गुणाकार
स्टेन अगेरा
रुक्कप्पन कांताराक सकयल थावन वयर एक पावटीं पळेवन तोंडांत वोमतोंची पीक भायर उडयली.
"कितें कांतारां?" विषय कळीत आसोनयी ताणे नेणा’स्चापरीं नटन केलें.
"आमचेर दया करिजाय धन्या" कांतारान तकली भागायली.
हे सुध्रोंचा वर्गाचे न्हं. मुकली एक हजार वर्सां पाशार जाल्यारयी हे सुध्रोंचेनांत - रुक्कप्प मतिंत हासलो.. देवराज अरसाचा सर्कारान धन्याची आसत वकलांचांक दिल्यार कितें जालें, तांची रीती-रिवाजी, नडतें बदलुंक साध्य जालेंगी?
"वेगीं भोगोळरे.. म्हजेलागीं टैम ना." वोंटां थावन खाडकेक देंवल्ली पीक ताणे तुवाल्यान पुसली.
"धन्या.." पिंर्गालो कांतारा. "एक दोनशीं रुपय.. जाय. देविकाक पळेवंक आज सयरीं येतात."
"ओहो.. देविका काजाराक तयार जालांगी? पोर्चा पयर इतलें ल्हान आसल्लें. चड्डी घालनासताना हितलांत खेळतालें.." रुक्कप्पान वोंट लेंवले.
"वर्सां रावतातवे धन्या? ह्ही.. ह्ही.." हासलो कांतारा. अर्थ नातल्ल्यो हासो.
"तुजें एदोळ पऱ्यांत रीण कितलें जालां म्हण जाणांय? एक हजार पांयशी आनी बारा रुपय. आतां परत दोनशीं रुपय. हें सर्व केदाळा फारीक करतायरे?" रुक्कप्पन बोल्साक हात घालो.
"सर्व तुमची दया धन्या. येंवचा महिन्या थावन हरयेक पावटीं नारल विकचर कंतार भांदतां." हें उतार पाटल्या एका वर्सा थावन कांतारा सांगोन आयिल्लो.
कागदा कुडक्याचेर कांताराचें बोट धांबून रुक्कप्पन दोनशीं रुपय मेजून ओप्सिले. कांतारान रुक्कप्पचे पांय आपडून ताका पाट केली.
रुक्कप्पचा मुखमळार मतलभी हासो चरल्यो. आपणाचो इरादो पोंताक पावतलो. रिणांत घाल दावली रूंद कर.. वेगिंच कांताराची दोन एक्रे आसत आपणाची जातेली. न्हंय.. ती कांताराची आसत भिल्कूल न्हंय. अपूण ताचो खरो वारेसदार. ती सुवात आपल्या पुर्वजांचें दायज. सर्काराचा कानूनान आपणाक नीत दीवंक ना. वर्सां उत्राल्यारयी अपणाची नीत अपूण करन घेतलों.
क्रोधान खर्शेलो रुक्कप्प.
आदले उगडास ताचा नियाळांत जिवाळ्ळे.
तवळचा दिसांनी सर्कारी इसकोलांत तो मेसत्री. केशव ताचो एकलोच पूत. पुर्वजां थावन देंवोन आयिल्ली ताचा वांट्याची दोन एक्रे आसत ताणे कांताराक गेणीक दिल्ली. रुक्कप्पान निवृत्त जांवचा वर्सा कानून हाडल्लें, डिकलेरेशन दीवन कांतारा नर्गाल्लो तरी अखरेचा वग्ता हेरांचे वत्तायेक रुक्कप्पची आसत ताणे आपल्या नांवार केल्ली.
रुक्कप्प सलवाल्लो.
निवृत्त जावन मुकलीं दोन वर्सां ताचे जिण्येंत अत्यांत कठीण वर्सां जावंक पावलीं. भूक म्हळ्यार कितें म्हण कळीत नातल्ल्या ताका आनी ताचा कुटमाक नीस-पेजेचे दीस आयिल्ले. बायलेक आर मारल्ली. कोलेजिंत शिकचा केशवाचें शिकाप राववन ताका कामा खाइतीर बोंबोय धाडल्लो. केशव बुध्वंत आनी चुरूक भुर्गो. बोंबोय व्हचोन चालाक जाल्लो. होटलांत कामाक भर्ती जावन थोड्याच वर्सांनी एके कंपेनिचा क्यांटिनाचें कोंटऱ्याकट घेतल्लें. उपरांत दोन
वर्सां भितर परेलांत एका रेसटोरेंटाचो तो म्हालक जाल्लो. पुता वर्वीं उभजाल्ल्या भांग्राळ्या दिस्ंआचें सूख भोगुंक आवय जिवंत उरलिना.
तवळच रुक्कप्पान सोपूत घाल्लो.
आपणाचा हातां थावन चोकल्ली पुर्वजांची आसत कांताराचा हातां थावन पाटीं अपणांवचा इराद्यान ताणे मतिंत गुणाकार घाल्ले. बगलेची दोन एक्रे सुवात मैकल सोजान विक्ताना ताणे केशवाद्वारीं ती आसत मोलाक घेतल्ली. कांताराक तो सेजारी जाल्लो. आदलें विस्राल्ल्या परीं ताणें इषटागतेचें नटन केल्लें. बेवड्या कामताराक ताणे उग्त्या हातांनी रीण दिल्लें. रुक्कप्पान आपले दांगे मजभूत केल्ले. तो वेळ घडियेक राक्तालो. आज न्हंय तर फाल्यां...
कांतारा गेल्ली वाट पळेयित्त रावल्ल्या रुक्कप्पची खरस देंवली. ताका तान लागल्ली. गुर्गुलेतांतलें उदाक तो पियेलो. दांडियेर उमकाळचें शाल पांग्रून तो आंगणाक देंवलो. माडा हितलांत ताणें पावलां विंचलीं. माडांक काटें भांदचें काम चल्तालें. गडी लागीं आसचा तळ्यालागीं पावताना ताची चाल अचानक रावली. हेणे-तेणे कोण्ंच नातल्ले. तळ्यांत एख चली पातळ वसतूर रेवडावन न्हाताली.
देविका!
कांताराची धूव.
रुक्कप्पान थिंपी गिळ्ळी. दीषट बदलुंक ताच्यान असाध्य जालें. केदाळायी म्हेळें आनी भुर्शें दिसचें तें आज उदकांत अप्सरा कशें सोभता? व्हा.. रुक्कप्पान वोंट लेंवले. आंगाक चिडकाल्ल्या पातळ वसतुरा थावन तिळचे देविकाचे मोव विश्वे दोळ्यांक फेसत दिताले.
उद्रेकीत भगणांनी तो पिकलो. रुक्कप्प सांत न्हंय, बायल सरल्ल्या थोड्या वर्सां उपरांत घर कामाक येंवचा गिरिजाक एक पावटीं ताणें न्हाण्येंत आरायिल्लें.
आज ह्ये प्रायेरयी परत तो स्त्रीयेचा स्पर्शा खातीर अत्रेगलो. चडावत काणियांनी वाचल्लेपरीं फाल्यां थावन देविकाक आपणाचा घरा कामाक धाडुंक कांताराक सांगाजय म्हण ताका भोगलें. या.. रीण माफी कर्न देविका संगीं एक रात पाशार कर्चें संधान करूं? ना.. अपणे पाळनेक सांपडोंक न्हजो. अपणाचें तपस्य भंग जावंक न्हजो.
उद्रेकीत भगणांचेर जयत व्हर्न देविकाक तितल्यारच विस्रोन ताणे वाट केली. गुणाकार मुमामुकी कर्ची इच्चा ताका नातल्ली. मुखल्या थोड्या दिसांनी कांतारान चडीत रीण घेतल्लें. देविकाची सयरीक चूकल्ल्यान तो चडीत पियेवंक लागला म्हण कळोन आयिल्लें.
ह्या इड्यांत केशवा खातीर रुक्कप्पान एक चेडूं पळेल्लें. ताणे कूडले केशवाक गांवाक येवंक तार धाडलें. केशव विमानार गांवाक आयिल्लो. रुक्कप्पाचो संतोस आनी संभ्रम सांगचो न्हंय.
"कितें पप्पा, टेलिग्राम दीवन गांवाक आपयलेंय?" केशवाक विषय कळीत नातल्लो.
"हांव कितेंयी कीस घडलां म्हण घाबरलों."
"पयलें तूं न्हावन जेवाण कर."
बापायन हुकूम दिली. "कितेंयी कीस घडल्यार मात्र गांवाक येजायवे. ना तर येवंक जायना?"
"सोर्री पप्पा." केशवान कूडले माफी मागली.
गिरिजान कुरलुआंचें निसतें रांदल्लें. केशवाक ल्हान थावन मासाळ कुरल्यांचेर आंगालाप. सांगाताच सुंकटां भाजल्लीं. जेवाण जातच्च केशवा सोफाचेर आड पर्तालो. रुक्कप्पान तोंडाक पान चेपलें.
"इतली प्राय जाली. तुका आनिकी काजार जांवची आलोचन ना?"
"पळेयां, येंवचा वर्सा." केशवाची मटवी जाप. आपणाक तार धाडल्लें कारण आतां ताका सुसताल्लें. अपूण बोंबोंयत एका मराठी चेडवाचा मोगार आसां म्हणचो विषय ताणे गुपीत दवरलो. बापायचें मन दुखवंक ताका खुशी नातल्ली.
"हावें तुका एक चेडूं पळेयलां."
रुक्कप्पन विषय कळयलो. "तूं एक पावटीं पळे. नारायण शेट्टिची धूव. सरोज म्हण ताचें नांव. सोभायेचें माणीक. मान अनी माणसुगेंत आंज. चेडवाक ह्याच वर्सा काजार करंवचे आलोचनेर आसात तीं."
खेशवान जाप दिलिना.
"अन्येक विषय" रुक्कप्पन मुखार्सिलें.
"कामताराक हावें रिणांत बुडयला. एका वर्सा भितर आमची आसत आमकां पाटीं मेळाजय."
"पयश्यांविशीं तूं फिकीर करिनाका." आंगणाक मेट दवरलें.
"हांव हितलांत एक भंवडी मार्न येतां." केशवाक सांगात नासताना उबगोण आयिल्ली.
"गडिलागीं आसचा तळ्यालागीं व्हचानाका."
बापायन चत्राय दिली. "थंयसर विकाळ जिवदाळी आसात."
बापायचेर एका थराचो अव्यक्त राग आयिल्लो केशवाक. येदेश्या ल्हान काराणा खातीर तार धाडन आपंवची गर्ज आसल्ली? सयरीक आसल्ली तर कागदार बरव्येत आसल्लें न्हंयगी? थंयसर रेसटोरेंट कोणा-कोणाचा हातांत दीवन येजाय जालें.. हाका आपले गुणाकार सोडल्यार दुस्री खंत ना.
कोणेंगी ताळियो पेटवन आययिल्लो आवाज जालो. ताणी घुंवोन नदर मारली. कांतारा आपल्या आमघा थावन हात हालयतालो. यांत्रीक रितीन केशवान तेवशीन मेटां काडलीं. देविका इर्वळ कातर्तालें.
"तूं येंवचो आसाय म्हणोन धनी सांग्तालो. गांवांत चड दीस रांवची आलोचन आसागी केशवबाबू?.. तूं कहलें पळेंवच्यार पडलांयगो?" कांतारानधुवेक धेंखणो मारलो. "पळेयां.. केशवबाबू आमचा इर्वळांची रूच पळेंवदी."
"केशव नर्गालो तरी कांतारान वत्ताय केली. देविकान सोलल्ले इर्वळ केशवाक दिले. गोडसाण चाकल्ल्या ताणे चडीत ईरवळांक हात घालो. कांतारा भितर गेल्ल्या संदर्भीं ताणे देविकाचेर एक सार्की नदर मारली. नदर बदलुंक ताका कषट मारले.
"तूं म्हाका तशें कित्याक पळेताय?" देविका लजलें.
"तूं सोभीत जालांय देविका.." केशव भावनात्मक जालो.
"आनी तूं?" देविकान सोडन दिलें ना.
"तूं सिनेमा हीरोपरीं दिसताय."
"तुका आमचे ल्हानपणाचे दीस उगडासांत आसात?" केशवान ईरवळाक घास मारलो.
"ल्हानपणाचे दीस कोणयी विस्रातात?"
देविकान पाटीं सवाल केलें. "तवळ गिमेचा दिसांनी सर्शिल्या गांवा थावन ह्या गांवाक रजेर तुंवें येंवचें आसल्लें. आमी खेळानातल्लो खेळ नातल्लो. ब्याटबोल, बुगुरी, कुटतिदोण्णे, बेर्चंडी, गोली, जुबिली.. उगडास आसा तांकां? एक दीस हिंदळ्यार थावन म्हाका लोटून घालन तूं धांवल्लोय, त्या दीस म्हजें मुसकार फूटल्लें.."
"म्हाका उगडास आसा." हासलो केशव.
उलोणे चलात्त रावलें. उलयतां उलयतां आपणें कितले ईरवळ खेले म्हण ताका खबार नातल्ली. सांज उत्रोन पयशिल्या नगारिचो आवाज आयकोंक लागलो. ताचें पोट भरल्लें.
पाटीं घरा तेवशीन पावलां काडताना एक सवाल केशवाक धोसुंक लागलें. जागो होगडावन इतलीं वर्सां पाशार जाल्ल्या उपरांत आतां परत तो जागो आपणांवचे खातीर गुणाकार घाल्चांत अर्थ आसा? कानून सर्वामक एकच्च.. त्या शिवाय आज आपणाक या आपल्या बापायक कितें उणें आसा?
रात पाशार जावन सकाळ उदेलो.
केशवाची भंवडीं आरंभ जाली. शून्य चिंत्नांनी सास्पोंचो तो खबार नासताना गडिलागीं पावल्लो. तळ्यांत उप्येंवचा देविकाक देख्ताना एक ताळनी खोट मारुंकलागली. तो लागीं सरलो.
"तशें कित्याक पळेताय केशव बाबू?"
किडकिडोन हासलें देविका. "धयर आसल्यार उदकाक देंव."
"नोट्टी गरल." केशव तळ्यालागीं येवन बसलो. "ही उप्येंवची पिसाय तुंवें केदाळा आरंभ केलीय?"
"सदांय तळ्यांत न्हावन दुर्गा देविचा दिवळाचें दर्शन केलार म्हाका बरो फुडार मेळतलो कंय" तें गंबीर जालें.
"तशें म्हण कोणे सांगलें?"
"दिवळाचा पुजारीन."
"तळ्यांत तुवें उप्येताना तुजें दर्शन कर्ची इच्छा आसतेली ताची"
हासलो केशव.
"श्शी.. तूं नाका जाल्लें उलयताय."
देविकान नकली रग दाकवन उदाक उसळायलें.
उदाक केशवाक आपटाल्लें.
"यूव.." दांत चाबोन केशवान नीट जांवचें प्रयत्न कर्ताना ताचो पांय निस्राल्लो.
"ओह गाड.." बोब मारली केशवान. ताचें शरीक तळ्यांत मालवोन उदाक फासळाल्लो आवाज जालो. देविका ज्योरान हासलें.
उभो जांवचा केशवाचा आंगांत वीज सकत चरली. ताचे हात देविकाचा हर्ध्या भंवतीं रेवडाल्ले. ताणें वेंग भळ केली. स्पर्शांचीं तरंगां अगोचर आनंद दीवंक लागलीं. ताचे वोंट देविकाचे कुडिचेर म्होर मारुंक लगले.
"सोड म्हाका.." तें केशवाक लोटून वयर धांवलें.
तो पाटीं ज्नानाज आयलो. अपूण पेंकटा म्हणासर उदकांत उभो आसचें ताचा गमनाक गेलें. देविका दिषटीक नातल्लें. तळ्या थावन वयर येवन तो घरालागीं पावलो. रुक्कप्पची नदर ताचेर चरली.
"तूं भिजलोय कसो पुता?" बापायन अज्याप व्यक्त केलें.
"तळ्यालागीं एक जिवदाळ दिषटीक पडली. भिंयान धांवतां म्हणताना निस्रोन तळ्यांत पडलों" तुवालो विंचून तो न्हाण्येक रिगलो.
एक संगत केशवाक खचीत जाल्ली. गांवांत चड दीस रावल्यार देविका संगीं लैंगीक संपर्क आनी जांवचो संभव चड आसल्लो. वोडनी काट तुटोन वोमतोंचा शिखराक पावल्ली. हें आडांवचें ताका समंजस कशें दिसलें. ना तर बापायचा गुणाकाराचें लेख चुकचो संभव आसल्लो. मुकलो एक हफ्तो ताणे ताळनेचेर नियंत्रण दवरलें. बापायन दाकयिल्ल्ये सयरिकेक ना खुशी दाकवन ताणे पाटीं बोंबोय व्हेची तारीक निघंट केली.
त्या दनपारां तो शहराक गेल्लो. इंडियन एरलैन्साची ताणे टिकेट घेतली. कूडले हळ्ळेक व्हचानासताना तो थियेटरांत रिगलो. सांजेची दाखवन जातच्च ताणे दोन बोतली बीर गळ्यांत वोतली. बस्सार हळ्ळेक पावताना वोरां साडे-धा जाल्लीं. रसते निर्जन जाल्ले. सांख्यालागीं एका माडा मुळांत ताका एक पिंर्गोणी आयकाली. ताची चाल रावली.
"को.. कोण..? कांताराचो स्वर.
नाकभर पिंयेवन लेले कर्तालो.
"हांव केशव." ताणे वळक सांगली. "पळेयां हांव तुका घरा पावयतां."
ताणे कामताराक आपल्या भुजांचेर आधार्सिलो. कांतारा इंगलिशांत कितेंगी पिंर्गातालो. घरा पावताना ताका घाम सुटलो. आंगणाक पावताना कांतारा सकला गळ्ळो. ताका थंयच सोडून ताणे दाराक ठोके मारले.
"आयलायगी दुक्रापरीं घोटून?..."
भितर देविका पुर्पुर्तालें. "खंचा कर्माक तूं म्हजो बापूयगी? सुण्या प्रास पासट."
देविकान दार उघडलें.
"तूं?" तें हांक्रेलें. "म्हजी चूक जाली. हांवे अप्पा आयलो म्हण चिंतलें."
"तुजो अप्पा सांख्यालागीं लोळोन आसल्लो." केशवान विवर्सिलें.
"हांवें कषटांनी ताका हांगा म्हणासर हाडलो."
"कित्याक हाडलोय?" देविकान तकली भागायली. "पिर्वातच येतो आसल्लो. तुवें अवानश्यक त्रास घेतलेय."
पुस्वेचो चंद्र देविकाचेर खंचल्लो. हफ्त्या आदले तळ्यांतलें दृश्य केशवाचा दोळ्यां हुज्रीं उदेवन आयलें. मोवाळ विश्व्यांचो स्पर्श.. उद्रेकीत भगणां.. हुनोनी वोडनी.. लैंगीक मिलनाचे अत्रेग..
"दे... वी.. का.." ताचे वोंट उस्वाले. स्वरांत आहवान निशेतालें. ताचो हात देविकाचा भुजाचेर बसलो.
देविकाचें सर्वांग ’जिम्म’ आनंदान कांपलें. ताणे दोळे धांपले. उस्वास भळ जालो. पालंव भुजांचेर बसलो. केशवाक सोसुंक जालेंना. ताणे बळिषट वेंग मारली. बाकिची तृप्तेभरीत कर्नी सलीसायेन घडोन गेली.
रात उत्रोन सकाळ उदेलो.
केशवान बोंबोयची वाट धरली
तीन महिने उबोन गेले.
एके सकाळीं रुक्कप्पान कितें म्हण समजोंचा पयलें उस्वास बांधून धांवोन आयिल्लो कांतारा ताचा पांयांक पडलो.
"गडबड जाली धन्या.. हांव आतां कितें करूं? म्हाका मजत कर धन्या.." कांतारा गळगळ्यां रडलो.
"हो कसलो नाटक कांतारा?" रुक्कप्पान घोरोज घाली. "पयशे जाय तर विचार."
"समस्या पयश्यांची न्हंय धन्या.. म्हजा घराचेर मोळाब कोसाळ्ळां. म्हजा चेडवान आमचे मरयादिचेर गस पुसल्या."
"विषय शीदा भोगोळरे."
"देविका आंकवार आवय जांवचार आसा. ताका आतां तीन मयने कंय. हें कसलें पराजीत जालें धन्यां?"
"खंचा पोली अन्नाड्याचीं कामांरे हीं?"
"हाका कारण केशव बाबू म्हणोन तें सांग्ता." "तोंड धांप बेकूफा." रग्ताचा वत्ताडान बोबाटलो रुक्कप्पा. अन्येक उतार उलयशी तर जीब कातर्न हातांत दीवंक आसां."
"रागार जायनाका धन्यां.. " कांतारान दुःखां पुसलीं. "देविकाचीं उत्रां हांवयी पात्येना. तरी केडव बाबुचा तोंडा थावन हांव एक उतार आयकोंक आशेतां. ताणें नेगार केलें तर देविका कितलें फटकिरें म्हणचें रुजू जातेलें."
ताचा उत्रांनी रुक्कप्पाक राजांव दिसलें. ताणे कांताराक समधान कर्न धाडलें. रुक्कप्पान आम्सोरान पोसट आफिसाची वाट धरली. पुताक टेलिग्राम पाठवन पाटीं घरा तेवशीन चल्चा ताचीं चिंत्नां गांच चुकोन शिंपडाल्लीं. आपणाचा गुणाकाराचें लेख चुकचार आसा.
तो दीस रुक्कप्पाचा उगडासाक आयलो. त्या दिसा केशव तळ्यांत बिजोन घरा आयिल्लो.. तर केशवान निजायकयी देविका संगीं गडबड केल्या? हांतूं नवाल कितें?
ती उद्रिक्त सौंदऱ्यता देखोन ह्ये प्रायेर अपणाक समेत दादलेंपण जागें जाल्लें तर केशवा तसल्या धृडकाय तर्नाट्यान निस्राल्ल्यांत कितें चूक आसा?
तर आपणाची तपस्या?
त्ये होगडायिल्ल्ये आसती खातीर अपूण कितलेंयी वर्सां राकोंक तयार आसल्लों. पूण हें कितें केलेंय पुता तुवें? ह्या समस्याक परिहार कसलो? एक वाट आसा.. देविका संगीं केशवचें लग्न जालें तर? कीळ जातिचें तर कितें? ती सोभाय ह्या गांवांत कोणाकच ना. त्या शिवाय देविका कांताराचें एकच भुर्गें. यांत्रीक रितीन होगडायिल्ली पुर्वजांची आसत पाटीं आपणाचा कुटमाक येतली.
रुक्कप्पान नवे गुणाकार घाले.
दूसऱ्या दिसा सांजेर विमानार केशवाचें येणें जाल्लें. हर्शें पुताक पळेल्ल्याफरा अती आनंद व्यक्त कर्चा रुक्कप्पान ह्या पावटीं तोंड हिवळायलें.
"कित्याक चिल्लर कारणां खातीर म्हाका टेलिग्राम दीवन आपयताय तूं?" केशव आयिल्ल्याफरा दुर्सालो.
"ह्या पावटीं कारण चिल्लर न्हंय केशव.."
"तर तितल्या महत्वाचें कसलें कारण तें?"
"कारण देविका जावनासा." दांत चाबले रुक्कप्पान. "तीन मयन्या आधीं गांवाक आयिल्ल्या संदर्भीं तुवें देविकासवें कितेंयी लफडे केल्लेय?"
केशवान तकली पंदाक घाली.
"देविका आंकवार आवय जांवचार आसा". पुस्पुसलो रुक्कप्पा. "आतां तूं कितें कर्तलोय? ताचेलागीं काजार जातलोय?"
"समस्यां हांवे रचल्या. हाचो परिहारयी हांवच सोधून काडतलों." स्वषट जवाब दिल्ल्या केशवान वेगान पांय दवरलो.
ताका कांताराचा घरा तेवशीन वेचें रुक्कप्पान पळेलें. पुताची जाप आयकोन तो थटाक जाल्लो. ताणे अपेक्षिल्ल्या फर्माणे केशवान चूक वळकोन भ्यें व्यक्त करुंक नातल्लें. बदलाक धयरान परिगत फूड केल्ली. कांताराचा घरा दोन वोरांचो जुंत चलवन केशव पाटीं आयलो. ताचा मुखामळार शांती राज कर्ताली.
"समस्या हळू जालिगी पुता?" रुक्कप्पान आतुरायेन विचारलें.
"व्हय" केशव इजिछेराचेर गळ्ळो.
"म्हळ्यार काजाराक तूं राजी जालोय?" रुक्कप्पाक आसत पाटीं मेळल्लो अनभोग जालो.
"काजार जालें तर आमचे आनी तांचे मधें फरक कसलो? हांवे वेगळी एक वाट विंचल्या. येंवचा हफ्त्या थावन तूं म्हजेसंगीं बोंबोय येतलोय, आमी गांव विस्रातेल्यांव."
"पूण आमची ही आसत? आनी ती पुर्वजांची आसत." रुक्कप्पाचें तोंड विवर्ण जालें.
"आमचा पुर्वजांची आसत कांतारालागीं आसों." केशवान धृड फयसल उचारलें.
"देविकाक परिहार जावन ही दोन एक्रे सुवात हांवे तांचा नांवार कर्ची भास दिल्या. सांगाताच रीण माफी केलां."
"खबडदार, तूं आसतिविशीं असलो निर्धार घेशी तर!" रुक्कप्पा कांपलो.
"तूं अनबावश्यक रागार जाताय"
हासलो केशव. "म्हजे गुणाकार तुका अर्थ जावंक नांत. अखरेक ही सर्व आसत देविकाचा पोटांत आसचा म्हजा भुर्ग्याचा नांवार व्हेतेली-मू? तर हांतूं आमकां कसली लुक्साण?"
रुक्कप्पा गुस्पडलो. हे नवे गुणाकार अर्थ कर्न घेवंक ताका कठीण त्रास भोगले.
एका हफ्त्या उपरांत केशवान बापायक विमानार बोंबोय आपवन व्हेलो. तांकां एरपोर्टा पऱ्यांत पाववंक कांतारा गेल्लो. वयर सर्चा विमानाक ताणे दोळेभर पळेल्लें. विचित्र हासो ताचा तोंडार उदेल्ल्यो.. थोड्या वर्सां आदीं एक सुवात डिकलेरेशना मुखांत्र मेळल्ली तर त्याच मनशाची अन्येक आसत ह्या पावटीं फुंक्या सवाय मेळल्ली. ताचा गुणाकारांनी तो सफल जाल्लो. आपल्या तर्नाटपणा ध्वारीं रुक्कप्पाक मांकोड करुंक देविका सलवाल्लें. तरी केशव सलीसायेन कर्गाल्लो.
केशवाचेर कांताराक दया उदेली. देविका गुर्वार म्हणोन आपणे सांगलें आनी ते दोगयी पात्येले.. व्हा!
