेंच उध्यम चलवन वर्चो आग्नेल पिरेरा, इंगलिशांत बरयता तर‌यी, अपरूपान कोंकणेंत बरयता म्हण भोव थोड्यांक कळीत. एक संवेदन‌शीळ चिंत्पाचो, अपूट कोंकणी मोगी, पर्गांवांत उंचल्या हुद्द्यार काम करून आसलो तर‌यी, समाजीक काळजी/हुसको काळजांत आसून, गर्जेवंतांक सदांच आधार दिंवचेतसलो.

मरिये सार्की मांय.

मांय महिन्यांत मरियेक मान.

सांगाताच्च आसों आवयचेर ध्यान.

आवय थंय मरियेक देक्यां.

तिकायी इल्लो वेळ दिव्यां....

रात दीस पुरा एक कर्न

दिता जिवीत ती, पानो दीवन

वेतात भुर्गीं तिका एक्सुरी सोडून

केल्लो त्याग तो देगेन दवर्न

'मांय तुका कांय समजनां'.

रडता ती, बुर्ग्यानीं सांग्तानां.

हळू मनांत गुणगुणुंक लाग्ता.

हांवेच्च उलोवंक शिकयिल्लें पुता....

फेस बुकार बुर्ग्यांचे ' माम्मी लव यू.'

पोट्यासवें थोड्यांचे, ' मीस यू, कीस यू.'.

बुर्ग्यानों, सैलापाचे कीस मागीर धाडा.

पयलें, वक्ताक इल्ले पैशे धाडा....

मांय आज काल, जाला शेरबेर.

आयचें "शीत" मेळात कोणागेर.

आज तूं तांगेर, फाल्यां आमगेर.

भिकारी जाल्या ती, आपल्या बुर्ग्यांगेर....

बायलो गांव दाकोंवचा निबान.

आपयलें मांयक आपल्या पुतान.

तिचेलागीं आपल्या बुर्ग्यांक दिंवन.

पूत, बोवोंक लागलो सुनेक घेवन....

ती मेल्या उपरांत येंवन पुलां घाल्तात

पोंड भांदतात, मिसां दितात.

जीव आसतानां, अनाथ कर्तात.

वांट्या, फांट्याक जगडें कर्तात....

थोड्यांक नां आवय, थोड्यांक आवय‌पण.

जर हें आसा तर, देवाक अर्गां म्हण.

आसताय तर आवयचें बेसांवा घेवन.

राक्तली मरी मांय तुका, विघ्नांत थावन.....

रोशुबाब बार्कूर: आयलेवार कोंकणी कविता बरवंक सुर्वात केल्या तर‌यी, समाजेच्या प्रसतूत विश्यांचेर अपल्या कवितेंनी विणून, वाचप्याच्या काळजा-मनाक दाधोस कर्ची कला समजल्लो तालेंत‌वंत. पर्गांवांत वावर करून आसा तर‌यी, अपल्या काळजांत कोंकणी मोग दवर्न, कोंकणी साहीत रसचो हो चडताव जावन समाजीक संवेदनांक अपल्या कवितेंनी व्हाळयता.

मांय .....

कूली कामाक वेताली माय म्हजी

आनाची जोड पावाना म्हण घोळताली

आपणाचें पोट मारून भुर्ग्यांक वाडताली

नासतां पोटाक सार्कें आसकत दिसताली...

कषट पळेवन मांयचे आन रडतालो

सात भुर्ग्यांक आमकां पोसुंक वोद्दाडतालो

आन पुरासाणेक सांजेर इल्लें शेक्तालो

पूण आमका मोगान तो पळेतालो...

भाड्याच्या घरांत आमीं रावताल्यांव

फात्रा वाटेन इसकोलाक वेताल्यांव

पेजे भुती दोनपारा जेवणाक वर्ताल्यांव

एकामेका संगीं भर्सोन जेवंक बसताल्यांव...

आन म्हणता शीक‍ल्लें पुरो काम करा

शिकोन कितें सावकार जावंक आसा...?

मांय सांगी कामाक नाका तुमी शिका

बर‍या फुडाराक शिकाप‍च पावता

नासलें मांयक आमच्या कसलेंय शिकाप

हट्ट तिचें जाय आमीं भर्पूर शिकोंक

काम तिणे केलें पळेनासतां पिडा-शिडा

शिकाप आमका दिलें मारून भूक आपल्या पोटा

आतां आमच्या दोळ्यानी भरल्यांत दुःखां

मांयचो तो त्याग उगडास हाडयताना

आज आमीं व्हड हुद्द्यांक पावताना

मांय ती आमचे संगी सूख भगुंक पावली ना...!

चेर्डुपण...

चेर्डुपण कितले च०दश्शिले

ताज्जे महत्व तेदना गोत्नाश्शिले

अम्मले ह०डिरी बोश्चे

मोगारी तीने घासू खवोचे

तेल पुसूनू नाणोचे

मु०डासू ब०दुनू पाळ्ळे घाल्चे

पद स०ग्त जोयी काडचे

रळ्ळेरी पोटोनू धर्तशिली

उम्मे दीवनू मोगू कर्ताशिली

ते उन्साणि०तू हाव सक्कड विसर्तशिली

अत्त दिसता ते चेर्डुपण वापस येवका

अम्म पोटोनू हा०व धोर्का

गेल्लेले दीस वापस एन०ती

अम्मली प्रीती दुस्रे कोणयी दीन०ती

वसुधा: वृत्तेन ब्यूटिशियन जावन वावर कर्ची बाय वसुधा, अपल्या कुटमासवें मुंबयांत वसती करून आसा, कानडी तशेंच कोंकणेंत दोनशांवयर कविता तिणें बरयल्यात, मुंबय तशेंच हेर जाग्यांनी जायत्या कविगोश्टिंनी, आकाश‌वाणी, टिविंत सयत अपल्यो कविता तिणे वाचल्यात.

म्हजे मांय

गर्भांत तुज्या वाडवन मांय,

संसार तुवें धाखयलोय

मोगाचो शिंवोर वोतून मांय

पासळेंत तुज्या वाडयलेंय

तुज्या पालंवा सावळेन मांय

रक्षण म्हजें केलें

तुज्या मोव स्पर्शान मांय

नाजूक म्हाका केलें

म्हजो आस्रो आज नपंयच जाला

तुजो पालंव आज उभोन गेला

नाजूक कूड म्हजी असकत‌शी जाल्या

कठोर ह्या संसाराक फूड कर्च्याक

असमर्थ जाल्या..

सावळेक तुज्या आशेतां मांय

वेंगेक तुज्या आंवडेतां

तुजी पासळी म्हण चिंतून मांय

विशाल मोळबासावळेंत

ह्या उग्त्या रसत्याचेर विशेव घेतां

मोनिका मतायस, मूड‌बेळ्ळे: अपल्या कुटमासवें ऐर‌लेंडांत वसती करून, नामणेच्या आस्पत्रेंत ’म्यानेजर’ जवाभदारेचो हुद्दो सांभाळून आसा तर‌यी, कोंकणी साहित्याची तिची वोड मांदचेतसली. वेवेगळ्य विश्यांचेर काण्यो, कविता बरंवची ही, कोंकणेंत स्त्री संवेदन साहित्यांत अपलेंच नांव रुतां कर्च्यार आसा.

मां

उसक्यार तुज्या खेळय म्हाका

पासळेंत तुज्या लळय म्हाका

सळ केलें तर भोळाय म्हाका

मोग वांटच्यांत घळाय नाका.

आवय म्हळ्यार प्रेम, ममता

`मांय' सब्द‍च मोग, पवित्रता

वेंगेंत तुज्या शांती, शीतलता

विश्वास, भर्वसो, आनंद लाभता.

माम्मी म्हळ्यार व्हडील, शिक्षकी

सोसणीक, खाल्ती, दाक्तेर, सेवकी,

धन्य स्त्री तूं, दयाळ नारी

धर्ते राणी, चंद्राचेकी सुंदरी.

मदर तूं, धयर, त्याग, सत

आंज, उज्वाड, संतोस, जिवीत

तुंच वत्सला, करुणामय

देवी, अंतर‍यामी, दायामय.

मांय, लालन-पोषण कर्ताय

वाडयताय तूं, वागयताय

पोसताय, सोसताय, शिकयताय

व्हड कर्ताय, सांबाळताय.

माता तूं, व्हडली भयण, झर

मोगा दऱ्यो, कुर्पे सागोर

मां तुज्या वदना प्रास सुंदर

देवाची कसली सोभाय आसा तर?

हेरोल्पियूस: अपल्या कुटमासवें सद्द्याक मंगळुरांत वसती करून आसचो हो एक बळवंत काण्येगार, विडंबन‌कार तशेंच अपरूप कवी. कांय पांचेचाळीस वर्सां थावन कोंकणी साहितीक वावर करून लोकामोगाळ. लेखनां/विडंबन/काण्यांचे थोडे बूक पर्गटल्यात.

आवय....

आवय आसता एक‍च्च सर्वांक

माका मात्र आस‍ल्ल्यो आवयो दोन

एक जल्म दिलेली, दुस्री अन्न दिलेली

देविसमान आवयच्या आशीर्वादानीं वाडलों

अन्न‍देवते समान मावशेच्या प्रेमान जाग‍लों

पोटाग्रासा खातीर जल्म दिलेली आवय

दूर आसताली ती म्हजे थावन

पूण मोग तिचो मेळतालो मावशे थावन

शिक्षण म्हाका मेळ्ळें परिसतिती प्रमाणे

कामाचें मान‍धन तांच्या चरणार दवरलें

तांच्या आनंदान घर म्हजें पवित्र जालें

उपकार मेळ्ळे हिमालया तितले ह्या दोनी आवयांचे

मार्ग‍दर्शन तांचे, फळ खेलें हांवें

प्रणाम तांका कोटी कोटी दोनी म्हज्या आवयांक

दवर्तालों सुखी जन्मोजन्मी देविसमान आवंयक

सदाशीव मुरळीधर बेट्रबेट्टू: कोंकणी मुळाचो कवी तर‌यी, मराठिंत चडीत फामाद. अपरूपायेन तर‌यी कोंकणेंत कविता बरयता, प्रसतूत मुंबयांत अपल्या कुटमासवें वसती करून आसच्या हाणें कविगोश्टिंनी वांटो घेतला.

Chitram vichitram ankddo - 2

Avoi

Avoi...

Choritrechem pan zalea;

hamv mat

vhannom lipoun murgott'tam,

matieche konn konn‌yi

ovoi‌chem pott zatana

hamv axinch poddtolim;

avoi..

khoinchea matient mati zaligi,

khonchea tanek boli zaligi,

khoim mhonnun sodhum!?

auyche pottant as‌l'le