ಕವಿತಾकविताPoem

पणतीं

काळोक आनी उज्वाड मनशाच्या जिण्येंत दरेका संदर्भांत गर्जेचो. पूण कवितेच्या नद्रेन काळोक आनी उज्वाड सभार रुपांनी आसुयेता. काळोक म्हळ्यार अग्यान, काळोक म्हळ्यार सलवण, काळोक म्हळ्यार नेणार्पण तशेंच काळोक म्हळ्यार निरास. मनीस हेर जीविंपरास वर्तो म्हणुंक हें एक कारण, मनीस चिंतुंक, पार्कुंक, तिद्वुंक सक्ता. बरें खंचें आनी वायट खंचें म्हळ्ळें समजुंक सक्ता. तशेंच निरासेच्या वाटेर आशावादाचो उज्वाड फांकवंक सक्ता. ही कविता हेच चिंत्पाची.

पणतीं

मातयेंचे आंग

कुंबारा घरांत जल्मल्यां

आवय बांपुय म्हजों

जरीं आसलों गरीब

कश्ट सोसपांची ताक

चीखलाच्यां हातातल्यान

म्हाकां मेळल्यां

एक‌ वात पेटयांत

तींनसांजचें तींनकात्रेंर

तुळशीचं फुड्यांत

देंवा-यांत,देवळेंन

सीमेंवयल्यां राखणदाराच्यां घुमटेंत

जरीं हांव आसली गरीबांघरचीं

तरी फाकतलीं उजवाड भांगराळों

तेलां तुपात करीत रावांत

सदांच म्हजों ताळों ओलों

तुमकां जाय तेंन्ना पाडात काजळ

करांत त्यां बायटींची अपुंरबाय

त्यां सान भुंरग्यांक लावन तीबों

दिश्टींचों पुसांत अहंकार

पेटयांत घरांत आंगणांनी

उमेंदीन मनयांत दिवाळी

काळखाचें राज्य हुपुंन

उजवाडाच्यां साम्राज्यांक

करून दीता वाट मोकळीं

त्यां घरचीं धुंव जरीं असलीं हांव

पुण वावुरतलीं

तुमच्या घरचीं जावन लक्ष्मी

हे तुमकां दील्लें वचन म्हजें

पेटत रावतलीं हांव काळोख चीरीत

उजवाड केन्नांच जावचोंना कमीं

- ऐश्वऱ्य मलीक. [सप्तेंबर, २०२०]