मटवासिची कविता

जेद्नां कविता उत्रांच्यां बांय्त्‌लो माण्को जाव्न रांव्च्याकी जिण्ये अन्भॊगाचिं कापां घेव्न उदेता, तसलिं कविता उत्रां उत्रांनि राजांवां तशेंच लिसांवां व्हावव्न हाड्तात. आनि जेद्नां आध्यात्मिक चिंत्पाच्या बुन्यादिचेर हो जिण्ये अन्भॊग व्हाळ्ता, तेद्नां उदेता अध्भुत इमाज, आनि मट्वासिचि कविता भॊव्शा हेच्च वर्गाक सेर्वता म्हणुंक हांव धय्र घेतां.

जो.सि.सिद्दकट्टेन ह्या आधिं सय्त आप्ल्या कवितेध्वारिं म्हाका विज्मित केलां, प्रायेन कांय ल्हान आस्येता तर्‌यी जिण्येतत्वाचिं प्रभुद्दता आसुन, तिं आप्ल्या कवितेंनि व्हाळंव्चि अपुर्भायेचि कला आस्च्या भॊव थोड्या कविं पय्किंत्लो एक्लो. हांगासर्‌यी ह्या कवितेच्या एकेका पंग्तेंनि ताणें पेटंव्चिं किटळां कांय वाच्प्याच्या मतिंत दिव्टि जाव्न पेटुंदि तशेंच ह्या कवितेचो खरो अन्भॊग जोडुंक पावुंदि म्हण आशेतां.

मटवासिची कविता

हांवें धांवचें रावयलां;

सवकास चलूंक लागलां!

खंच्यागी ऎक दिसा

अवचिच ऎक पुसपुसॊ’शें आयकून

’गक्क’ कर्न रावल्लों,

तॊच परत आयकूंक

हळू चलून व्हेतां.. दरवड ना

कितें आयकाल्लें?

किस्क हासो? व दुखि पिंरगोणा?!

याद फटयता, घुट सोडिना

तो ’परमळ’यी आसूंक पुरो

अस्वाद कर्न धन्य जांवचे फुदें

खंय उभलो कळ्ळोंना

ट्राफिकेच्या किणाकिणां मधें रावल्यारी

’म्यूट’ जाल्ले टी.वि. परिं

दॊळ्यां फुडलो संसार;

कान-दोळे-नाक सोडन चलून व्हेतां

हेच वाटेन परत परत व्हेची

गिरांत म्हणाशात तुमी

खरें, कोणी हे वाटेन येत म्हणा

हांवें चलूंक सुरू केल्लें न्हय!

कोणी येंवचेय ना

ताचीय धावणी ऎक दीस

रावल्ले शिवाय,

त्याच पुसपुश्यान मार्न जागयिल्ले शिवाय!

- जो.सी.सिद्दकट्टे (जनेर २०१६)