आंकडो ९

अजीक कांय तीस-पन्नास वर्साधिं, चड्ताव कोल्वाचें वा नळ्यांच्या पाक्यांच्या ल्हाल्हान घरांनि जाय्तो मनिस जियेतालो आनि आप्ल्या जाग्यांत भर्पूर मिनत कर्न जियेतालो. जशें मनिस जियेतालो तशेंच गाय्रां, पेटे, माज्रां, कुंक्डां आस्तालिं, आनि पेटे-माजर-गाय्रांक नांवां सय्त आस्तालिं, आनि ताणिं उलंव्चि विचित्र भास आम्च्या अज्या-अजियेक कशिगी सम्जतालि आनि आम्कांय ति सम्जांव्क प्रॆतन कर्तालि. व्हय ति मोगाचो भास, भर्पूर हुस्को अनि दयळाय राज्वट्कि करुन आस्चो तो काळ.

सग्ळ्यांनि मन्शापणाचो बोर्गोल उटोन दिस्तेल्या आय्च्या काळार कोल्वाचिं पाकिं पळेंव्क मेळ्चिंनांत, नळ्याचिं पाकिं आस्चिं घरां भॊव उणिं, जय्ताचे राज बंग्ले, पुण बंग्ल्यांनि रांव्चिं बोडां भॊव थोडिं, घरांनि जियेंव्चिं मन्शांच उणिं आनि तांकांय एकामेका उलंव्क वॆळ नात्‌ल्ल्या काळार गाय्रांक वागान वेलां कुंक्डांक कोल्यांनि वेलां. अशें अस्ताना हि कविता वास्तविक जाव्न घेतेलिं कोण सम्जतेलिं कोण म्हळ्ळें पय्लें सवाल.

पुण ह्यॆ कवितेंच माजर आनि आवय दॊन भळ्वंत इमाज्यो फकत्त जीवि जाव्न उरानांत बगार तत्वां जाव्न उदेतात आनि खरेंच्च जाव्न ह्या कवितेचि गुंडाय परत परत ह्या कवितेक पोट्लुन धरुंक प्रॆरित कर्ता.

आंकडो ९

आवय आनि माजर....

आवय्न मिनत काड्‍ल्ल्या गाद्यांनि

आतां राज केलां व्हाळयांच्या पट्टांनि..

तिणें पोस्‌ल्लें माजर

आप्ल्या पोटाग्रासा खातिर

सोधुन गेलां लाग्शिलें सेजार

भर्वसो ताका म्हज्या आवय्चेर

येतेलि म्हणुन आज न्हय फाल्यां तर

आट्व्या कुशिन बस्लें तर्‌यी

दिष्ट ताचि घरा कुशिन्‌ंच

लॊव चॊर-माज्रापरिं येंव्च्या म्हजिच्च

बॊंट करुंक आयिल्ले भासेन.

आवय बद्लाक हांव आयिल्लोंच

घुंव्ता म्हज्या पांया भंवारिंच

आन्किटेक्‌च्च निशानि लागंव्चेपरिं

अख्रॆक पाव्टिं मिशियो हालव्न

रागान दांत चाबोन पळेता

काड बीग, पुस दर्न

एक तण्‍यी सोडिनास्तां नितळ कर आंगण

पय्लेंचेच्च भासेन..

पाटिं येंव्चिं खुणां दिस्ल्यार्‌च्च

पांर्किता धर्णिक

पाट्लाव करुन येता पय्स म्हणासर

आम्चे मधें चड अंतर जातच्च

आवॆशाचो राग बाकि दवर्न पाटिं येता

सदांय रातिं जिवाचे भिरांतेपरिं

धोस्ता आतातां माजर

मेल्ल्याबरिं स्वपाण

काव्जेव्न घामेव्न उटोन बोस्‌ल्लेक

मेल्लि आवय्‌ही, या माजर्‌गि

गय्रें गय्रें

आवय निद्ल्या म्हज्या कुशिन

अम्क्या-त्या लोकाचि फिकिर्‌च नास्तां

खबर नास्तां ह्या संसाराविशिं

माज्राक आनि घराक्‍यी

विसर्न..

[कानडि मूळ: रॆणुका रमानंद, कोंकणीक: रॊशु बाबा]

रॆणुका रमानंद: उत्तर कन्नडच्या ’अंकॊला’ तालुकांत्ल्या शेटगॆरिचि रॆणुका रमानंद, एम.ए शिकप जोड्ललि वृत्तेन प्राथमिक शिक्षकि. कर्नाटक लॆखिकांचो संघ बेंग्ळुर हांचेथाव्न ’गुडिबंडे पूर्णिमा उदयॊन्मुख प्रशस्थि २०१० आनि २०१५’ इस्वेंत हिणे जोड्ल्यात, संक्रमण काव्य पुरस्कार २०१४ तशेंच जीवन प्रकाशन चिक्कबळ्ळापुर हाणिं राज्य पट्टाच्या ’युगादि कवितास्पर्दो २०१६’ हांतुं हिच्या कवितेक पय्लें इनाम लाभ्लां.