आंकडो - २०. कविच्या मेटांनी

एक कविता रसीक जावन कवितेक वाचताना भोव थोडीं कविता वाचप्याच्या चिंत्नांक घडिभर अश्योय रावयतात म्हळ्यार अपूण खंय आसां आनी कितें करून आसां म्हळ्ळेंच विस्रुंक लायतात. तसली सकत थोड्याच वळिंच्या कवितेंनी आसता. तांतूं ह्ये कवितेक सयत घेव्येता म्हण कवितेच्यो एकेक वळी गवाय दितात.

वसंत बन्नाडी संयबान एक नाटकिसत तशेंच एक उत्कृषट कवी, मनशापणाचो खरो हुसको, समाजीक काळजी आसचो चिंत्पी म्हणून हाचीं बर्पां गवाय दितात. कांय काळापऱ्यांत मतिच्या पडद्यांत उर्चेतसली ही कविता वाचुंक आनी एक अथवोच अनभव करुंक तुकाच सोडतां.

आंकडो - २०. कविच्या मेटांनी

कविच्या मेटांनी

आतां ह्या घरांत कोणी रावनांत

ताच्यो वोणोदीय कोसळोन पडल्यात

धूळ भर‌ल्ल्या अंगणाचे अंत नातले चुर्चुरे

अंतसकर्नाच्या कोनश्या कोनश्यानीं रोंभल्यात

कवी जियेल्लें घर हें म्हण

पिस्डोन पड‍ल्ले कागदा चुरे सांग्तात

खंयसर आसा आज तो कवी?

कोणाक‍च समजानातलीं कविचीं उत्रां

तर कितें उप्योग ताच्या कवितेचो?

कोणाच्यायी समजोणे भायली कविता ती

कसो चिंता असतोलो तो दोन थरांनी?

सकाळिंच्या वोताकिर्णां सार्को

उगडापो जायनातलो मिसतेर हो

वोडून घेतल्योय म्हज्या भुर्ग्याच्यो हासो

उभच्या सुकण्या बरीं थंय हांगा

पासायो मार‍्चें ताचें सायकल आनी

सवें कीण-कीण आवाज कर्चो किणकुळो

आतां वोडून घे म्हजी लिखणी

तशेंच म्हजो उस्वास

ह्या धर्णी-वेंगेंत पिगळोंक आशेतात

मात्येंत रोंभोन पाळां जाल्ले म्हजे पांय

संगी पिगळतेलें म्हजें मास आनी हाडां

तणां बरीं किरलातलों फुलां बरीं फुल्तलों

आदळोन पडतेलीं मनशा-कानांक

कविचीं उत्रां तोंडां थावन तोंडांक

हो सगळो संसार म्हजें घर जाताना

म्हजे थावन तुमीं कितेंच वोडून घेवंक सकचेनांत

खंच्याय ओळकी पत्राची गर्ज ना म्हाका

हर‍्येकल्याच्या काळजांत जियेतां हांव म्हण

कविन्ंच उचारलां हात आपले काळजाक लावन

खंय गेलागाय हो कवी आज?

हातांनी आपल्या कवितेचो एक च्युरो घेवन

गेलागाय हो गांव उत्रोन?

चमकलागाय विश्वाच्या कोनशा-कोनशाक?

हें घर आतां दुरुसत करुंक जांवचें न्हय

सूऱ्या किर्णांक वोले जाल्लीं मेटां

आज काळोकांत बुडोन गेल्यांत

तरी त्याच काळोकी मेटानीं चलोंक आसा आमीं

खंयसर कविचीं मेटां पायतात थंयसर

***

[हिंदी: वसंत बन्नाडी, कोंकणी: प्रसन्न निड्डोडी]

वसंत बन्नाडी: १९५५ इस्वेच्या सपटेंबर २० तारिकेर कुंदापूर (कोट) लागशिल्या बन्नाडी गांवांत जल्मल्लो प्रसतूत बेंगळुरांत वसती करून आसचो हो कन्नड भासेंतलो एक उत्कृषट कवी, नाटकिसत, रंग अध्यय केंद्रचो संयोजक. ’कडलध्यान’, ’नीलिहू’, ’निजद नेले’ हाचीं कविता संकलनाचीं पुसतकां. ’संसकृती चिंतने’, ’लेखनगळू’, ’बेंकीय नाने आहुतियू नाने’ कवितेंचेर बरयिल्लीं बर्पां.