कोणाचो आवाज व्हडलो?
वरस : २००४
मयनो : सप्तेंबर
’वडलीं सतां केन्नांय संपीं जावनासतात’ म्हळ्ळी इंगलिशांत एक सांगणीं आसा (The greatest truths are simple). ही सांगणी सार्के रितीन वोरावन पळेल्यार आमचा जिण्येक एक न्हय एक रितीन लघू जाताच.
पूण हकीगतेंत एक सत मात आमीं वोपून घेजै आनीं तें खंयचेंगी म्हळ्यार आमची नदर चडावत जावन वडल्या संग्त्यांविशीं मात्र आसताना असल्यो प्रमूख तरय चिल्लर संग्त्यो सभार पावटीं आमचा गुमानाक येच्चनांत.
एक महर्शीन रानांत आसचा आपल्या गुडसुलांत आध्यात्मीक शिकाप शिकोंक आयिल्ल्या थोड्यांक ’रान म्हळ्यार कितें?’ म्हळ्ळ्या विश्याचेर एक लेखन बरवंक सांगलें खैं.
थोड्या दिसां उपरांत एकेक्यान एकेका रितीन लेकन बरवन महर्शीक दिलें.
एकल्यान बरयलें रानांत जियेंवचा क्रूर मनजातीं विश्यांत, तांचा गर्जोण्यां विश्यांत, वाग, बोल्पे, हसत्यो आनी हेर मनजात्यां विश्यांत.
महर्शीन दुस्रें लेखन वाचलें तांतूं रानांत आसचा सुकण्यां सावजां विश्यांत आसल्लें. घुगी, गीद, मोर, आनीं हेर सुकणीं.
महर्शी वाचुन्ंच गेलो मुखलें लेखन, तांतूं एकल्यान रानांत जियेंवचा जिवदाळीं विश्यांत बरयिल्लें, पेर्मारी, सोरोप, आग्ग्यो अशें थरावळ जिवदाळीं विश्यांत बरयिल्लें.
विध्यार्थिंनी इतली मिनत करून इतलीं अपुर्भायेचीं लेकनां तयार केल्लीं तरय महर्शिचा तोंडार सूरयो उदेलोच्च ना. तो अन्येकल्याचें लेकन वाचुंक लागलो, ताणें रानांत आसचा रुकां झडांविश्यांत, वाली कांट्यां विश्यांत बरयिल्लें.
अखरेक महर्शीन निराशेचो सुसकार सोडलो. बुर्ग्यांक उद्देशून सांगलें
’बुर्ग्यांनो, आध्यात्मीक जाण्वाय जोडुंक पयलें एक भितरली दीश्ट गर्जेची, देकून तुमीं अनिकी प्रेतन करा आनीं तुमचान साध्य नां तर उपरांत हांव्ंच तुमकां सांग्तां’ म्हणालो.
परत थोडे दीस पाशार जाले आनीं हीं विध्यार्थीं परत थोड्या दिसांनी परत थोडीं अपुर्भायेचीं लेखनां बरवन महर्शीक हाडन दीलागलीं.
महर्शीन एकेकच वाचलीं, हरयेक लेकनां आधले पावटीं ताणीं बरयिल्ल्या लेकनांचाकी बरीं आसल्लीं. पूण महर्शिचा तोंडाची आमास अजून उतरल्ली ना. अखरेक ताणें विध्यार्थिंक सांगलें;
"भुर्ग्यांनो, दोळ्यां मुखार आसचें पळेवंक कोणायचान्ंय साध्य, पूण तुमीं दोळ्यां भायलें रूप पळेजाय, रानांत तुमीं कोणेंच पळेनातल्लें एक आसा - तें ’मौन’.
तुमीं पार्किलां? आनीं हेंच मौन तुमीं तुमचा लेकनांनी पिंत्रायिल्ल्या आवाजां आवाजाचाकी वडल्यान उलयता"
संसार इतलो मतलबी जालाकी हांगासर जियेंवचा हर मनशांचें चिंताप इतलेंच, सगळें आपणाचें कर्न घेजाय, सगळ्यान अपणान्ंच आसाजय, सर्वांनी आपणाचें आयकोंक जाय, सगळ्यांनी आपूण! ह्या परिगतेंत आमीं जियेवन गेल्यांव तर त्या विध्यार्थिंक आनीं आमकां कांय तफ಼ावत आसा? आमीं आमचा आंतरीक दोळ्यांनी दोळ्यांक आड आसचें पळेंवची गर्ज आसा.
पूण ताचाकी आधीं ते आमचे आंतरीक दोळे सोडची भोव गर्ज आसा.
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
