आमीं स्वतंत्र
वरस : २००४
मयनो : अगोस्त
अगोसताचो मयनो सभार काराणांक लागोन महत्वाचो, ह्या सभार काराणां पयकी प्रमूख काराण जावनासा आमकां लाभल्लें स्वातंत्र. अजीक सत्तावन वर्साधीं म्हणजे एक हजार नोयशीं सत्ताचाळीस इस्वेथावन, अजून परयांत आमीं स्वतंत्र?.
चडुणें साडेपांच दाकड्यांनी अमीं कितें शिकल्यांव? आमचो देस खंयचा दिशेन चमकोन आसा? आयलेवार ’इंडिया ईस शायनिंग’ म्हळ्ळे नारे थंय हांगा आयकोंक मेळ्ळे. ते नारे ताळे आसचांनी घाल्ले आनीं कान आसचांनी आयकाले.
पूण ह्या सरव वर्सांनी थोड्यो संग्त्यो मात्र आधीं थावून अजून परयांत सामान्य जावन्ंच ऊरल्यो. एक ’लज’ अन्येक ’भूक’. मनीस जसो संसार बदल्ला तशें बदल्ला, अपल्या मट्टाक सरी जाल्लेपरीं नेसता, पांगुर्ता, खाता, पियेता.
इरादो मान दांपचो तरयी कोण एकलो सूट तर कोण एकलो खल्सांव, इरादो चल्चो तरयी कोण एकलो बूट तर कोण एकलो रित्या पांयांचेर. इरादो पोट भर्चो तरयी कोण चिकन मंचूरियन तर कोण मीट मिर्सांग चिड्डिल्ली पेज.
तरयी अजून संसारांत वाटां वाटांनी, मेटां मेटांनी कसो पेटोनासा तोच उजो, फ಼ारिकपणाचो, ध्वेशाचो, हग्याचो, मोस्राचो. मनीस एकामेका तिर्कूट करुंक लागला, जातिचा, कातिचा, धरमाचा नांवान. शिकाप एक दंदो जाला, नीत म्हळ्ळो एक बाजारसो जाला. मयपास, मनशापण म्हळ्ळे फ಼कत सब्द जावन सब्दकोशाचा बुकांनी पिगळ्ळ्यात.
ह्या दिसां मधें परत परत हेडांवचाक येवून वेता स्वतंत्राचो दीस. ह्याच्च दिसा खैं भाशणां जातात, खैं राश्ट्राचो बावटो उभार जाता, खैं फ಼ुलां सकला पडतात, कोण मसतितात, कोण चिड्डितात, कोण गुड्डायतात आनीं लोकांचा ताळियांचा आवाजा बराबर कोण वांटतात मिटाय.
ह्या परिगतेचा शिंकळेंत शिर्कोन सादो लोक अजून मोरोन तरयी जियेता. रित्या कुडिंत, रित्या बोल्सांनी मात्र न्हय रित्या पोटान सयत. आपलें फालें नेणासतां, अपल्या बाळांचें फालें नेणासतां.
ह्या कंगाल दिसांनी जरीतरी ह्या भाशणांचा बदलाक, मिटायां बदलाक ह्या एका दिसा पुणीं ह्या निर्गतिंकां खातीर जियेवंक सक्तीत तर? हांची भूक आयकतीत तर? हांची तान चोवंक सक्तीत तर? जांवचेंनागी ह्या स्वतंत्र दिसाचो नवो अर्थ?
आयचा प्रगतिपर संसारांत आमीं एका उडकेन चंद्राक पावतांव, एका खिणान एक गांव हुल्पाशें करुंक सक्तांव, एका घड्येन दरयाचा गर्भाक उसतुंक सक्तांव. कित्याक म्हळ्यार आमची नदर आमचे मुखार आसा, जशें दांवचा घोड्याचा दोळ्यांभंवारीं पाटो बांदल्लेपरीं आमचा आळसायेचो पाटो आमीं आमचा जिण्येंतयी बांदला.
आमचा भंवारीं आमकां पळेवंक नाका. कितलें बरें आसचें जर आमचा भंवारीं आमीं देखोंक सकल्ल्यांव तर? आमीं एकलीं जावन, आमचा इसटां मंत्रांक घेवन, आमचा समाजेचा मनशांक घेवन, आमचा गांवचांक घेवन एक दीस, या एक घडी आमीं हेरां खातीर जियेल्ल्यांव तर? आमचा संचालनाध्वारीं, आमचा गर्जेवंतांक एका दिसाचें पुणीं पावोंक सकल्ल्यांव तर?
बौतीक या लौकीक संसाराचे नद्रेन पळेलें तर हांतूं, म्हणजे गर्जेंत आसचांक पावोंक गेल्यार, प्रतिफळ कसलोच मेळचोना, खंयसरय नांव गाजचेनां, तस्वीर जांव वर्दी जांव छापचिना, मान मेळचोना, धन दीरवें मेळचाकी होगडायजय पडतेलें.
तरयी मनशापणाचीं खरीं मोलां ह्याच करनेंनी आटापोन आसात न्हयगी? तशें आसतां ह्या वर्सा, हांव, आमीं, आमचें संचालन, फ಼कत एक उद्देश अपल्या घटनावळेक मेळयता आनीं तो जावनासा ’अमचाच्च गर्जेवंतांक एक दिसा पुणीं पांवचो’
पूण लाख रुप्याचें सवाल मात्र अधुरेंच जावन उर्ता ’माज्राक घांट बांधता कोण?’
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
