बाबू

बाबू

आसा बाबू ल्हान आमचो

करता तो धावपळ चडसो

भायर पासयेक वर म्हणटा

व्हरना जाल्यार रडुन बसता

खावपाक सोदता गोड तो

कोडू तोणान घेना तो

ममा डॅडा म्हणटा तो

केस सगळ्याचे ओडटा तो

आर्यन, तेचे नांव आसा

बाॅल ताचो आवडीचो आसा

देव पाव करता हात जोडून

खेळणी उडयता रोकडी मोडून

यो म्हणल्यार रोकडो येता

सगळ्यांक पापी बरी दिता

आसा बाबू खुब गुणाचो

मामा तेचो खुब आवडीचो

मोगाची आवय

​नातवाक सांबाळटा ती अपुरबायेन,

जमना तरी सांबाळटा खूब मायेन।

आसा आमची आवय मोगाची,

करता तोखणाय सदांच नातवाची।

​आजी-आजी करता नातू,

आवय म्हजी दिता खावपाक लाडू।

आपल्याक नजो तरी करता ती काम,

सगळ्यां खातीर काडटा ती घाम।

​सगळ्यांचें रांदता ती आवडीचें,

पौश्टीक जेवण करता ती रुचीचें।

हातांक आसा तिच्या स्वादिष्ट गूण,

शिकुन घेता आमी तिचे गूण।

नातवाक म्हणता ती "बाबू टुणटुण"।

​मागीर बाबू हांसता खू-खू,

आजी सांगता "बाबू कर सूसू"।

आमकां पळोवन धांवता तो डुबू डुबू,

​नवीन कपडे हाडटा बाबूक,

म्हणटा "आजीन हाडला पापुट"।

पळोवन नातवाचें तें गोड हांसणें,

म्हजी आवय विसरता आपलें दुखणें।

​आमकां समजून घेता ती खूब,

आमचो हुसको जाता तिका खूब।

आसा ही म्हजी गुणाची आवय,

लायता आमकां माय-मोगाची सवय।

[ज्यून, २०२६]