ಕವಿತಾकविताPoem
सिंधूक आनी तिच्या धुवांक
मयन्याचो कवी - १२
मयन्याचो कवी - १२. सिंधूक आनी तिच्या धुवांक
ही एक कविता एक मधूर गीत गायता, आनी गीत गांवचेसंगीं सामाजीक, राजकीय वयचारीक डोंग आनी ह्या डोंगांत एकाच आवयचीं भुर्गीं जावन एकामेकाचीं मासां खिमचून खांवची कथाय सांगून वेता. कवितेंत व्हापारल्ली भास सोंपी आसा देकून इमाजिंक सुटावें विवरांवची गर्ज ना, कवितारसिकां ही कविता वाचून गेलेपरिंच ह्या कवितेच्या व्हाळ्यांत आनंद भगून समजतेलीं. ही कविता फकत सिंधू न्हंयचेर मात्र आसा म्हणून चिंतचेतसली न्हय. ह्या न्हंयची सावळी आमच्या समाजेंत सयत आमी पळेव्येत. एकाच आवयचीं भुर्गीं त्या आवयकच खेंडून अपली जिणी सार्चें अपरूप कांय न्हय. अशेंय चिंतुंक जाता जशें एकाच भासेचीं भुर्गीं (लिपी) कशें स्वार्थ आनी अबलेस्पणान एकामेका च्युरान च्युरे करून त्या आवयक अक्मान, निंदा कर्ताना त्ये आवयक समजून तिचे तळमळे, तिले व्हळवळे/कळवळे उत्रांनी सांगून वेता.
सिंधूक आनी तिच्या धुवांक (- ग्लेनीश मार्टीस)
पांच न्हंयो व्हाळोन आसतानाअसोय रिगलो खडपा फातरआनी त्ये पाजेक आपटल्ल्या उदकानबदल्ली दिशा व्हाळ्याची आनी थंय जाले – वांटे देशांमदें. *हे सिंधू, तुजे थावन जल्मल्ल्यापांचां पयकिंतल्ये माल्गडेसटलेजीक विचारजय आसल्लें - ʼजाय आसलोवे तिका वा तिच्या भयण्यांक,तुज्ये आसतिंतलो वांटो?ʼआतां पळे मेळ्ळोना तांकांय आनी ना हक्क तुकाय, विचारुंकतुजेच आसतीक!
तुजीं भुर्गिंच जालीं पंजाबाची जेवचा दालीं.वाटली तांची भरोंक व्हाळतात तींबेसायेक पावता पऱ्यान,पुसतात सर्दाराचीं दुकां आनी ते उडोन नाचताना भर्तात तुज्या भुर्ग्यांचे दोळे, पळेवन दादल्यांचो भांगडा, बायलांचो गिद्दा.
नाच पळेलो तुमी पिलांनो जायतोपूण भोंवडायली जर एक दीश्ट तुमच्ये आवयचेर - कळते तुमकांय तिणें भोगल्ले कषटटिबेटी थावन कराची पऱ्यान.जिका पयलें फाप्सून देशां मदेंगळ्याक वोडलो टिबेट्यांनी मधल्या भागाक उरयलो आमी निमाण्याक आमकां जायनातलेल्यांनी!
आतां वापर्तात तिका तेग राश्ट्रआनी पियेतात तेंच तिचें उदकतरी झगडतात गडीर, तिचे तडीर.आनी तुमीं ʼपंचʼ न्हंयांनो - सिंधुचोच पानो चिंवूनरावल्यात आड तुमचेच आवयचेर!
मातेचेर दाड घालूनउबजल्ले अशांतेन आज शिंपल्यात तुमी दोन नाडांनी.त्रिवर्णा संगिंय मिसळयलो पाचव्याकआतां तें निळशें रोद घुंवचेंच रावलांपळेवन तुमची गत.*सिंधुचो खरो मोग वळकल्ल्या पयकीं ʼइकबालʼ तो एकलोजाणें बरयिल्लें गीत गातानांल्होंव उबी जाता सिंधुचीय,त्या व्हाळच्या पांच न्हंयांचीय - “सारे जहान से अच्छा, हिंदुस्थान हमारा”!
[नवेंबर, २०२०]
© 2020 ग्लानीश मारटीस अलंगार · आशावादी प्रकाशन सर्व हक्कां राखून दवरल्यांत.
More in Poinnari
ಕವಿತಾकविताPoem Feb 2025
धाळ्यो [डो. झीटा लॊबो]
ಕವಿತಾकविताPoem Oct 2020
केन्नां पुणी उटतेल्यात... (- विल्मा बंटवाळ)
ಕವಿತಾकविताPoem Nov 2016
येका फो०डाचि कता
Send your comments to author on this writing
This is not a comment box. Nothing you write here appears on the site or is shown to any other reader: it is sent to him by email, privately, and he replies to you directly if a reply is called for.
Comments
No comments yet. Be the first to say what you thought of it.
Leave a comment