ಕವಿತಾकविताPoem

जाणटें मन (- वैष्णवी रायकर)

[कविता] जाणटें मन (- वैष्णवी रायकर)

बाळ आसताना तेंबेट्यांनी चलुंक धर्ताना बोटां धरून चलुंक शिकयताना एका आवयचीं स्वपणां फकत इतलिंच आसतात; कांय म्हजें बाळ म्हज्या कुडीक प्राय जावन असकत जावन चलुंक जायनासताना लक्तान आधार दितलो. आनी हांगसर असल्या एका आवयचें रुदान आसा आनी आनी तिचीं सर्व स्वपणां आतां यादिंत फिछार केल्लीं ह्या कवितेंत आसात.

[कविता] जाणटें मन (- वैष्णवी रायकर)

जाणटें मन

सुरकुतिल्ल्या कातीचेर

ल्हवपीक मायेचो स्पर्श जाय

थकिल्ल्या मनाक

आपुलकेचे शब्द जाय

निस्तेज दोळे म्हजे

तुजी मोग आंवडेता

भुरग्या म्हज्या

पयशे तुजे नाका म्हाका

उतरांचो आदार जाय

काळजाच्या एका कोनशाक

इल्लोसो जागो जाय

व्हड तूं जालो जरी

म्हजे खातीर सानच तूं

तुवें केल्लीं कवनां

म्हज्या दोळ्यार निर्शेतात

तुज्या पोवाचो वास

नाकांत घुमता

निरागस रूप तुजें

कृष्णावरी दिसतालें

म्होंवाळ तुजो हांसो

अमृत कसो ओत्तालो

यादी त्यो काळजांत म्हज्या

कोरांतून दवरतां

पूता म्हज्या,

विसरूं तूं नाका म्हाका

जाणटेंपण तुकाय आसा.

- वैष्णवी रायकर. [माय, २०२०]