आमकां कसट कित्याक येतात?
वरस : २००५
मयनो : फेबरेर
चरित्रेचीं पानां उसतिल्यार आमकां आयलेवार अख्ख्या संसाराक थर्थरायिल्ल्या ’सुनामी’ परीं घडल्लीं सभार घडितां/अन्वारां वाचुंक मेळतात.
ती चरित्रा जाव्येता नवो सोल्लो, पर्नो सोल्लो या हेर इतिहास. तांतल्या थोड्यांचो निहाळ कर्चो तर सोदोम आनीं गोमोर शेरांत पडललो उज्याचो पावस जाव्येत, संसाराक बुडयिल्ल्या आवराचो जाव्येत, तवळ तवळ संसारांत येवन वेचो बर्गाल जाव्येत या बुडतगोल जाव्येत.
हीं प्राकृतीक घडितां तर पिडा शिडेन सयत संसारार एदोळ जायत्यांक लुटून वेलां. पिडा जाव्येता खेवाद, क्यान्सर, काळजा-घात, मेंद्वाचो ताप, या प्रसतूत काळाची एडस पिडा. ह्या सर्व अन्वारांक त्या त्या वर्गाचा लोकांनी तांतांचोच म्हळ्ळो अर्थ दिला. विग्यानान ताचें कारण दिलां, भागेवंतांनी देवान केल्ली परिक्षा या दिल्ली शिक्षा म्हळां.
सत कितेंय तें आसों पूण हांतूं एक संगत समान जावनासा आनी ती जावनासा हांतूं जाल्लें लुक्साण मनशांचेंच. आनीं हरयेका असल्या खुणांनी मनशांक एकेक लिसांव शिकोंक जरूर आसा.
आतां उभजता एक सवाल ’आमकां कसट कित्याक येतात?’
हेंच सवाल पर्न्या सोल्ल्यांत अबरहांवान केल्लें. जोबाचा पात्रियोर्कान केल्लें. आनीं आयलेवार हावें आयकाल्ली एक ल्हान काणी भोवशा ह्या सवालाक जाप दीवंक सकात;
पोट्टा रेतिरेक सभार गेल्यात, सभार इरादे घेवून, सभार बरेंपण जोडून आयल्यात. बरेंपण जोडुंक सकानासतां आयिल्ले या वचोन पयलेंचाकी पासट जाल्ले तांतांचा सवयांनी शिवाय हांतूं पोट्टाचो जांव या हेर पूनशेतांचो कसलोच गुन्यांव हांतूं ना.
असलेच सभार इरादे घेवून गेल्ल्यांतलो एकलो भक्तीक आसल्लो आनीं ताचो इरादो फकत एक - ताचा हाताचें एक बोट अवचीत रितीन वांकडें जाल्लें. दूक नातल्ली तरयी त्या बोटाचो शिरो बिल्कूल काम करिनातल्ल्यो. ताणें सभार वक्तां केल्लीं तरयी ताचें बोट तशेंच आसल्लें.
स दिसांची रेतीर बरया रितीन केली तर खंडीत जावन देव अपणाचें बोट बरें करीत म्हळ्ळी पात्येणी घेवून गेल्लो भक्तीक बरया रितीर रेतिरेंत वांटो घेवंक लागलो. दिसानदीस ताचो अत्रेगाचो घड्यो ताका नवो भर्वसो हाडयतालो. अशें पयलो, दुस्रो, तिस्रो, चोवतो, पांचवो अशें पांच दीस संपले तरयी ताचा बोटाक कसलोच परिहार लाभलोना.
आतां अखरेचा दिसा तो भक्तीक चिंतुंक पडलो, अपणान रेतीर इतल्या अपुर्भायेन केली तरयी कित्याक देवान अपलें बोट बरें करुंकना? भोवशा देवान म्हाका दिल्ल्या कसटांक कांय मतलब आसा? अशें चिंतून तो ताचे भंवारीं आसचा हेरांक पळेलागलो. कोण केप्पो, कोणाक पिशें तर कोण कुड्डो, कोणाक क्यान्सर, तर कोणाक एडस.
अखरेचो दीस उदेलो तरयी ताचें बोट बरें जालेंच ना - आनीं तो भक्तीक देवाक अर्गां दीलागलो - अपणाचें जिवीत इतलें बरें केल्ल्या खातीर. देवान अपणाक बरी भलायकी दिल्ली, बरें चिंताप दिल्लें. आनीं अपणाक बोटारुपार कसट धाडन हेरां थंय आसची अपणाची जवाब्धारेचो उडास काडून दिलो. आनीं खरें समधान ताका थंयच लाभलें.
कसट एक लिसांव हाडून येता, दोळे सोड म्हळ्ळें लिसांव. दिसानदीस मनीस प्रगतेचा पावलांनी इतलो संकीर्ण जातेच आसा म्हळ्यार ताचें चिंताप सयत अशीर जातेच वेता.
देकुन्ंच मालघडे सांग्तात - जेन्ना संतोस एकामेका वांतून घेतात तेदनां तो वाडता. जेदनां दूक एकामेकालागीं वांटून घेतात तेदनां तें दूक उणें जाता. भोवशा संसारी चिंत्पाक हें चिंताप उल्टें दिसोंक पुरो, तरयी म्हजा मतीन वोपून घेंवचें समधानेचें चिंताप हें;
"कसट म्हळ्यार कितें म्हळ्ळें समजोंक फकत अपणाक पळेनाका - बगार हेरांक पळे
संतोस वांटुंक हेरांचो संतोस पयलो विंचिनाका - तुजो संतोस पयलो वींच"
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
