ಕವಿತಾकविताPoem

अरिश्टाचो खेव (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

[कविता] अरिश्टाचो खेव (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

जेदनां ह्या संसाराचेर अन्वार येता तेदनां चडताव बदल्ता. कोणेंच केदिंच चिंतुंक नातले दीस उदेतात. परगांवाक गेल्लीं परगांवांत उरतात. आनी ह्या परिगतेंत मनशाक सांबाळुंक भरवसो सोडल्यार हेर कितें आसा?

बाय रुपाली मावजो कीर्तनिच्या ह्या सकाळीक चिंतपाच्या कवितेक वाचून ताचो अस्वाद करुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] अरिश्टाचो खेव (- रुपाली मावजो कीर्तनी)

अरिश्टाचो खेव

फाटले कांय दीस मन

कुरकुटांत बसलां एकसुरें

विचारांनीच सोदतां जाप

फट कितें आनी कितें खरें

अरिश्ट जेन्ना मांडटा खेव

निवळ दिसूंक लागता सगळें

मनीस जात एक आसुनूय

आचार विचार कित्याक वेगळे?

ह्या संकश्टान आज जाणवून दिलें

एकवटान रावप म्हळ्यार कितें

एकमेकां खातीर नासतालो वेळ

भरिल्लें घर लेगीत दिसतालें रितें

कोण लागीं कोण पयस

अश्याच वेळार जाता जाणीव

कित्याक आमी एकमेकांत

सोदीत बसतात काय उणीव

हातांत पैसो आसलो नासलो

आज सगळ्यांचीच एकच गत

जाणटीय आमची भुरगीय आमची

कोणा वटेन दिवचें मत?

कोण पयसावला घरच्यांकडल्यान

कोण शिरकला भायल्या देसांत

कोणा माथ्यार कोणा वजें

कोण भोंवतात तुज्या भेसांत

हात जोडून पांया पडटां

जाय जाल्यार दिमीय मारतां

पोसो उघडून मागणें करून

जमनीक जाल्यार तकली लायतां

खंयच्याय रूपानं पाव तूं

निष्पाप लोकांक वाचय

सुरक्षित अशी धर्तर तूं

परत नव्यान रचय

सुरक्षित अशी धर्तर तूं

परत नव्यान रचय

- रुपाली मावजो कीर्तनी. [मार्च, २०२०]