काळोकाक ये

[कविता] काळोकाक ये 

’उज्वाडांत अर्थ आसा पूण काळोकांत सत आसा’ एकाच व्हळिंत संसाराची कद्वळ्ळेल्या समाजीक/राजकीव वेवसतेक उत्रायताना ह्या कविची नदर कितले नाजूक तशीच प्रभुद्द म्हण गमता. आयच्या काळार लाद्रू-पेद्रू सयत ’कविता’ म्हण बरयतात, पूण ह्या ’लाद्रू/पेद्रू’ पयकिंत कितलेश्यांक कविता म्हळ्यार कितें म्हण खरेंपणी समजता? अर्थाक अपार्थ करून बरंवचें सयत एक फ्याशन जालां. आनी ह्या ’मत/गत’ नातलेल्यांची लेंडी सयत एकामेका वांटून समाजेक च्युरार च्यूर कर्चे येमकुळे जेदनां राजकीय शेतांत आयले तर समाजेचो भोंगोसतोळ जायनासतां आनी कितें जायत?

कवी काळोकाक ये म्हण कित्याक उचार्ता? सत म्हळ्यार ज्ये कितें घडोन गेल्लें - आसचें आसा तशें आसचें. पूण जेदनां आज ज्ये कितें घडोन गेल्लें बदलून काल घड‌ल्लें केदिंच घडोंक नासचें म्हण इतिहास बदलुंची कामां मेटां मेटांनी जावन आसात. हाचो मुळावो शेवोट अधिकार आनी अबलेस. हाचो शेवोट मनशापणाक लजेर घाल्ची कर्नी आधार्चो. भावांक भावांलागीं झुजोंक लांवचो आनी गुप्तीं अपलीं बोळकीं भर्चो.

लारेन्व विनोद बारबोज थोड्याच वर्सां आदीं एक वाचपी जावन अपलीं बर्पां धाडन ओळकिचो जाल्लो पूण हाच्या बर्पांनी आसची सकत म्हज्या दोळ्यांक दिश्टीक पडानासतां गेलिना. ह्या थोड्याच वर्सांनी ताचें वाचाप कितलें प्रभुद्द म्हळ्ळें ताचीं एकेक कविता वाचताना गमता. ही कविता कांय गजाली आटाप्तात पूण संवेदन‌शील वेक्तीक जो ’कविता’ म्हळ्यार कितें म्हण समजतेल्याक ही कविता कांय परत परत वाचुंक लायता.

[कविता] काळोकाक ये 

काळोकाक ये

काळो गोरो लांब मोटवो

उंच नीच गेसत दुबळो

दादलो बायल वा हिजडो

कितेंच फरक पडाना

काळोकाक ये; उलव्यां

मनश्यापण दिसता;

उज्वाडांत अर्थ असा

काळोकांत सत असा

गावपी वा गायनां

पुरसकार वा इनामां

प्राय अनी सोभाय

कसलोच फरक पडाना

काळोकाक ये; गाव्यां

ताळ्याचो आवाज ना

संगीत आयकाता हांगा

ये कवी, बरय कविता

लिपी बोली रीत शैली

भास बरी समजाता

कोणाक‌च फरक पडाना

उज्वाडांतलो बाजार सोड

ये काळोकातल्या गोश्टिंक

सर्गाचो अनबोग जाता

हांव काळोक; जाल्यार

तूं चंद्र नेकेत्र काजुलो

सदांच सागांत दिंवची सावळी

प्रकास पर्जळ सोसाना तीक्ष्णता

बंद जातात पळे

काळोकाक ये; दिसता हांगा

उग्ते असचे दोळे

[एप्रील, २०२५]