[पावस येतेच्च धर्ती जिवाळ]

पावस येतेच्च धर्ती जिवाळ जाताना, एदोळ म्हणासर तापच्या सूर‍याची धाव सोस‌ल्ल्या मातियेंत लिपोन आसचो भियाळ खिरलता, आंक्रेता आनी पालेता. ही मांडावळ प्राकृतीक तर‌यी सहज जावनासा. तेच्च परीं, कवी सयत जागे जाताना, तांचे काव्याळ कोंबरे सयत फुटतात.

मुंबयचा पावसाक तशेंच मुंबयचा चेडवांक पात्येनाये म्हळ्ळी पर्नी सांगणी तर‌यी, मुंबयच्या पावसांत एक अथवोच्च अनभोग आसा. जाव्येता रसत्यादेगेल्या गुडा आंगडेंनी, हात-गाडियांनी भरान विखोन वेचे भजिया/वडा जांव, भुट्टा जांव, आलें (अद्रक) घालून केल्ली चाय जांव. आनी हें खावंक/पियेवंक म्हणताना लोक गाडियांनी जांव, बायकांनी वा चलून जांव, सर्वां पावसाची मजा लुटताना, रसत्याचेर जमो जाल्ल्या कद्वळ उदकांत सयत न्हावंक/उप्येवंक/खेळुंक भुर्ग्यांक अन्येक मजा.

हेच्च पावसाळ संधर्भाचेर प्रसन्न निड्डोडीन बरयिल्ली कविता.

मुंबयचो पयलो पावस....

पयल्या पावसा थेंब्यांनी

धर्णी मूर वार‍याक उभयताना

साडी धरून पालोंव वोडून

आंग हिवळावन चल्च्या नारीन

सत्रे पंदाक वोडून धरलें

मुंबयच्या ह्या पयल्या पावसाक....

भुर्गीं संतोसान उडकणा मारून

पावसा रायाक स्वागत कर्ताना

हात-गाड्येर च्हा भजिया कर्चो भय्या

गोमटी लांब करून गिराकिंक तिळता

मुंबयच्या पयल्या पावसाक.....

हांव‌यी भिजोन कावळो जाताना

हात गाड्ये कुशीं हुनोनी च्हा

ताळ्यार सोडून पावसा हिंव दूर

करुंक बोल्साक हात घाल्ताना

भीज‍ल्ले नोट चिडावन हासताले

मुंबयच्या त्या पयल्या पावसाक.....!!

- प्रसन्न निड्डोडी [जून, २०१७]