शून्य हिशॊब [डा|पूर्णानंद चारी]

’आमी मातियेच्या मुद्याक मोडक्याचें रूप दितांव, पूण त्या मोडक्यांत कितेंय दवर्न घेंवची श्याथी दिंवची रितेपणान’ - नामणेचो चायनीस तत्व‌गिन्यानी लावो त्सूचें उतर हें. उतरांनी गाज आसा, आवाज आसा. उतरांनी गीत घडुयेता, संगीत घडुयेता. उतरांनी काळजां मोडुयेता, मोडलेलीं काळजां जोडुयेता. पूण उतराच्याकी चडीत भळाधीक जावनासा ’मौन’.

संसारी दीस्पडतेंत शून्याक मोल ना. एका थावन नोव मात्र मोलाचें शिवाय शून्य न्हय. पूण ह्या शून्याचें मोल समजल्ले मात्र एका थावन नोवांक हजार, लाक, कोरोड... करुंक सक्तात. शून्याक सोधून काड‌ल्लें आमच्या देशाच्या ’आऱ्यभटान’, देकून आज पासोत लेक‌शासतिरांत भारत देशाची देणगी महत्वाची.

पूण हांगसर दिसचें शून्य मनशापणाच्या वेवेगळ्या भगणांक नागडें करचें. उपकारांक मेळचे शिराप, विश्वासाक मेळचे धखे, देकून दरयोच वांझ जाताना कविमन ’शून्य हिसबाचें कवन कित्या गांव?’ म्हणता कवितेंनी जेदनां हें शून्य अमूर्त इमाज जावन उभी जाताना थंयचर कितलेस्या दिशेंनी वाटो दिसतात म्हणच्याक कांय ही कविता अपुर्भायेची गवाय दीत. डा|पूर्णानंद च्यारी एक प्राध्यापक, विचार‌वंत, भोव सादो आनी मोगाळ कलाकार. ताच्या काळजांत जितलो मोग आसा, ताच्या ताळ्यांत तितलीच लय आसा, ताच्या कवितेंनी सयत एका मधूर गिताची सावळी आसची दिसता, पूण ह्या कवितेच्या एकेका वळिंनी लिपोन आसच्या इमाजिंक वळकोंचेपरिंच कवितेची सकत मतीक सुसतता. ही कांय एक पावटीं वासची कविता न्हय, देकून ह्या कवितेचे एकेक विश्वे मेजुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] शून्य हिशॊब [डा|पूर्णानंद चारी]

शून्य हिशॊब

रित्या कळशांचो हिशॊब कित्या लांव?

शून्य हिसवाचें कवन कित्या गांव?

यत्नाचीं रत्नां काडूंक दर्य घुसळ्ळे

विश्वास वेर घालून सगळे फासाळ्ळें

वांझ दर्याक कान कित्या लांव?

शून्य हिसबाचें कवन कित्या गांव?

नवलांचो दर्य हुपूंक तार मेळयली

धक्यावेल्या धक्यार कोणी शिडां पळयलीं

जीर्ण शिडांक थिगळां कित्या लांव?

शून्य हिसबाचें कवन कित्या गांव?

परपिडे पाळ जवन जीण झरयली

उपकार श्राप जाले, रीत जिरयली

हुलपी जिणेक श्राप कित्य जांव?

शून्य हिसबाचें कवन कित्या गांव?

- डा|पूर्णानंद चारी [जनेर, २०१९]