[जिण्ये अन्भॊगाचें]

जिण्ये अन्भॊगाचें काप जेद्नां प्रामाणिक रितिन व्हाळोन येताना वाच्प्याच्या काळ्जासवें तें स्पंदन कर्ता मात न्हय, अप्शिच्च कविता उदेता. असलिं थोडिं अप्रूप कविता कोंक्णेंत्‌यी वाचुन आयिल्लो उडास अजून जिवो आसा; डॊल्फि कास्सियाचें ’कोंक्णि बरय्णार’ तांत्लि ऎक कविता तर आतां कोंक्णि वाव्र कर्न लोकामोगाळ जाल्लि ग्लॆडिस रॆगोचि हि कविता कांय वेग्ळि न्हय.

कोंक्णि वाव्र कर्चे/केल्ले कोंक्णि लोकाच्या नद्रेंत ससार - हें कांय नवें न्हय. पुण ससार जाव्न्‌यी गांवांत तशेंच पर्गांवांत हो वाव्र करुंक विशॆस त्राण गर्ज आसा. एका तेंपार हर्येका फेस्तांनि वचुन कोंक्णि बूक विखुन आस्‌ल्लि ग्लॆडिस बाय आज्‌काल थक्ल्या, कल्याण्‌पुरांत्ल्या ओझॊनाम आश्रमांत वस्ति कर्तेल्या हिका आज मेळुंक येतेलिं नांव, फोनार उलय्तेलिं नांत, एका तेंपार कोंक्णि लॊक आम्चेंच कुटाम म्हणुन पात्येव्न बस्‌ल्ल्या हिका आज च्यार वोणदि मात्र पळेतात, राक्तात आनि कितेंगी सांग्तात म्हण भग्लें. आनि ह्या म्हज्या भग्णांक प्रतिफलित कर्चि कविता हि आय्लेवार ’दिवो पत्राचेर’ पर्गट जाल्लि जाव्नासा.

हर्येक पाव्टिं मंग्ळुराक गेल्लेवेळार तिका भेट्चि ऎक रिवाज म्हळ्ळेपरिं जाल्या. आध्लेपाव्टिं तिका मेळुंक गेल्लों मंग्ळुरांत्ल्या आश्रमांत, ह्यॆ पाव्टिं कल्याण्‌पुर आश्रमांत, केदिंच तिणे हेरांक दुर्सोन उलयिल्लें ना तर्‌यी, ह्यॆ पाव्टिं तिणें लिपंव्क प्रॆतन कर्चि दूक हांवें पळेलि, कितेंच सांगिनास्ताना सय्त सक्कड म्हाका सम्जालें, भलाय्केंत ति बरि नात्‌ल्लि तर्‌यी म्हजेसवें अदॆस खर्चुंक म्हजेसवें आश्रमाच्या भाय्र आय्लि, थोड्या बरय्णरांक मेळ्ळि, संतोस्लि, उप्रांत आमि सांगाता जॆव्न, तिका आश्रमाक पाटिं पावव्न म्हजें पय्ण हांव मुखारुन गेलों तर्‌यी आप्लें जिण्येदूक लिपव्न तिणे फांकयिल्ल्या हास्यांनि म्हाका शिकुंक जाय्तें आस्लें.

[तुका ग्लॆडिस बायेलागिं ऎक सब्ध उलंव्क मन जाता तर तिका ऎक फॊन करुन दॊन मिनुटांभर उलंव्क तिचो मोबाय्ल नंबर: ८२७७०२४९०६/९९६४८६६८११]

आज हांव..?

आज हांव खंय्चर आसां

चार वोण्तिंच्या एका कुडांत

बसोंक जाय्ना - उटोंक जाय्ना

निदोन आसां चार पांयांच्या खट्ल्यार

कोंक्णेंत्लें जांव खंचेंय तें कार्यें

धांव्तालिं हांव व्हडा उर्भेन..

खंय कविगॊष्टि खंय कोंक्णि फेस्ता गोव्जि..

खुशालयेन आस्तालिं - मेतेर जातालिं.

कोणे आपय्ल्यारी ना म्हण्चि-नात्‌ल्लि सवय

सग्ळ्यांचि वळक-सग्ळ्याम्चि दोस्ति..

म्हजिच बडाय गाजय्तालिं सग्ळिं...

पुण! निदोन आसां ह्या खट्ल्यार.

घड्लें कित्या म्हजे थंय अशें!

काम्य कोणाचे म्हाका दोळे लाग्ले!

या! कस्लें तरी गृहण बेज्लें!!

दाक्तेराचें तोंड पळेंव्चें पड्लें.

संसार सग्ळो हांव भंव्लिं

पुण! मांय भाषेक म्हज्या ना विसलि.

देवान दिल्लिं तालेंतां म्हजिं..

कोंक्णि म्हज्या माये खातिर खर्चिलिं..

देवा म्हज्या पाव म्हाका...

आय्लेलि पिडा म्हजि निवार बापा..

म्हजें सर्वस्व तुकाच दिताम

भलाय्कि म्हजि पाटिं दि देवा

मांय भाशेचि म्हज्या सेवा करित्त राव्तां..

तिका हांव ऊंच उबातां

भारतीय भासां मधें तिका

सदाम्च फुलव्न उरय्तां

- ग्लॆडिस रॆगो [अक्तॊबर, २०१६]

ग्लॆडिस रॆगो: कोंक्णेंत ग्लॆडिस रॆगोचें ऎक भळ्वंत नांव. जांव काण्यो, जांव कविता, जांव लॆखनां, वा कोंक्णि वाव्र. विशॆस शिक्पि ति न्हय पुण विशॆस कोंक्णि मॊगि. गांवांत तशेंच पर्गांवांत तिणे केल्लो वाव्र हेर कोणेंय केल्लो हांवें पळेंव्क/आय्कुंक ना. तिच्या बर्पाक/वाव्राक पुरस्कार तिका फावो जालास्तलो पुण तिच्या कोंक्णि मोगाक फावो जांव्चो पुरस्कार ना म्हण्चें धय्र घेतां.