ಕವಿತಾकविताPoem
रुपाली मावजो कीर्तनी
’पानां सुकल्यार पुणीं पालेतीत पूण पाळां सुकल्यार न्हय’
मनशाक पनांची मात्र वळोक, फुलां-फळांची मात्र वळोक शिवाय, रुका-झडांक जीव दितल्या पाळांची वळोक ना. समाजेच्या मनशां मधें एक कवी कंय आसा? कविचें चिंतप कंय आसा? कविची नदर कंय आसा?
आयच्या समाजेंत मनशाचें जिणें दाकवपाचें जालां. देकून दरेका मनशाक भगुंक एक आनी दाकवंक अनयेक. आनी हें दाकवप समाजीक जाळिजाग्यांनी वा गुपीत रितीन. बरें, नीत, सत, आदर्श, समानता, अपलीं-पेलीं म्हळ्ळे विश्यांचेर खूप बरयतले खरेपणीं पाळतात? हें सवाल दरेका कवीन अपणाक कर्ची गरज आसा.
रोबर्ट इंगरसोलाच्या उतरांनी सांगचें तर;We rise by lifting others. पूण कवी जाल्ले उभे आसच्या हेरांक लोटून घालून जीक आपणायतात तर, ते निजायकी कवी? हीं थोडीं आमी चिंतुंक जाय जाल्लीं प्रश्नां.
ही कविता कांय अमूर्त चिंत्पाची न्हय, तात्वीक चिंत्पाची न्हय, मनो वैग्यानीक चिंत्पाची वा आध्यात्मीक चिंत्पाची न्हय पूण सोंप्या चिंत्पाची. जें अजून मनीस समजुंक सकुंक ना. अपल्या शक्तेचेर भर्म आसचो मनीस केदनांच अपल्या कमियांचेर चिंतुंक वेता? जेदनां मनीस अपल्या कमियांचेर चिंतून, हेरांक बरेंच दिंवचें चिंतप घेवन येता, ती फकत कविता जावन उराना. एक उत्तीम लिसांव जाता.
Bab Prasann Niddodi
Bai Harsha Shettye
Bab Shailendra Mehta
Bai Anjali Kinni
Bai Shubha Barad
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.