चित्रां विचित्रां आंकडो - ६

आदीं एकल्यान हाताच्या कोंप्त्याक म्होंव सारवन तें म्होंव लेंवुंक सांगलें कंय, जशें तें म्होंव आपल्या हाताच्या कोंपऱ्याक सारवन घेतललो दीस-भर तें म्होंव लेंवुंक साधन करुंक लागलो तेदनां तो म्होंव सारयिल्ल्यान अपलो गुप्त इरादो ज्यारी केलो. आमच्या देशांत ही परिगत कांय अथवी न्हय. आदिंमागा थावन एका ना एका रितीर आमच्या हातांच्या कोंपऱ्याचेर म्होंव सारयतेलीं यथेश्ट मापान अमकां फुसलावन, बनावन, उपरांत नागवन गेल्यांत पूण आमची जेम अजून सुटोंक ना. आमी सुशेगात..... देकून पयलें ’पंद्रा लाख रुपय एकेकल्याच्या ब्यांक एकांवटांत पडतेले, अच्चे दीन येतेले म्हणून आमच्या कानांक वांयगी भांदलीं मात्र न्हय, महा-शिकपी म्हणून तकलेर शिंगां घेवन भोंवतेल्या आमकांच पुर्तें नागडें करून गेले.

ह्या वेवसतेच्या ’अव्यवसतेचेर’ ही कविता भोव अपुर्भायेन विणल्या. विकासाच्या नांवार मनीस कितलीं फितिस्पणां कर्ता आनी असल्या मनशाक भोव सलीसायेन मांकोड कर्चे सयत यथेश्ट मापांनी आसताना, समाजेंत सत-नीत पात्येवन जियेतेल्यांक मात्र राक्तलीं नांत. देकून कंगाल जावन जियेल्ल्येशिवाय हेर निर्वोग ताका ना.

विकासाच्ये वाटेर...

गांवचो विकास करुंक