ಕವಿತಾकविताPoem

सावळी (- लारेन्स वी. बारबोज)

[कविता] सावळी (- लारेन्स वी. बारबोज)

ह्या कवितेंत सावळी आसा, आनी त्या सावळेन मनशाक वेवेगळ्या हंतार शिकंवचीं सभार लिसांवां आसात. सावळेक रंग लाभची इमाज खरीच जावन अमूर्त इमाज म्हळ्ळेपरीं दिसत पूण ह्या इमाजेपाटली काणी खरीच जावन अपुर्भायेची. कवितेच्या एकेका वळिंच्या एकेका सब्धाचो महत्व समजुंक ही कविता जरूर वाचिजाय. एकेक पावटीं वाचताना एकेक पिंतूर उभीं करून वेची ही कविताच एक सोभाय. अशें म्हणून ’म्हज्या रुकार गांवच्यो सर्व कोगुळ्यो, म्हज्या सावळेंत नाच फकत मोरांचो, इतलेंच कित्याक हांव मात्र रूक गंदाचो - बाकिचे पुराय रूक बिब्याचे, हेरांच्या रुकांचेर बस‌ल्ले पुराय कावळे, हेरांच्या रुकांच्या सावळेंनी नासचें घुगिंनी’ म्हळ्ळें रुदाय हांव‌यी करुंक गेलों तर असल्यो कविता कांय कोनशार‌च उर्तीत जशें जायत्या कविंक सयत कोनशार दवर्चेपरीं.

[कविता] सावळी (- लारेन्स वी. बारबोज)

सावळी

म्हजी सावळी, असता म्हज्या बगलेन

सदांच म्हाका जोडन.

असतित्वाचो उगडास काडून.

म्हजो अनबोग म्हजें असतित्व.

अनबोगाची सावळी चिंत्पाक खोंक्ताना,

रुतां जाता व्यक्तित्व.

म्हजें व्यक्तित्व उत्रांनी दिसता.

उत्रांची सावळी चिंत्पाक पोसता,

कितें.... सावळेच्या उज्वाडांत चल्ता?

सावळी लांब, मटवी, बारीक वा मोटी.

चल.. चल्ल्यार बदल्ता सावळेचें रूप,

दीवन उज्वाडाक गुमान!

म्हजी सावळी, सांगात वा अकांत

हांव मुखार वा सावळी

निर्दार कर्ता.. उज्वाडाक दिंवचो मान!

- लारेन्स वी. बारबोज. [जुलाय, २०२०]