आमीं कितले व्हड?
वरस : २००४
मयनो : नवेंबर
ह्या संसारांत वाडावळ आशेनातल्लो कोण्ंच आसचोना म्हण हांव चिंतां. जांव ती वाडावळ कुडिची, अत्म्याची, जाण्वाय-समजोणेची, शिकपाची, दुडवाची, नांवाची या हेर कसलीय. ती जाव्येत लौकीक वाडावळ या बौतीक वाडावळ, जांव ती खंचाय वर्गाची, पूण हऱ्येकलो मनीस अशेता अपणान वाडाजय म्हळ्ळें.
एक घडी ह्या चिंत्पाचेर आमीं आमची नदर घुंवडाव्यांगी? आमचा समाजेचा एकेकाच वर्गाचेर एक नदर घालन, कशें ह्या हऱ्येका वर्गांतलो कऱ्येक प्रकाराचो मनीस वाडावळ आशेता म्हळ्ळें? बरें -
पयलें काम कर्चा वर्गाक पळेयां, जांव तो कंपेनिंत काम करूं या दफ्तरांत काम करूं. ताणें काम कर्चो मूळ उद्देश पोट भर्चो आनीं आपल्या कुटमाक पोसचो तरय अपणाकय वडलो जायजय म्हळ्ळी आशा/वोडणीं आसता आनीं तो ह्या खातीर मिनत कर्ता.
फिल्माचें नटन कर्चांक पळेयां, हऱ्येकलो कलावीद न्हय तरय एक कलाकार कितें आशेता? अपणान वडलो जायजय, अपणान नांव, दवलत, गौरव, स्थान अपणायजाय आनीं अपणानय सुपरस्टार जायजय, निर्देशक जायजय.. अशें पुरा अशेता.
आनीं ह्या वाडावळेक आशेंवचें स्वाभावीक. दोतोर जावन काम कर्चो जांव, इजनेर या वकील जावन काम कर्चो जांव, सगळे हीच वाडावळ आशेतात. पूण आयचा संसारांत फकत नांव वर्चा इराद्यान, अपुण्ंच वडलों म्हळ्ळें समाजेचा लोकां मुखार रुजू कर्न धाखंवचाक मनीस सर्व थरांचो खेळ खेळता.
प्रसतूत समाजेचा लौकीक चिंत्नांनी तो बुडोन इतलेंच चिंता, कशें पुणीं कर्न अपणान नांव हाडिजाय, समाजेंत अपुण्ंय एक प्रतिषटा आसचो मनीस म्हळ्ळें रुजू करिजाय म्हळ्ळ्या चिंत्नांनी बुडता. भारी बरें चिंताप - जर सगळो हेचपरीं चिंतीत तर आमची समाज, आमचो गांव, आमचो देश खंडीत मुखार पावता तें खंडीत.
पूण एक संगत हांगासर हांतलो चडताव लोक विस्रता आनीं तो जावनासा, ह्या नांवाचा धांवणेंत मनीस जायतेपावटीं वांकडी वाट धर्ता. जायतेपावटीं हेरांचा वाटेवयलो कांटो जाता. ह्या राटावळेमधें मेतेर जावन मनीस अपले ध्येय, अपले विचार, अपलें सत सयत आडोव घाल्ता.आनीं हीच धांवणीं दिसान दीस ह्या वर्गाचा मनशांक इतली अबलेशी कर्ता म्हळ्यार, ताणीं कर्चें सगळें सार्कें म्हण ते चिंतुंक लाग्तात आनीं तांचा वाटेमधें आयिल्ल्यांक ते मोडतात, चिर्तात, खातर्तात. कित्याक म्हळ्यार हांव्ंव वडलों म्हळ्ळो अहंभाव तांचा तकलेंत तांचा मतिचेर पाळां रोंबयता.
आतां हेंच चिंताप आमचा समाजेक, आमचा भंवतोणेचा संसाराक लग्ती करुंक पळेलें तर आजकाल पावसांत उदेंवचा आळम्यांपरीं संचालनां उदेतात. आनीं नांव नासतानांच मोरोनय वेतात. आजकाल्चा स्पर्धात्मक संसारांत स्पर्ध्याचा मनोभावामधें शिर्कोन बरे मनोभव चुकोन, उर्ता फकत कच्चाट. फकत बरीं कामां करुंक संचालनां अनिवाऱ्य म्हण ना.
संचालनां नासताना सयत तीं बरीं कामां कऱ्येता. तरय समाजे मुखार हांव ताचो ह्या संचालनाचो निर्देशक, ह्या संचालनाचो संचालक, ह्या संचालनाचो घडणार, ह्या संचालनाचो अध्यक्ष म्हणोन तकलेचेर शिंगां घेवून भंवचे मनीस ह्या समाजेक मोडचे तसले शिवाय जोडचे बिल्कूल न्हय. आमची वाडावळ कशी आसाजय? अपल्या भंवतोणिचो लोक कसल्या चिंत्पाचो? आमीं बरीं म्हण वोपून घेंवचीं सतां कितलीं बरीं? म्हळ्ळें अवलोकन कर्ची कितली गरज आमकां? कितले बरे विचार आमकां आमचो धर्म शिकयता.
तरय कित्याक सर्व थराचें हगें, जिद्द, मोसोर आनीं कुस्डेंपण आमचा शिरां शिरांनी वाळता? हें चिंताप कोणाचें? आनीं खंचा अर्थार चिंतांव आमीं वडले म्हण? ही आमची वाडावळ? केन्नां आमीं हेरांक न्हय आमकांच हीं सवालां करुंक सक्तांव आनीं ह्या सवालांक जापी सोधुंक प्रेतन कर्तांव तेदनांव आमीं व्हडले जावंक पावतांव. पूण वाडावळेक आशेंवचा हऱ्येकल्यान समजाजे जाल्लें सत जावनासा हें ’सर्वांचाकी वडलो जावनासा, जो साक्रिफीस करुंक जाणा आसचो’.
आनीं साक्रिफिसाचो मनोभाव नातल्लें संचालन म्हळ्यार फुटकोर तार्वाचेर पयण कर्चेपरिंच न्हयवे?
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
