ಕವಿತಾकविताPoem

जबाब हाचो मागतले!! [- रमेश साजू गडी]

[कविता] जबाब हाचो मागतले!! [- रमेश साजू गडी]

कवितेच्या एकेका कडव्यांनी काणी सांगत वचून अखेरीक आमी होगडायिल्ल्या दायजाची वळोक करून दिताना खरेंच मनांत दूक उदेता. काळ बरल्ला देकून मनीस बदल्ला, आनी मनीस बदल्ला तें खरें पूण मनीस देवान रचलेल्या ह्या धर्तेक सयत बदलुंक लागला. गुडे/दोंगोर पर्तुंक लागला, न्हंयो/बांयो पुरुंक लागला, अनी हें सर्व आपल्या स्वार्थाखातीर. आनी हेंच दूक कविच्या मन्सांत आसचें कवितेच्या एकेका वोळिंनी उमाळून येता.

कवी बाब रमेश गडी जानपद साहीत, सादो लोक आनी लोकांचो उस्वास पार्किल्लो कवी म्हळ्ळें ताचीं एकेक बरपां वाचताना सुसतता. हांगासर‌यी तसलेंच प्रेतन केल्लें दुसून येता. ह्या कवितेची सोभाय पार्कुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] जबाब हाचो मागतले!! [- रमेश साजू गडी]

जबाब हाचो मागतले!!

पांचवीशार पयलीं हांगां

शेतां आशिल्लीं

शेतावयल्या पागाराचेर

भाटां आशिल्ली.

वाऱ्या तालार धोलपी भाटांत

माड आशिल्ले

माडा फाटल्यान जाण्टें वडाचें

एक झाड आशिल्लें.

त्या झाडा पंदा ल्हानशी म्हजी

खोंपटी आशिल्ली

खोंपटे मुखार मोगरे कळ्यां

रोंपटीं आशिल्लीं.

मात्शें पयल्यान भात सुकोवंक

एक खळें आशिल्ले.

खळ्या फुडल्यान साळकांचे

एक तळें आशिल्ले.

खोंपटी ..वड..शेतां.. तळें

आता कांयच उरूंक ना

सगळे विकून खाल्लें तरीय

आमची पोटां भरूंक ना.

चवरिल्ल्या दोंगरा रानांक

आमीच घातले घावे

कोणांक म्हणूंक उजवे आनीं

कोणांक म्हणूं दावे ?

सैमाचे रे मोगी आमीं

वोगी कित्याक रावले ?

गांव राखणें पुत आमी

काय शेतांतले बावले ?

पयश्यांक लागून विसरून गेले

आवय वयलो मोग

कचऱ्या पंदा गांव गेले

हज्जार आयले रोग..

फुडले पिळगेक सांगात भावा

कितें आमीं राखतले..

आमचे लागी एकदीस भुरगे

जबाब हाचो मागतले रे

जबाब हाचो मागतले !!!

- रमेश साजू गडी. [दसेंबर, २०१९]
रमेश साजू गडी: लिखणे नांवाखाल बरंवचो रमेश सहदेव गडी पाटल्या पंद्रा वर्सां थावन बिंब, जाग, गुलाब, सुनापरांत तशेंच भांगार‌भुंय पत्रांनी बरवन आयला. सभार कविसम्मेळनांनी तशेंच कविगोश्टिंनी कविता सादर केल्यात तशेंच चलवन वेल्यात. कवितेशिवय काणियो तशेंच लेकनां बरंवच्या हाच्या कवितेंचो जमो ’आवय जाल्या जाणती’ पर्गटणेर असा.