प्रकृती आनी मनीस (- माधव बोर्कर)

[कविता] प्रकृती आनी मनीस (- माधव बोर्कर)

ही प्रकृती युगां थावन आसा, आनी मनीस केदनाकी, कसोकी ह्या संसाराक येवून ह्या प्रकृतिचेर अपलें बळ दाकवंक दीस गेल्लेपरिंच एकेका वाटेन ह्या प्रकृतिचेर अनीत करून गेलो. रानां कातरलीं, न्हंयो पुरल्यो, शेतांनी भांदपां भांदलीं. ही प्रकृती केदनांच फकत मनशाक म्हणून आसली न्हय. हांतून जान्वारां लेगून जियेतालीं, सुकणीं सयत जियेतालीं पूण आज तेच जान्वारांचो आस्रो मनशान काडला, तेच सुकण्यांचीं घोंटेरां मनशान नास केल्यांत तर‌यी केदनां त्यो जान्वारां मनशाक पात्येवन मनशालागीं येता पूण मनीस अपणाक कोणाचीच, व कसलीच गरज ना म्हळ्ळ्या अहंभावान जियेवंक लागला. फकत दोन मयन्यांनी संसारांत कुर्डो जावन जियेतेल्या मनशाक हळतार कळून आयलें प्रकृतेशिवाय मनीस अधुरो. पूण व्हड प्रश्न हो - हें कितले समजतात?

बाब माधव बोर्कर कोंकणिंतलो उंचलो कवी म्हळ्ळें हांचीं एकेक कविता गवाय दितात. ही अमूर्त कविता तर‌यी हांतलें चिंतप सादें आसा आनी कवितेचेंच तें चिंतप जाल्ल्यान कवितारसीक ह्या कवितेक खूप खायस करच्यांत दुभाव ना.

[कविता] प्रकृती आनी मनीस (- माधव बोर्कर)

प्रकृती आनी मनीस

सुरंगां कशें वत

पिकेवेल्या शेतार

उदेता नक्षी तशी

मेथयेच्या हातार.

शेताचेर भोंवर

भिऱ्यांची तिरपी

सुर्याची सावळी

मनार धरपी.

सळसळपी वाऱ्यार

वाचतां झाडांचीं पानां

जोगलावता शिरंत्रां

रगतांतलीं केणां.

- माधव बोर्कर. [ज्यून, २०२०]