[मोटवी कथा]:  देवाची खुशी

A picture from the Poinnari archive that nobody has described yet.

वरां सांजेचीं स मार्ताना ललिता येवन सगळ्या दिसाची पुरासण पयस कर्च्या खातीर अपल्या गुडसुलाच्या मेटार बसोन अपल्या पालवाच्या पोंतान अपलें मुखमळ पुसून लांब श्वास घेवंक लागलें.

“मांय म्हाका भूक लागल्या” पांच वर्सांचे नेंटे कविता आवयच्या पासळेंत रिगलें

“मांय, आज फेसत नंयगी? प्रेमक्कगेर गम्मत केलां. अमकां कांय नांगी मांय?” आट वर्सांच्या नेंट्या कुसुमाचीं उत्रां ललिताचें काळीज शिंदुंक पावलीं.

“अमकांय बरे दीस येतेले पुता” अपल्या पालवाच्या पोंताक बांद ल्ली अयची कूल सुटय लागलें ललिता.

“तुमीं बसा हांव आंगडी वचोन कितें तरी घेवन येतां” ललिता मेटां वयलें उटोन उबें जालें.

थोड्याच्च वेळान पेजेक अनीं निसत्याक जाय जाल्ल्यो वसतू घेवन बितर रिगलें ललिता.

दोन दीस थावन उजो देखानात ल्ल्या रांदणीक लांकूड चेपून उजो पेटयलागलें. सळसळच्या उदकाक तांदूळ घालन उजो मुखार सार्ताना ताची मत ताणें एदोळ पऱ्यांत सार ल्ली कराळ जिणीं नियाळुंक लागली.

“लान थावन्ंच्च कश्टांक मज्या सांगाताच्च घेवन हांव चल्तां. आवय-बापायक लानपणार च्च हांवे होगडायलें. मज्या बप्पून अपल्या खांद्यार आसची अपली जवाब्दारी देवंवच्या खातीर म्हाका एका बेब्द्याच्या गोमट्याक बांदले. काजार जाल्या उपरांती सुधाकरन अपली सवय सोडुंक नात ल्ल्यान सुधाकराच्या भावानीं म्हाका तशेंच्च सुधाकराक घरांतलें बायर घाल्लें. एक लानशें गुडसूल अमीं बांदून अमची काजारी जिणीं अमीं सुरू केली. थोडे दीस सुधाकरन पियेंवचें सोडलें. हांवे देवाक अर्गां दिलीं. पूण कुसुमा जल्मल्ल्या दीसा थावन परत सुधाकरन बाटली वेंगली. अनीं थोड्या वर्सानीं कविता जल्मताच्च सुधाकर पुर्तो भिगडलो. लडाय, झगडें, कर्कर चडात्त गेलें. हांव सलवालीं. मौन पणीं सगळें सोसुंक शिकलीं.”

“मांय, पेज वोतली” कुसुमाच्या जागवणेक ललिता चिंत्ना सागोरांतलें वासतावाक पाटीं आयलें. पेज भुंय दवर्न निसतें रांदणीर चडयलें ललितान.

“मांय, अमीं वेग्गीं जेव्यां नां तर बाब आयल्या उपरांत रांद ल्लें जेंवचेंय अमच्या नशीबांत आसचें नां”. कुसुमाच्या तोंडांतून समजणेचीं उत्रां भायर पडलीं. ललितान हुनोनी पेज अनीं निसतें तीन बशियांनीं वांटलें.

कविता अनीं कुसुमा भुकेन कंगाल जाल्ल्यान हून म्हण पळय नासतां गिळुंक लागलीं. ललितान पयलो घास काडन तोंडाक दवर्ताना सुधाकरचो ताळो आयकालो.

“दार काड गो भाणशीरऱ्या” सुधाकराच्या ताळ्याक भुर्गीं कोनश्यांत लिपलीं. ललिता कांपोंक लागलें.

“नाका मांय दार काडिनाक” कुसुमाचो ताळो कांप्तालो.

“ह्या मोडकोर दाराक सुधाकराची एक‌च्च खोट पुरो पुता, देकून दार काडचेंच्च बरें” ललिता कांपच्या पांयांनी दारा लाग्गीं पावलें.

“इतलो वेळ‌गो गाडवा तुका दार काडुंक?” ललिताच्या केसांक दर्न पयस लोटलें सुधाकरन.

मुखार आस‍ल्ल्या बशियांनी पेज अनीं निसतें पळेवन ताचो पिंतेग चाळवालो.

“हांव नात ल्ल्या वेळार खावन – जेवन गम्मतां मार्तात?” सुधाकरन तीनी बशियो पांयांनी चिल्लिल्यो अनीं निसत्याचें कुंडलें काडन अंगणाक उडयलें. उपरांत थंयच लकोन पर्तालो. तो अनीं सकाळीं पऱ्यांत उटचो नां म्हण खचीत कर्न ललिता सवकास उटलें. कोनश्यांत लीप‍ल्लीं कविता अनीं कुसुमां येवन आवयच्या वेंगेंत लिपलीं.

“देवान कश्ट दिल्ल्यांक‍च्च कित्याक दिंवचे मांय?” रडकूरऱ्या ताळ्यान वोमतें पड ल्ल्या बशियेक पळेवन उलयतालें कुसुमा.

“देवाची खुशी पुता” ललिता मोडकेंत उरुल्लो नीस तीन ग्लासांनीं वोतुंक लागलें. कश्टां वयर कश्ट सोसून तें सलवाल्लें. ह्या कराळ जिणियेक अंत्य दिंवचो खठोर निर्दार ताणें केल्लो.

“म्हाका भोगशिया पुता, तुमकां सुखान वाडयजय म्हण कितलीं स्वपणां हांवें देखल्यारी तीं स्वपणां जावनुंच्च उरलीं. जर तुमकां सूख दीवंक मज्यान साद्य नां, तर तुमकां दूख दिंवचो अधिकार य म्हाका नां. साद्य तर अन्येका जल्मांत एका ग्रेसत घराण्यांत जल्म घेया अनीं सुखान जियेया”

मनांत च्च उलयलें ललिता.

ललितान देवाच्या खुशे विरोद वचोंक चिंत ल्लें. ग्लासानीं वोत ल्ल्या निसाक वीक बर्सिल्लें ललितान. उमाळोन येंवचे हुसकार दांबून दर्च्या खातीर अपलो पालंव ताणें अपल्या तोंडांत चेपलो.

“दरा पुता, इल्लोसो नीस उरला तोच्च पियेया” कांपच्या हातांनीं ललितान दोन लोटे कविता अनीं कुसुमाच्या हातीं दिले. ताणीं एकाच्च घोटान लोटो खाली केलो. अनीं दूसऱ्याच्च घडिये तीं दर्णीक शेवटालीं. ललिताच्या दोळ्यांनीं दुखां बरोन ताचे दोळे घयरे जाल्ले. हातीं अस‍ल्लो अखरेचो लोटो अपल्या वोंटाक तेंकलो ललितान.

“ऊठ गो, सूऱ्यो मात्यार येवंक जालो अनिकी निदोन पडलांय. कितें कामाक वचोंक नांगी?” पियेल्लें पिर्वाताच्च उठोन ललिताक दोंकुळ्ळें सुधाकरन. चोवकेंत रित्या दर्णीर आसचो त्यो तीन निर्जीव कुडी म्हण जाणां जावंक ताका चड वेळ लागलो नां.

“कित्याक ललिता तुवें आशें केलेंय? तुमच्यविणें म्हाका ह्या संसारांत दुस्रें कोण आसा? कित्याक म्हाका सांडून गेल्यात? वचनाका ललिता पाटीं ये. अनीं मुखार हांव पियेंवचों नां म्हण भास दितां. दयाकर्न म्हाका एक्सूऱ्याक सांडून वचनाकात” हाक बोब मार्न हर्दें बडयतालो सुधाकर. पूण वेळ उतर‌ल्लो.

[अक्तोबर, २०१६]

Watch on YouTube