ಕವಿತಾकविताPoem

म्हाकाय जियेंवक दिया...

[कविता]

[कविता] म्हाकाय जियेंवक दिया...

मनीस दिसानदीस वर्चुवल संसारांत जियेंव्क लागला. दीस गेल्लेपरिंच मनशापण मन्शाथाव्न पयस वचोंक लाग्लां. पूण ह्या दाकव्पाची जिणी जियेतेल्या मनशांथाव्न मनशापणाचें मुळावें तत्व अपॆक्शा करचीं अजून जियेंव्चिं ह्या संसारांत आसात जाल्ल्यान ’म्हाकाय जियेंव्क दिया’ उलो, परत परत काळजाक खोंकता आनी आमिं पाळुंक जाय आस्ची जवाभ्दारी पाळिनास्ताना ऎक निरदोशी जीव गेल्ल्याचो गुन्यांवकारी उलो अंतर मनांत गाजता.

ही फकत एक कविता न्हय. अंतर मनाच्या दाराक जागंवची एक ल्हान बॊब. मनशापणाक लजेर घालचीं, परत परत घडचीं असलीं घडितां कांय ’हाद्‍सा’ म्हणोन आमी पिलातापरिं हात धुव्न मजॆन जियेंव्क लागताना, ऎक घडी आमचेभितर तिळचें प्रॆतन करची गरज आसा म्हळ्ळें सम्जोन घेंवचें.

[कविता] म्हाकाय जियेंवक दिया...

A picture from the Poinnari archive that nobody has described yet.

रातिच्या मध्यानेर शाराच्या खंदकांत

पडलो एक सत्ताविस वार्सांचो तरनाटो

मजती खातिर हाक बॊब मारुंक लागलो

आमी आसल्यांव वेवस्ता आस्ली

उलंव्क लागलीं जणां, फोनां

पूण न्हय हात

पळेंव्क लाग्ले दोळे

पुण न्हय काळजां

राजकीय फुडारी वा ताच्या कुटमाचो तर

मोळोब पिंजुन धरती चिरून

मजतेक उदेतीं मीडिया

सोडवणेक नवी वेवस्ताच उदेती

पुण तो फकत ऎक सादो नागरीक

उजवाड फांकयित राकोन रावलो

मनीस ’अजून मनशापणान जियेता’

अश्या भरवश्यान तो आसलो

कोण तरी राकण भडवो येंवची

वाट पळेयित रावलो

मोबाय्लाच्या केमरां समोर

वेवस्तेच्या मोन्या जवाभ्दारे समोर

बुडोन मेलो

’म्हाकाय जियेंव्क दिया..’

ताणें परत परत उलो दिलो

आमी ताका आयकलें

आनी ताका मोरोंक दिलें

आज तो... फाल्यां हो...

आनी पोरवां, आनी पोरवांच्या पोरवां

तुं आनी हांव.......

(१७ जनेर २०२६ रातिं नॊयडांत एका उदकाच्या खंदकांत कारासवें सकला पडोन मेल्ल्या युवराज मेह्ताच्या मोरणाचेर विणलली कविता)

[फेबरेर, २०२६]

बरवपी

वल्ली क्वाड्रस

१९८४ इस्वे थावन साहित्यीक वावर करून आसा. कथाकार, कवी, कादंबरिकार, विमर्शक, संपादक, प्रकाशक तशेंच तर्जण/लिप्यंतरणाचो वावर करून आसा. काणीक (१९८८-१९९१), दायज.कोम (२००३-२०१३), पयणारी.कोम (२०१५ थावन), कोंकण‌गार प्रकाशन (२०२०-२०२४), आशावादी प्रकाशन (२००० थावन) संपादक जावनासा. कन्नड, नागरी तशेंच रोमी लिपिंनी बरयता.

पुसतका रुपाच्यो कादंबरी; संघरष (१९९१), तूं म्हजें (१९८८), पाटीं गांवाक (२००२).

मोटव्या काणियांचीं पुसतकां; आशावादी (२००१), खिळो (२००३), कंगाल आनी ताची कुक्केहळ्ळी (२००५), सतां आनी खतां (२००५), बंध (२०१७), सांकव (२०२०, नागरिंत) मायानगरी (२०२२), WFH आनी हेर कथा (२०२४), कवितेचीं पुसतकां च्यार मुखां (२००२), कट‌पुतळी (२००३), दर्भारांतली पिंर्गोण (२००५), बजार (२०१७), भितरलो कवी (२०२१),

कविता अध्ययनाचीं पुसतकां; कवितापाठ (२००५), दऱ्याक उदक (२००६), काळोक नातलो गांव (२००७), मुगदनातलीं गितां (२०१७), सुक्ती भर्ती (२०१९). कवितापाठ म्हळ्ळीं कवितेंचेर अध्ययनाचीं ५० वयर कामासाळां चलयल्यांत.

संपादकीयांचीं पुसतकां; मोळबावयलीं सपणां (२००५), मुखामुखी (२०१७), पडसाद (२०१)

कविता संकलनाचीं पुसतकां; मोतियां आनी तारां (२००५), तिंतेरांत पिंतुरां (२००६), उत्रांत सूत्रां (२००६), मयला फातोर (२०२०).

कथा संकलनांचीं पुसतकां; विसाव्या शेकड्याच्यो काणियो (२००६), सूऱ्यो उदेता (२०१९), सूऱ्यो उदेला (२०२४), कथा अध्ययनाचीं पुसतकां; कथाविहान (२०२५), कथापाठ (२०२५), चल दोन चंद्रांक (२०२५), साळकाच्या सिरिवंताच्यो कथा (२०२५), कथन (२०२६). कथापाठ मोटव्या काणियांचेर ५० वयर कामासाळां तशेंच वेबिनारां चलयल्यांत.

भारतीय सर्काराच्या संसकृती विभाग (CCRT) थावन (The Cultural Aspects of Sidhdhis in Karnataka) संशोधनांक सीनियर फेलोशीप (२०१९-२०२१) लाभलां. दिवो साहित्यीक पुरसकार (२००३), कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमिचीं उत्तीम पुसतकां (२००५, २००६, २०१८), मथायस कुटमाचो कविता ट्रसट पुरसकार (२०१९), विश्व कोंकणी केंद्रच्या विमला वी. पै. फौंडेशनाचो पुरसकार, संधेश पुरसकार (कोंकणी साहित्य, २०२३), दायजी दुभाय साहित्यीक पुरसकार (२०२३), कोंकणी अकाडेमी गोंय थावन माधव मंजुनाथ कोंकणी सेवा पुरसकार (२०२३) लाभल्यात.

All 65 pages by this writer