बोब मार

[कविता] बोब मार 

हो गांव होड्यांचो न्हय, मोड्यांचो. मनीस हांगा कान-दोळे-जीब सगळी आयकजाय जाल्लें आयकनासतां, पळेयजाय जाल्लें पळेयनासतां, उलयजय जाल्लें उलयनासतां गुमट्यापरीं जियेवंक लागला देकून संसारांत अनीत आनी डोंग‌पण विसतारून आसा जशें कोरोना वयरस विसतार्चेपरीं. हंगासर दिसाची नीद सवयेर करून जियेतेल्या लोकाक ’बोब मार’ म्हणून कवीन दिंवचो उलो दिसता.

कवी बाब लारेन्स वी. बारबोज, मंगळूर मुळाचो, सद्द्याक यू.के.च्या म्यांचेसटरांत वसती करून आसा. कोंकणी लेखनां बरंवचो हो कोंकणी वाचपी तशेंच थेंको दितलो. ह्या कवितेची बोब समजुंचें प्रेतन करुंक तुकाच उलो दितां.

[कविता] बोब मार 

मावन....

बंजर जाग्यार रावळेर उभार्ता

उग्त्या मयदानार दोरो भांदता

नितळ उदक कदळून घाल्ता

मावन अवाज कर्ता मणतात न्हय

सत दांप्ताना मावन फट जाता

फटकिरें मावन अवाज कर्ताना

मनशाफण मावन जाता.

सत अनी फटी मधें असता मावन

मावन एक नीब धयर घेता अत्याचारी

बोब मार मावन मनशाफणा विरोधी

मावन रांवचो अवकास सोडिनाका

असो असा प्रवाद

मावन रवल्यार उग्त्यान जाता अपराद

मावन समजनातल्यांक उत्रां समजानांत

बोब मार्ची गर्ज असा चिंत्पाचे मतांतर

[एपरील, २०२०]