संगीता नाईक

संगीता नाईक

संसारांत येदोळ पासोन कोणेंच कल्पन करुंक जात‌ल्ल्या काळांत आमी जियेवन आसांव. भोवशा म्हा-झुजावेळार सयत जांव असले दीस कोणेंच काड‌ल्लेविशीं आमी इतिहासाच्या बुकांनी वाचुंक ना. कोवीड व कोरोना वायरसान अख्ख्या मनशा कुळाक‌च धुस्पटायलें. सुरवेर फोकाणां केल्ल्यांनी सयत जेदना आव्याचें उदक वयर आयिल्लेपरीं संकश्ट अपल्याच गांवाक जेदनां हें वायरस रिगलें तेदनां चिंतुंक मजबूर जावन आपापल्या घरांनी बंध जाले.

कवी म्हळ्यार सभार अर्थ आसुयेता. चरित्रेच्या बुकांनी रायांनी अपणाची व्हडवीक गांवच्याक पोस‌ल्ले कवी जियेवन आसताले. तांचें काम फकत पाटोसाचेर बोस‌ल्ल्या रायांचेर, तांच्या कायदे कानुनांचेर होगळीक उचार्णी कर्चें शिवाय हेर कितेंच तांकां पडोन गेल्लें ना. तो काळ रोम्यांटिसमाच्याकी आधलो आसुयेता. उपरांत रोम्यांटिसम आयलें, काळ बदलन गेल्लेपरिंच कविच्या अर्थाचो सयत बदलावण जावन आयलें. मोडर्न, पोसट मोडर्न उपरांत दलीत-बंडाय कवितेंनी कविंचें रूप‌च बदलिलें. एका तेंपादीं कवी म्हळ्यार रायांक हर्सुंक आसले आतां समाजीक काळजी आसचे, समाजेच्या दणसल्ल्यांच्या जिविताचेर समाजेच्या संघर्शांचेर स्पंदन कर्चे जाले. पूण वीपऱ्यास म्हळ्यार अजून जायते कवी तेच पारंपरीक वर्गांतले जावन उरल्यात. तांच्यो कविता फकत सक्कड सार्कें आसताना घडतात. तांच्यो कविता बंध कुडांनी दारां धांपून देतात. तांच्यो कविता पोट भर्न जेवन धेंक काडताना वेळ पाशार कर्चें अन्येक विकल्प भाशेन येतात. खरेंपणीं ह्या मयन्याच्या कविता सर्तेंत सभार कविता ह्या ’कोरोना’चेर आयल्यो पूण चिंत्पाची गुंडाय जांव, वयचारीक वैविध्यता जांव तांतूं आसली भोव पातळ. इतलो वेळ आसलो पूण ह्या वेळांत वाचपाचो बोर्गोळ उटून दिसतालो.

पूण थोड्यो कविता खरेंच जावन भोव समधान हाडुंक सकल्यात म्हणच्यांत दुभाव ना. तांतूं ही कविता खंडीत एक. देकून ’मयन्याची कविता’ जावन विंचुंक कसलेच त्रास जालेनांत.

Bab Clive Soz

Bap Myron Jason Baretto

Bab Shailendra Mehta

Bab Nery Nazreth