गांव तो हो

जेद्नां कविता जिणये अनभॊगाचें काप घेव्न उदेता, ति कविता खंच्याय वाचप्याच्या काळजाक आपडुंक सकता. संसार म्हळ्ळ्या पयणाचे आमि सर्व पयणारी तर्‌यी, आमच्यॆ जिणये आवदेंत आमकां जायतिं हेर पयणां करुंक आसात, देकुन कोण आपलो माय्‌गांव सोडुन सात दरये उतरोन आपलो दीसपड्तो ग्रास सोधता, आनि ह्या सात दरयां पलतोडि गेल्ले कांय भांगार-दुडु पिकचे रूक हालंवक गेल्ले न्हय, एकेका आण्याक कमांवक, एकॆक दानाक जमंवक कांय घाम व्हाळयला, रगात गळयलां, दुखां जिरयल्यांत. अशें केल्लेनिमतिं माय्‌गांवांनि तांच्या घरांनि मोगरिं आबोलिं फुलतात.

सुश्मा किरण कोंक्णी कविताशेताक नवि पुण कविताशेताक नवि न्हय, हाच्याधिं तिचिं थोडिं कविता कानडिंत परगट जाल्यांत आनि ऎक कविता रसिक जाव्न तिं कविता वाचुन हांव संतोस पावलां. प्रस्तुत दुभयांत वाव्र करुन आसचि सुश्मा किरण आपलि कविता शिकाप मुखार्सुन वचात तर फुडिल्या दिसांनि कोंकणॆंत ऎक भरवश्याचि कवयत्रि जातेलि म्हळ्ळो म्हजो आशावाद.

तो आनि हो गांव म्हळ्यार हांगासर दॊन पोंतां, दॊन हंतां आनि ह्या मधें नास्चो सांखोव तशेंच उतरोणेक अत्रेगान राकोन आस्चे उमाळे. एका गांवांत फेस्त जाताना अन्यॆका गांवांत ख्यास्त, एका पोंतांत भोंगोस्तोळ जातासताना उसवास भांदुन जियेतेल्या अन्यॆका गांवांत जिवित्‌च पोकोळ. हि कविता परत परत वाचलि तर, सम्जुयेत जाल्ले तित्ल्यो काण्यो उदेतित तें खंडित. आनि हें काम तुम्चेर सोडतां.

गांव तो हो

दीस उदेताना काळजांत कांप,

सुकि धरण, करखटें वॊत,

माय्‌गांवचे मोने याद...

नां पावसाळो, ना फेसत परब,

सुख्यो भाकयो पोटां भुकेक,

तानेक नां नितळ उदाक..

सुरवात मोगाक मांय बापाचो,

बायल भुरग्यांचो, ईसट मंतरांचो..

आसात परगांवांत एकसुरपणाच्या जिणयेंत

गरज्यो भागवंक दाधोसकाय नातल्ल्या

फट्किया संसारांत,

निसवार्थि घाम जिणिभर

आप्ल्यां खातिर व्हारयतात,

पाटिं पावताना माय्‌गांवाक,

उसवासाक भांदल्ल्यो सांकळि सुटतात.

- सुष्मा किरण, बार्कुर [दसेंब्र, २०१५]

सुश्मा किरण: बार्कुर फिरगजेचि हि आपल्या पतिसवें दुभयांत वावर करुन आसा तर्‌यी साहित हिचि वॊड. एदोळ परयांत कानडि भासेंत कविता बरवन आयिल्ल्या हिणें कोंक्णी भासेंत केल्लि पय्लि सुर्वात हि. अपुरभायेचि नदर आनि चिंताप आसच्या हिचेथाव्न फुडें विंचणार साहित येतेलें म्हण भर्वसो दवर्यां.