"संसारांत दोळ्यांक बरें दिसचें विंचिनाका, काळजाक बरें दिसचें वींच"
विंचवणेंत चुकानाका
वरस : २००५
मयनो : दसेंबर
देवान एका सब्धान सगळें रचलें तर सब्धाक कितलें त्राण आनी मान न्हयगी?
आमचा घराक कोणय येतात तर तांकां खावंक कितें दिलां, पियेवंक कितें दिलां, बोसवंक कितें दिलां म्हळ्ळें जितलें प्रमूक न्हय जितलें उलवंक कितें दिलां म्हळ्ळें, कित्याक खेल्लें, पियेल्लें सगळें नास जावन वेचेतसलें, पूण एक बरें उतार सदांच उडासाक दवर्चें.
जेजुचा एकाच उत्रान ताची आवय मरी मनशाकुळाची आवय जावंक पावली, म्हळ्यार मनशाचो संबंध दैवीक जावन बदल्लो. मनीस मात्र अपलो निरंतर संबंद लुसिफेरासवें दवर्न आसा तरय एका उत्रापाटल्यान आसचें त्राण कोणेंय नेगार कर्चेपरिंच ना या केल्लेपरिंच ना.
जाणते सांग्तात "उतार" एका किठाळापरीं म्हण, जशें एक बरें किठाळ रांदणीर जीत शिजवंक उपकाराक पडता तेंच खोटें किठाळ एकल्याचें घर भस्मुंक सक्ता. तशें म्हणोन देवान रचताना कितेंय बरें या वायट म्हळ्ळें रचुंक ना, हें बरें या वायट मनशान अपापल्या स्वार्थाखातीर, आपापल्या मतलभाखातीर केल्लो या कर्चो प्रकार जावनासा.
सब्द/उतार आनी कर्नी एकगी? आमचा जिण्येंत जायतेपावटीं आमीं सांग्तांव ’तुका देव बरें करूं’. एकाधावेळा तशें सांगल्ल्यान कोणायचेंय बरें जाल्लें तर भोवशा मनीस चिंतून हें उतार सांग्तो कोण्णा न्हयगी? ’तुका देव बरें करूं’ म्हणचाकी ’म्हाका देव बरें करूं’ म्हणतो जाव्येत न्हयगी?
कितेंय आसों! उलवणें आनी कर्नी विविंगड म्हळ्ळें आमीं पात्येतांव देकुन्ंच पळेतेलीं सर्वां चिंतुंक वचानांत, वाचल्लीं सर्वां समजोंक वचानांत, उलयिल्लीं सर्वां करुंक वचानांत. न्हय तर ह्या संसारांत ग्रेसत-दुबळो, भुको-दाधोस, ऊंच-कीळ, व्हडलो-ल्हान म्हळ्ळो प्रकार उदेतोचना न्हयगी?
मनीस जल्माथावन्ंच सुराती, आनी एका हंतार हो सुरातय वाजबीच सय! कित्याक सुरात नातल्लो तर मनीस मिनत कर्तोना, फाल्यांचें चिंतोना, फाल्यांक उरवंक नियाळतोना. तरय एक घडिभर मनशाचा सुरातपणाचेर निहाळ कर्चो तर - मनीस कित्याक सुरात कर्ता?
एक आवय अपल्या भुर्ग्यांनी उपाशीं पडानाये म्हणोन चड वांवट कित्याक काडता? एक बापूय आपल्या बायल भुर्ग्यांनी फाल्यां कसटां-संकसटार पडानाये म्हणोन कित्याक वांवट काडता? एक भाव अपल्या भयणिचो फुडार बरो जायजय म्हण कित्याक आंवडेता?
सर्व वाजबी सुरात. कित्याक म्हळ्यार तामचा ह्या सुरातानिमतीं मात्र तांचान पुंजावन दवरुंक साध्य जाता. उतर प्रायेर भोवशा हें पुंजांवचें काम तितलें सलीस न्हय. देकून हरयेक मनीस अपापल्या जिण्येंत पुंजांवचा संदर्भार जितलें पुंजावंक सक्ता तितलोच तो उतर प्रायेर तृप्त जावंक पावता. म्हळ्यार मनीस अपल्या जिण्येचा शेवोटाक पावतच जरतर निहाळ करीत अपल्या जिण्येंत अपणान कितें साधन केलें?
तर ताका ताणें पुंजायिल्ल्याचो उडास काडताना ताचा दोळ्या-काळजा-मनाक भोग्ता. जो कोण लौकीक संग्तिंक म्हणजे आसत-बदीक, भांगार-सिंगार पुंजायता तो आपल्या दोळ्यांक-मतीक समधान भोग्ता, पूण जो कोण हेरांचें बरेंपण्ंच अपलें बरेंपण म्हण चिंतून पुंजायता तो काळजांत समधान भोग्ता.
कित्याक म्हळ्यार आमकां सर्वांक एका दिसा त्या एका दिसाक फूड करुंक आसतेलें ज्या दिसा आमीं केल्ल्या साधानांचेर तृप्ती भोगिजाय शिवाय चुर्चुरे न्हय. त्या देकून आमीं कितलें जोडलां, या कितलें होगडायलां म्हळ्ळें प्रमूक न्हय, बगार अपल्या कोशेडदाक अपूण कितलों खाल जावन तें केलां तें प्रमूख जावनासा.
देकून संसारांत दोळ्यांक बरें दिसचें विंचिनाका, काळजाक बरें दिसचें वींच तूं काळजांत केदिंकच निराशी जांवचोनांय.
- वल्ली क्वाड्रस
