आंकडो ७

’धुळिथाव्न आयिल्लोय तुं धुळिक वेतलोय’ हेंच तत्व हरयेका वरसा आमि सिंजिच्या बुध्वारा आय्कुन आय्ल्यांव, तर्‌य़ी हें सम्जुंक वा सम्जुंक प्रॆतन केल्लें तर, ह्या संसारांत वीद-वावळि आस्तिना, भाव भावाचेर, पूत बापाय्चेर एकामेकाच्या रगताक तानेतोना. हेच्च मातियेचेर जियेतलो मनिस केदिंच ह्या मातियेच्या तत्वांक सम्जुंक सक्‌ल्लो ना, मातियेक जात ना, कुळि ना, धर्म ना, दॆव ना.

संतॊष अलेक्स मलयाळं मुळाचो कवि तर्‌य़ी हिंदि भासेंत आप्ल्या बरपांक लागोन व्हळ्केचो जाला. आनि हाचें ऎक विंच्णार कविता हांगासर घेव्न आय्ल्या बाय शीला भंडार्‌कर. आय्लेवार्‌च्या दिसांनि बाय शीलान करुन आस्चो साहितिक वाव्र भॊव महत्वाचो, कोंक्णि साहित्याक ग्रॆस्त कर्च्याक तिणे करुन आस्चि मिनत उल्लॆक कर्चेतसलि.

आंकडो ७

मात्ती.

गांवा तुलेन शहराक

पावचे भित्तरी बदल जात्ता मात्ती.

चिकलान भरलेली आसता

शहर ची मात्ती.

गांवची मात्ती चाब्बून बसता

मेगेले हात्ताक आनी पाय्याक.

मात्ती धुल्लेरी ताय

ताज्जो पोरंबोळ वच्चे नंयी.

मात्ती श्वासू मेगेली

मात्ती मेगेली शक्ती.

मात्ती मेगेल ओळोक जावनस.

मेगेले पावला पंदाची मात्ती

हांवे वरस तुलेन राक्कुनू दवरले.

मात्ती ची ना खंचियी जात

ना खंचोय धर्मू.

हांव , तू

तो, ते....

कोण पळ्ळेरियी मात्ती

आपणेले वेंगेंत घेत्ता.

आवसून आपणेले चेर्डाक

घेत्तील वरी.

[हिंदी मूळ: संतॊष अलेक्स, कोंकणीक: शीला भंडार्‌कर]

संतॊष अलेक्स: १९७१ इस्वेंत कॆरळांत जल्मल्लो संतॊश अलेक्स मलयाळं तशेंच हिंदि भासेंनि कविता बरंव्चो कवि, अण्कार्‌कार. एदोळ्‌च्च स्वताचे भारा बूक तशेंच हेरांच्या अनुवादाचे स बूक पर्गट केल्यात. वृत्तेन सीनियर टेक्निकल आफिसर जाव्न वाव्र कर्च्या हाका ’पंडित नारायण दॆव पुरस्कार’, ’धिवगीश पुरस्कार’ असले सभार पुरस्कार तशेंच इनामां फावो जाल्यांत.