ಕವಿತಾकविताPoem
[ब्रोतो - १०] हांव आनी तूं [जोन्सन डी’कुन्हा, अजेकार]
[ब्रोतो - १०] हांव आनी तूं [जोन्सन डी’कुन्हा, अजेकार]
कवितेच्या सुर्वातेर कोण पिसोळीं, काजुले धर्तीत आनी कोण अपल्या केदिंकच मोग-मयपास समजतातल्ल्या धारूण काळजाच्या प्रेमी/प्रेमिकाविशीं बरयिल्ल्यो व्हळी बरयतात. तांतूं जिण्ये सार जांव उत्रां धार आसाना. फकत उत्रां रासेक ’प्रासांनी’ गुटलायिल्ल्यो व्हळी आसतात. पूण हांगासर असलें कितेंच ना. बगार पयले कवितेंतच विचारांचो दाळोच आसा, नैतीक मौल्यां आसात, जिण्येसार अंखरेताना कवितेच्यो एकेक पंग्ती काळजाक आपडतात जसें मतिंत चिंत्नांक उटयतात तशें भग्ता.
अजेकार फिर्गजेचो जोन्सन डी’कुन्हा वृत्तेन शिक्षक, नारावी हैसकूलांत विग्यान शिकंवचो मेसत्री, पूण अपुर्भायेचो वाचपी म्हळ्ळें ताणें विंचलेलीं उत्रां गोवाय दितात. जोन्सनाक पयणारी कोंकणेंत बरो फुडार आशेताना एक साहितीक मोगी जावन जोन्सनाचीं बर्पां वाचुंक अत्रेग्तां.
[ब्रोतो - १०] हांव आनी तूं [जोन्सन डी’कुन्हा, अजेकार]
अळे पळे कितली विचित्र
भाव भांदवपणाची ती चाल
ल्हान प्राय जाली एकामेकाक
मोगान वीणल्ली व्हाल
व्हड जावन येतां येतां
संजू जाता कोत्वाल
म्हणता; अपूण मात्र जियेतां
तो मोरूं, कऱ्यांमीं मालामाल.
वाडोन चडोन आयल्यांव,
दीवन सुवाद बरो, पर्मळीत
नवें सुकूर उदेवन आयलें,
जालें असतित्व आमचें कळवळीत ??
पुगार्नाका मुकल्यान ताका,
अनीकयी चड कांय पर्जळात
मोल पुणी बांदुंक उणें
फुडें आमकांच्च आडवळत.
सर्व मिकवोन, पापुडन सुकणें
स्वतंत्र उबलें आकासार
मोगाळ? दयाळ? दुस्मान खरो!
खिरलिता मनांगुप्तीं आकलासार.
उत्रां जाळीन घालुंक पिश्यार
मेळिंत मतलब, रायाळ वेगळाचार.
सयलापान चालू हुषार, मंडेमार
गायरा वेसान केलो वागाचेर बलात्कार ?
एकाच पासळेंत वाडल्लीं पिलां
मायपासाक तांचा मात्ती केलां
कर्चें सर्व ताणीं बर्याच्या बर्याक
फायदो पेलो मेल्यार बोवोड विसतार दोर्याक !
हऱ्येकलो अशेंयी जर चिंतीत
म्हणून आपलें जिवीत मात्र सत,
पेल्या विश्यांत चिंतुंक म्हाका
आसल्यारी, नां कांय पुर्सत.
भ्यें भिरांत दोसता म्हज्या खुसतार
खायत तोच्च सगळें आनीं मजेन खर्चीत.
मोग जिवो जाता अखरेक बोगणानीं,
जर कितेंय घडात कोणाक आवचीत ???
जियेंवचें म्हळ्यार तें न्हय फकत
पुंजायलीं मोत्यां आनीं सहज पौरत्व,
वांचुंक सोडन आमिंयी वांचल्यार
म्हाकाय तुकाय महत्व.
प्रळय येंवच्या फुडें चींत परत
सुर्वातेक मेळय नवीन सहभागित्व.
ल्हान जिण्ये पयणारी, रान्वट वाट झरत
कर्गत आसत बदीक, शेकीं उरत सता दिर्व्या सत्व.
[- जोन्सन डी’कुन्हा, अजेकार, (ज्यून, २०१८.]
जोन्सन डी’कुन्हा, अजेकार: अजेकार फिर्गजेचो जोन्सन डी’कुन्हा वृत्तेन विग्यान शिक्षक. नारावी हैसकूलांत शिकयता. पूण साहितीक मोगी आनी बरो वाचपी म्हणून हाचीं बर्पां गोवाय दितात. कोंकणी भाशेचीं ग्रेसत उत्रां सयत ताच्या बर्पांनी सोभतात. असोच्च बरवन रावलो तर कोंकणेच्या फुडारांत एक बरो बरयणार जांवच्यांत म्हाका तरयी कसलोच दुभाव ना.
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.