उभोंक असा

[कविता] उभोंक असा

समाजेंत मनीस कित्याक पासत जियेता? हें प्रश्न जर केल्यार, ह्या प्रश्नाची वेग-वेगळी जाप मेळत. कोणाक जिवीत म्हळ्यार जायतें शिकप, समजणी जोडुंक आसुयेता, कोणाक जिवीत म्हळ्यार जायतें धन-दीर‍्वें पुंजावंक आसुयेता, कोणाक जिवीत म्हळ्यार आसत-बदीक जमो कर‍्चें आसुयेता. पूण जेदनां हें फकत अपल्या जिविताचेर आसा तर तें व्हड न्हय पूण हकीगतेंत आज आमीं धांवणेंत आसांव, सरवांक धांवुंक आसा, कळीत नासच्या शेवोटातेवशीन धांवुंक आसा, देकून आमच्या भूर‍्ग्यांक सयत आमी त्या धांवणेक तयार करच्यांत वेसत. आमच्या भूर‍्ग्यांचें जयत, ताणीं जोडुंक आसच्या दुडवाचेर माप्तांव देकून तांकां दुडू कमांवचीं मिशिनां कर्ची धांवणी सरवांची. हांगासर मनशा मोलां, नात्याचो भांद, माया-मोग, कितेंच गर‍्जेचें न्हय - फकत चडीत आनी चडीत अंक मेळची धांवणी. ह्या धांवणेंत आमी विसर‍्चें एक कोडू सत जावनासा - उडकाणां घाल्च्या भूर‍्ग्यांचें भूर‍्गेंपण आमी त्या भूर‍्ग्यांक दीनांव. भोव अपूर‍्भायेच्या चिंतपाची ही कविता.

[कविता] उभोंक असा

तो म्हणता ’व्हडलो मनीस’ जा

ती म्हणता ’हुश्यार मनीस’ जा

ल्हान असतानांच... शिकयलां!

फरक मनश्या मनश्यां मधलो

लक्ष्मिची पुजा कर्न

सरस्वतिच्या मंदिराक व्हेलें

शिकपाच्या नांवार भुर्गेंपण मोलायलें

हांव एक निशब्द गिरायक!

सकाळीं शीक, उपरांत इसकोल

सांजेर ड्यान्स अनी संगीत

उडकणां घाल्चा वास्राचा प्रायेर

कोसुंक वेच्या रेड्याचो नांगोर!

ह्या सवालाक ही जाप,

ह्या जापीक हे सब्ध

चिंत्नांनी सब्दांनी भांदलां कित्याक?

सोधून असां हांव‌च म्हाका

हऱ्येकांत जाता ’तुलन’ म्हजें

तो मुकार.. तूं कित्याक पाटीं?

गुलोब, मोंग्री, जायो अनी अबोलीं

सर्व वेवेगळी तरी... सोभीत फुलां

माडाचीं मोडलां अपयतात म्हाका

केळब्यांसो गडाय तिळता म्हाका

उग्तें मयदान हेडयता म्हाका

कोगुळेचो अवाच जागयता म्हाका

सोडा म्हाका... उभोंक असा.

[अगोस्त, २०२०]