ಕವಿತಾकविताPoem

[मन्श्या जिण्येचि धांव्णिच तसलि; हांगा खंचें बरें]

मन्श्या जिण्येचि धांव्णिच तसलि; हांगा खंचें बरें खंचें वाय्ट म्हळ्ळें पार्कुंक खंय वॆळ आसा? फकत्त आप्ल्या शेवोटाक पांव्चाक, आप्ल्या फाय्द्याक पड्तेल्यांक गळ्सुंक/घासुंक/पुसुंक उपॆग कर्चा जिविता सर्कसांत, मनिस सय्त फस्ता. आनि ’अस्लि’ म्हळ्ळेपरिं दिस्च्या ’नक्लि’ संग्तेक आप्णाव्न घेता. पुण एकाक नक्लि करुंक कोणच्यान्‌यी साध्य जांव्क ना आनि तो जाव्नासा ’वॆळ’, वॆळ येताना, मन्शाचो रंग गळ्ताना कळ्ता कोण अस्लि आनि कोण नक्लि म्हणुन. ह्या अपुर्भायेच्या चिंत्पाक कवितेंत व्हाळयिल्लें दिस्ता.

~आंड्रु एल. डि’कुन्हा मन्शापणाच्या चिंत्पाचो कवि, हाचिं चड्ताव कविता असल्याच मन्शापणाचेर जाल्ल्या वा जांव्च्या हल्ल्याचेर आटापुन आस्ता. देकुन हाचि ऎक कविता कांय तेंपा पर्यांत यादिंत उर्ता.

आस्लि वा नक्लि?

आज रजेचो दीस

घर नितळ करुंक चिंत्लां

कोन्शां कोन्शे भरुन वोम्तोन

कुडां मधे नक्लां कर्च्यो

अस्लि रुपाचो नक्लि वस्तु

सताचा वोपेच्यो फटिच मस्तु!

गुज्रिवाल्यानयी नेगार केल्यो

विंचुन विंचुन रास घाल्यो

विक्‍ल्यांक गाळि येटुन

रस्त्या खच्र्यांत पुल्यो

घरा बितर रिग्ताना