हणें बराप
विल्सन कटील
ह्या बरवप्याक बूक म्हळ्यार अलर्जी.
********
थापल्ली धूळ न्हंय, बूक पोशेल्लें व्हारें हुंगल्यारी शिंको येतात. आपणे वाच्चें सोड्यां.... कोणें तरी भुर्ग्यान व्हडा ताळ्यान इसकोलाचें लिसांव वाचल्यारी कर्कर जातात हाका. स्पर्श गिन्यानयी मातशें उणेंच. आजून ताणे आपली जीणच आपडुंक ना वा आपुडलेल्याबरी भोगुंक ना ताका. कात्कुतली लागल्यारी खोर्पिना तो. ताच्या बोडांत मेंदू आसा म्हळ्ळेंच दुभावाची गजाल.
********
पूण तो बरयता. तशें पळेवंक गेल्यार ताणें आपलें साहित्य सुर्वात केल्लेंच एक्ये विलक्षण बर्पा शयलेंत. पानाच्या वयर ’कविता’ म्हळ्ळो बिल्लो लागवन पत्राच्या संपादकाक धाडून दिल्ल्यो. सुर्वेर एक दोन फायस जावंक नांत. बोवशा संपादकाक पांवोंकनांत कोण्णा म्हण आपणाकच भुजयलें. पूण पंचवीस-तीस धाडल्यारी फायस जावंक नातल्ल्यान अख्ख्या पत्रिकोध्यमा वयरच कांठाळो आयलो बावड्याक.
********
उपरांत ताणें वाचप्यांचीं पत्रां बरवंक सुर्वातलीं. फकत पत्रांची होगळीक उचार्तालो. ह्या खातीरच ताणे जिणियेंत पयले पावटीं एक बूक घेतलो. त्या बुकाचें नांव- ’डिक्षिनरी’. हांतले बरे बरे सभद विंचतालो तो वाचप्यांचें पत्र लिकच्याक. उचार्ची होगळीक अतिरेकाक पावली. पत्रांतल्या जाहिरातांकयी होगळीक उचार्तालो. एका पत्रांत ’ह्या पावटीं तुमच्या श्रद्दांजलिंत घाल्ली तस्वीर बरी आसल्ली’ म्हणयी लीकल्लें ताणें. हाचीं वाचप्यांचीं पत्रां वाचून संपादकाक आपल्या पत्राचेरच लज दिसली. देकून लाचार संपादकान हाचीं पत्रां वाचिंच रावयलीं. हासनाकात गंभीर गजाल ही.
*********
ह्या मधें एक घडीत घडलें. हाचे जिणियेचेर खूब प्रभाव घाल्लें घडीत हें. त्या पत्रांत कोणेंगी लीकल्ल्या कवितेचो एक सब्द चूक रितीन छापोन आयलो. कित्याकगी हाका मात्र तोच सब्ध भारीच आंवडलो. अर्थ सोधुंक डिक्षिनरी घेवन कितलें उसतिल्यारी तो सब्दच मेळ्ळो ना. ह्या खातीर ताका कठीण राग येवन डिक्षिनरीच ल्हासून सोडली.
ह्या बर्प्याक बूक म्हळ्यार अलर्जी.
*********
उपरांत ताच्ये जिणियेंत थोडी बदलावण आयली. कोणेंगी ताका गलफाक पावयलें. थोडे पयशेयी केले. ह्या मधेंय ताणे बरंवचें रावयलें ना. सुमार पन्नास बर्पां जमताना कवितेंचो बूक काडची ताळणीं उदेली. पयशे खर्चिले. बर्पां टैप करयलीं. पाटल्या पानार सोबच्याक लिखणीं गालाक चिडकावन धरून कितेंगी गुंडायेन चिंतचे बरी नटन केल्ली एक क्लोस-अप तस्वीर काडयली. प्रसतावनयी ताणेंच लिखलें. सुर्वेर बुकाक नांव ’खचऱ्यांतल्यो कविता’ म्हण दवरल्लें. पूण मूखपान पिंत्रांवच्या कलाविदान थंयसर खचरो डब्बो पिंत्रायिल्ल्यान राग येवन नांव बदलिलें. मूखपानार व्हड ग्रंथांची रास दाखयली आनी नांव दिलें - ’फायस जायनातल्यो कविता’. शेंभोर पानां. हजार प्रतियो. हक्कां लेखकाचीं. बूक सद्द्याक प्रिंटिंगार आसा.
*********
म्हजेलागीं एक बूक आसा. बोव विशेस बूक. कांय थोड्या पानांचो. कोण पुनेवंत विमर्शकान रचल्लोगी. ह्या बुकाक ताचेंच म्हळ्ळें व्यक्तित्व आसा; जाण्वाय आसा. प्रबुद्दपणाची निश्टुराय आसा. स्पर्श गिन्यान आसा. दिसानातलें व्हारें व्हाळताना पानां पर्तून कितेंगी पुर्पुर्ता तो.
ह्या बुकाच्या अंतर्मळांत थोडेपावटीं खूब भोगाप उमाळोन येता. पूण उत्रांक कांटाळोन इरोन वेता. कोणा कोणाचे लाक सब्द ह्या बुकाचें एक पान लेगून जिकोंक सकोंक नांत येदोळ.
ह्या बुकाचेर कोणाचेंयी नांव ना. ह्या बुकाकच नांव ना. सुर्वेर थावन आखेर पऱ्यांत एक सब्द सयत ना! ह्या बुकांत फकत्त पानां रितीं... रितीं... रितीं...
कितें वाचतेल्यात?
ह्या बुकाक बरवपी म्हळ्यार अलर्जी!!
