हे दीवाळेक

हे दीवाळेक

दऱ्याची सुक्ती-भर्ती आनी मनशाचें जिणें ह्या दोनांयत तात्वीक समानता आसा. जशें फेसत-संभ्रम येता, तेदनां आमकां अवचीत सांडून गेलेलीं उडासाक येतात आनी तांची याद आमचेसवेंच आसतात. हें भोव अपुर्भायेन उत्रायिल्लें ह्या कवितेंत दिसोन येता.

साहित्य अकाडेमिचो पुरसकार, विश्व कोंकणी केंद्राचो विमला वी. पै. पुरसकार अशें जायते पुरसकार जोडललो बाब शरत‌चंद्र शेणय कोचीन, एक नाम्नेचो कवी, संपादक, समीक्षक आनी भोव मोगाळ कोंकणी मनीस. ताच्या ह्या कवितेक वाचून/आयकोन आनंद भगुंक तुमकां उलो दितां.

हे दीवाळेक

आज्या काळाच्या आमच्या कुटुंबा घरांतहे दीवाळेकआमी सगळीं जमिल्लीं.आमी सगळीं म्हणल्यारतुका सोडून बाकी सगळीं..

बोंबेच्या आन्नान संवये प्रमाणकाजू आनी हेर तराची बर्फी हाडिल्लीपांच डब्यांत, सगळ्यां खातीरपूण व्हनयेल्या तोंडार सदचो हांसो नाशिल्लो.एकदम गायब.जसो तूंय बी एकदम गायब आशिल्लो..

चेन्नैचे आक्कान पेडे हाडिल्लेतिणें आपणेंच केल्ले दूद पेडेल्हान ल्हान, पूण गोड रुचीकपेडे वांट्टना ती दोळे पुसतालीमदीं मदीं..

हे दीवाळेकआमच्या घरांतकोणूच हांसलो नाआमी कोणेंच तुजें नांव घेतलें नाम्हणल्यार, तें जिबेन घेतलें ना, इतलेंच.तुजो उगडास तर येतालोचयेतालो म्हणल्यार जायनाखातालो म्हणूंक जाय..

तुवें केल्लें तें बरें जालें ना..कोणाक कळनाशें तूं अवचीत गेलोतें बरें जालें ना..

[नवेंबर, २०२६]

Play the video

Watch on YouTube