आंकडो ६

भॊव थोड्या उत्रांनि कांय गुंडायेच्या अर्थ्याच्यो सभार काण्यो सांगोन वेचि कला फकत्त एका कविक मात्र कळ्ता. आनि त्या कलेचि गोवाय हि कविता. एकेका उत्रांनि लिपोन आस्चि गुंडाय पळेया; काळोक म्हळ्याय अग्यान, उज्वाड पेटंव्चो आशावाद. अमासेचे काजुले हांगा अमिंच सुर्ये म्हणुन गाजय्तात, संसाराक तोपि दिल्लेच्च पाटोसार सोभ्तात, कोणा कोणाच्या तोंडाक चुनो/करि पुसुन हर्धें पेटुन बादूर म्हण्तात, बांय्त्‌ले माण्के दर्यांत्ल्या मास्यांक उप्येंव्क शिकंव्चेविशिं उलय्तात, पुण काजूरु सतीश तसले थोडे कवि मौनांत सर्व सांगोन वेतात.

वृत्तेन शिक्षक जाव्न वाव्र कर्चो काजूरु सतीश, कानडिंत्लो ऎक भर्वश्याचो कवि म्हणुन पाट्ल्या थोड्या वर्सांनि कानडि कवितेंचेर अध्ययन कर्तेल्यांक विचार्लें तर कळ्ता. लॊक उत्रां पळेव्न कविक वळ्कता आस्येत, पुण संसारांत खरो कवि जाव्नास्चो पय्लो ऎक उंच्लो वेक्ति जाव्नास्ता. आनि असलें प्रामाणिक वेक्तित्व, मन्शागूण आस्चे कवि कांय बोटांनि मेज्येता, आनि तांत्लो एक्लो म्हण हांव हाका लेख्तां. ’गायद हूवुगळु’ हाचो आय्लेवार्चो कविताजमो.

आंकडो ६

उज्वाड पेटय्तां

काळोका विश्यांत उलंव्चोना

उज्वाड पेटय्तां

काडि नां तर

फात्रांक गश्टुन

फातोर्‌च्च नांत तर

आय्दांक गश्टुन

आय्दां आस्तेलिंच सर्व काळांनि.

काळोका विश्यांत उलंव्चोना

उज्वाड पेटय्तां

पेटय्तां उज्वाड

[कानडि मूळ: काजूरु सतीश. कोंक्णेक: वल्लि क्वाड्रस]

काजूरु सतीश: वृत्तेन शिक्षक जाव्न वाव्र कर्चो काजूरु सतीश, कानडिंत्लो ऎक भर्वश्याचो कवि म्हणुन पाट्ल्या थोड्या वर्सांनि कानडि कवितेंचेर अध्ययन कर्तेल्यांक विचार्लें तर कळ्ता. लॊक उत्रां पळेव्न कविक वळ्कता आस्येत, पुण संसारांत खरो कवि जाव्नास्चो पय्लो ऎक उंच्लो वेक्ति जाव्नास्ता. आनि असलें प्रामाणिक वेक्तित्व, मन्शागूण आस्चे कवि कांय बोटांनि मेज्येता, आनि तांत्लो एक्लो म्हण हांव हाका लेख्तां. ’गायद हूवुगळु’ हाचो आय्लेवार्चो कविताजमो.