व्यथा (- वैष्णवी रायकर)

[कविता] व्यथा  (- वैष्णवी रायकर)

एका नाण्याक दोन कूस आसलेपरीं ह्या संसारांत सर्वाक दोन कूस आसतात; जशें बरें-वायट, सत-फट, बरें-वायट, सूक-दूक, जिवीत-मरण तशेंच आशा-निराशा. मनशाच्या जिविताचो शेवोट‌च हो; कितलोय हताश तूं जा पूण आशा केदिंच सांडिनाका. आशाच तुजो शेवोट, आशाच तुजें फालें. ही कविता असल्याच आशाक मनांत जागयता.

[कविता] व्यथा  (- वैष्णवी रायकर)

व्यथा

मनमेकळ्या हांशात तुज्या

सुख म्हाका सोदचें आसा

दोळ्यांत तुज्या त्रांगडें कित्याक?

हेंच कोडें सोडवचें आसा

धीट तुजें काळीज कर गा !

धीर तूं सोडटा कित्याक?

पिकिल्ल्या पानांवरी

गळून तूं पडनाका

खासावीस जीव जाता तुजो

खंत तुका आसा व्हय गा !

सांग म्हाका तुजें दुखणें

स्वताक असो खेंपता कित्याक?

भविश्याचें चित्र तुज्या

दोळ्यांतलीं सामकार नाच करता

वर्तमान जगून पळय

काळाविशी चिंता कित्याक?

अणभव तुजे जिणेचे

सदांच देख दितले म्हाका

तुजोच आशिर्वाद म्हजेर

अस्थीर मन करता कित्याक?

मेकळ्या त्या हाशांत तुज्या

सुखच म्हाका देखचे आसा

मायेचे ऊबेन तुज्या

सदांच म्हाका रावचें आसा

- वैष्णवी रायकर. [ओकटोबर, २०२०]