आंकडो - १६ . गिदांचे बरे दीस

जेदनां मनीस आपली वयचारीक नीद सोडून पळेवंक, पार्कुंक धर्ता, तेदनां ताचेसमोर असल्या गिदांनी कर्ची राज्वटकी सुटावी दिसता. चडुणें हरेका शेतांनी गिदांनी राज्वटकी चलंवची सदांची जाल्या. समाज, वेवसता, कायदे, कानून, न्याय, नीत, मान, सम्मान हरेक बजारांत बरोच सजयिल्लो दिसता. ह्या सजवणेंत किरावेसाच्या गिदांनी कोणाचे दोळे (दिश्टावो), कोणाचें नाक (मान) खिमचून, खोंकून, भोकूर्न मनकट्याचीं हाडांच चाबताना मनशापण‌च कंगाल जाल्ली परिगत. आनी ही परिगत अनिवाऱ्य करून हाणिंच केल्ले कायदे अनी कानुनां राज्वटकेच्या पुल्पुत्रार आयकोंचो अवाज कांय रानांतल्या बोबेपरीं जायत‌काय?

बाब ओम नगर एक प्रतिभावंत राजस्थानी/हिंदी कवी. साहीत अकाडेमिचो यूव पुरसकार जोडपी. ही कविता आमच्या देशाच्या राजकीय शेताचेर मात्र न्हय, मातशी जतन घेतली तर, सभार शेतांनी आर्सो धर्चें दिसोन येता.

आंकडो - १६. गिदांचे बरे दीस

गिदांचे बरे दीस

बोवशा! गीद वांचोन ऊर‌ल्ल्यो

जितल्यो वांचोन उरोंक जाय आसल्यो

तर आज तांचे बरे दीस आसते

सुडकाडांत एका सारक्या स्वादाच्या वेंगेंत

सलीसायेन बदलुंक सकत्यो जिबेंचो स्वाद

सकयल्या म्हाळयेंत खंयचिगी नाड

फकत गिदांची वसती थंयचर

विंचून विंचून खातात दोळे, नाक, कान

गुलोबा पाकळ्यां सार्के वोंट

हरद्याच्या धडदड्यांक आयकनातलेपरीं

भोकुर्तीं मनकट्याच्या जोड्यांक

पयलेंचेपरीं

उगत्या मोळबाचेर भोंवडी मारची दिसाना

सगळे सगळीं

किराच्या वेसाचेर

जे बसल्यात राज‌धानिच्या पाटोसार

आनी रचतात

अपल्याच जातिसारक्यांच्या दोळ्यांक माती घालचो व्यामोह

***

[राजस्थानी मूळ: ओम नगर, कोंकणीक: वल्ली क्वाड्रस]

ओम नगर: अनुवाद, नाटक रूपांतर, डायरी, पत्रिकोध्यम अशें वेवेगळ्या प्रकारांचो वावर करून आयिल्लो ओम नगर सद्द्याक साहीत अकाडेमिंत वावर करून आसच्या हाचे राजस्थानी भाशेंत तीन कविताजमे; ’छियांपतायी (२००३), प्रीत (२००५), जद बी मांडबा बैटूं छूं कविता (२०११)’, हिंदिंत; देखना एक दीन (२००८), विजनाप्ती भर बारीश (२००५) तशेंच हेर प्रकाराचे बूक पर्गटल्यात.