पीक-वीक [नज्रेत नेरी ताकोडे]

मनीस जाल्लो आपल्या दोळ्यांनी हेरांक पळेता पूण अपणाभितर पळेवंक सक्ता? हें सवाल भोव गर्जेचें, जर हर मनीस पयलें अपणाभितर तिळुंक सक्तो, अपलीं चिंत्नां, आपले विचार, आपल्यो कर्न्यो चिंतुंक सक्तो, तांचेर स्व-विमर्सो करुंक सक्तो तर सर्ग ह्याच संसारांत आसतो न्हय?. कवी म्हळ्यार कपट/पोकोळ उत्रांक सजंवचो न्हय म्हण मांदतेल्यांतलो हांव‌यी एकलों. कविची दीश्ट गिदाची, आनी हांगासर एक भळिश्ट कविता आसा. वयलेभार वाचताना ही सादी कविता म्हळ्ळेपरीं दिसत पूण हाची गुंडाय मापुंक गेल्यार भोव मार्मीक रितीन आमच्या समाजेचें चित्रण हांगासर दिसून येता.

कोण ते वीक वांटतेले? आनी कोण ते घेतेले? कंय गेला वांटतेल्या तशेंच घेतेल्यांचो आत्मो? अत्मो नितळ करा म्हण पुल्पुत्रार चडून हाणीं शेर्मांव दिंवच्यादीं खुद्द जावन कित्याक पाळिनांत? आनी हेरांनी दिल्लें वीक ’प्रसाद’ म्हणून मतिचें दार बंध करून सेंवचे कवी कितले बुध्वंत? व्हा! कितें कवितेची तांक ह्या थोड्याच वळिंनी. अखेरीक तेंच वीक जिरवन उदेल्लें बेळें आतां जमात आपयता आनी ती जमात ’कोणाचें तुपें भर्चें?’

नेरी नज्रेत कवितापरतिभेंत मुंबयांत नामणेचो. अपरूप कविता बरयता पूण आतां हाची तीक्ष्ण जाल्ली कवितानदर म्हाकाच विज्मीत कर्ता. ही कविता कांय लांब काळ पऱ्यांत मतिंत उर्च्यांत म्हाका तर‌यी दुभाव ना.

[कविता] पीक-वीक [नज्रेत नेरी ताकोडे]

पीक-वीक

काल‌च हांवे

मजे भुंयत

वोंपलीं भिंयां

भांगारा सार्कीं.

फांत्यार उटोन

चोयतां;

कोणेंगी विकाळ केल्यांत

भिंयां म्हजीं

मुंग्यांत‌च

घड्येन झडोन

मात्येंत जिरलीं

दुकां म्हजीं

सवकास तांकां

फुटले मुंगे

उटलो रोव

तीं वाडलीं

आनी आयली फळां

आतां सगळ्या

भिंयानी सांगाता मेळोन

जमत आपयल्या

’ह्या वर्सा

कोणाचें तुपें भर्चें..?’

म्हळ्ळी तांची

विकाळ ’चर्चा’.

वोंप्ताना आस‌ल्लीं

नंय‌गी

भांगारा सार्कीं.

- नज्रेत नेरी ताकोडे. [अक्तोबर २०१८]

नज्रेत नेरी ताकोडे: लिखणे नांवार कोंकणी लोकांक व्हळकेचो मेलवीन नेरी नज्रेत एक विचार‌वंत कवी. ’गाणां’ ताचो पर्गट जाल्लो कविताजमो. मुंबयांत कविगोश्टी चलवन वेल्यात. ताकोडे तशेंच भंवतोणीं कांय तेंपाधीं आसा केल्ल्या ’जागे-कवी’ जम्यांनी पात्र घेवन कविता रच‌ल्ल्या हाणें थोडोकाळ मौन रावल्यारी कोंकणेच्या फुडाराचो एक भळवंत कवी जांवचीं खुणां ताचेथंय दिसोन येतात.