जल्मादीस - परत एक नवें वरस?
वरस : २००४
मयनो : अक्तोबर
अक्तोबर मयनो महात्मा गांदिचा जल्मादिसाचें आचरण कर्चो मयनो, तशेंच आमचा जल्मा दिसाचोय उडास करून दिंवचो म्हण्येता. मनीस कोणय जांव, जांव ग्रेसत, या दुबळो. जांव तो आचरण करुंदी या करिनांय रावोंदी.
पूण हरयेकल्यांक जल्माचो दीस एक महत्वाचोच्च म्हण्येत. पाशार जाल्ल्या वर्सा शीकल्लीं लिसांवां फुडल्या वर्सांत अपल्या जिण्येक लग्ती करुंक एक संदर्भ मात्र न्हय आवकास सयत.
"जिवीत जावनासा वर्सांक (आवकाक) जीव भर्चें शिवाय जिवाक (आवकाक) वर्सां भर्चीं न्हय" [Life is not filling YEARS into LIFE, but filling LIFE into YEARS] म्हणतात गिन्यानी. खंयचाक खंयचें भर्चें म्हळ्ळी संगत वेगळी, पूण वर्सां/वेळ नवीं नवीं स्वपणां घेवून येतात आनीं पाशार जावून वेताना, आपल्या चिंत्पाचेर बेसोर घालिनासतां रांवचो मनीस मात्र थंयचे थंयच उर्ता.
आयचा ह्या फास्ट लैफांत (Fastlife) मनशाक दिसाचीं चोवीस वोरांय उणीं जातात आनीं अपणान साधसुंक आसचा संग्त्यांची पट्टी लांब जावन्ंच वेता तरय जो वेक्ती विंचवणेंत (Priority) चुकाना तो ह्या सरव संग्त्यांक ज्यारी करुंक पावता.
हरयेकल्याक मेळचें एक आवक आनीं अपल्या जिविताचा वाटेर एकामेका चलोन आसताना, संयबीक स्वार्थाचे दोरे अपापें उभे जातात आनीं मतिंत हें बरें, हें वायट म्हळ्ळें पिंतूर एक रूप घेता आनीं आपापिंच आसचें बरें सर्व आपणाचें कर्ची नाडय पाशार जायनासतां रावाना.
तर बरें आनीं खोटें या वायट म्हळ्यार कितें? संप्या रितीन उचार्चें तर ’जें आपल्या मतीन ओपून घेंवचें, आपल्या मतीक सोभचें मात्र बरें’ आनीं ’जें अपल्या मतीक अथवें दिसचें तें वायट’. तर संसारांत खंयचेंच ’बरें’ आनीं ’वायट’ म्हणोन ना? आपापल्या इराद्यां खातीर, आपापल्या स्वार्थाखातीर मनशान अपापल्या समजणेपरकार केल्ले हे भेद जावनासात.
दाकलो; सोरो जिवाक बरो म्हणतात थोडे. सोरो मारेकार म्हणतात हेर थोडे. सत कितेंय आसों, एक सत मात्र आमीं, पेद्रून जेजूक नेगार केल्लेपरीं नेगार कर्तांव, तें जावनासा आपल्या मतीन ओपून घेतल्ल्या त्या बरया/वायटाचेर एकोडी नदर मार्ची.
जीं सतां अपल्या मतिंत आसात तीं कितलीं सतां म्हळ्ळो एकोडो निहाळ करुंक आमकां नाकाच नाका. हाका आमीं आमचा मतीक बेसोर घालुंक घेंवची अलक्षाय कारण जाव्येत. देकुन्ंच संपें तत्व आमीं मांदून घेतांव; ’बरें म्हळ्यार हांव आनीं म्हजीं’ आनीं ’वायट म्हळ्यार पेलीं आनीं पेल्यांचीं’.
मनीस जल्मा थावन मोर्नापऱ्यांत जियेता फ಼कत शिकोंक. जिण्येंत केन्नांय खंयचार परिगतेंतय मनशांक शिकोंक आसताच. हें ’आपूण जाणारी’ म्हणचा कितलेश्या बुद्दुजीविंकय लघू जाता. आमचा जिण्येंतय जायतीं वर्सां पाशार जालीं आनीं अपल्या आंतरीक बदलावणेक नवें वरसच कित्याक येजय म्हळ्ळें बरें सवाल. नीज जावन हें वाजबी सवालच म्हण्येत.
नवें वरस एक नीब मात्र, ह्या नव्या वर्सांत अपूण एक बरें काम कर्तां - म्हजा मतिंत आसचें सगळें बरें नीज जावन बरेंगी? आनीं वायट म्हणोन आसचें सगळें वायटगी म्हळ्ळें समजोंक प्रेतन करतां. जरतर हांव इतलें करुंक सक्तां तर हें सत सभार सतांक अपापेंच उघडता तें खंडीत. पूण हें अपूण कर्तलों फ಼ाल्यां न्हय, आजच अतांच! केदाळागी खैंगी अशें वाचल्लो उडास "बळ भलायकी न्हय, लांब आवक न्हय, देवा दी म्हाका सेवेचो स्पिरीत जीणभर".
जल्मादीस सदांच नवेंच/बरेंच हाडूं म्हजा पेल्याथंय. म्हजा पेल्याचा घरांनी समधानेचो दिवो पेटोन्ंच आसों, म्हजा पेल्याचा काळजांत उल्लास आसों, ताचा घरांनी कोणीं पिडे-शिडेंत पडाना जांव, कश्टा-नश्टान उराना जांव.
केदाळा जर हें चिंताप हरयेकलो चिंतुंक सकातगी, तवळच आपापलो जल्मादीस भागी जावंक पावतलो.
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
