’जिण्येंत आमीं निजायकी आशेंवच्यो वसतू खंडीत जावन बौतीक न्हंय’
आमीं खैं आसांव..?
वरस : २००६
मयनो : जुलाय
संसार प्रगतेचा पावलांनी धांवोन आसा.
आज आमचेलागीं बौतीक सुखाच्यो संग्त्यो सगळ्यो आसात - कार, बंगलो, वेवेगळें नेसाप, समाजेंत प्रतिषटा, काम, हुद्दो, अंतसत आनी ब्यांकांनी पुंजावन दवरललो दुडू. पूण इतलें सर्व आसोनय जर आमीं आमचा अंतसकर्नाक सवाल केलें;
"आमचेलागीं समधान आसा? आमीं खरेंच सुखिगी?"
तर खंडीत जावन कपलार मिरियो पडतीत, मत चिंतचें रावयत, काळीज उडचें रावयत पूण सवालाक जाप लाभचिना. जापच नातल्यार लाभची तरय कशी?
आज मनीस मीत नातलेल्या वेगान, कळीत नातल्ल्या शेवोटा तेवशीन धांवोन आसा. कित्याक म्हळ्ळें खुद्द तोच्च नेणां तरय धांवणी हांगा कड्डायेची जावन केल्या. रावल्लो मनीस संप्ता देखून धांवणी.. धांवणी... धांवणी....
ह्या धांवणेंत मनीस मनशापणाचीं मोलां विस्रला, संबंध विस्रला, सत-नीत विस्रला, अपल्या सेजारयाक मात्र न्हंय सभार पावटीं अपलेभितर अपुण्ंच पर्किसो जाला. ह्या परिगतेंत नीज जावन मनीस धोभिवाल्याचा पेट्यापरीं जाला - न्हंय घर्चो, न्हंय धोबिचो.
दिसानदीस संकीरण जातेच्च आसचा मनशा चिंत्पांत खरेंच जावन मनीस चिंतुंक वेचाकी मोरोंक वेचें पसंद करुंक लागला. ही प्रगती? ही बदलावण? हें बदल्चा संसाराचीं खुणां? काळाधीं हिच्च पर्जा कशी आसल्ली? एक कुटाम कशें जियेतालें? एक फिर्गज समाज कशी आसल्ली? कसलो तो मायामोग? कसलीं तीं संबंधीं मौल्यां, कसलीं तीं कुटमाचीं मौल्यां?
एकल्याचें बरें फालें जाताना ताचा सेजार्चे मात्र न्हंय सगळ्या वाड्याचे जमताले, फिर्गज समाज मेळताली. फिर्गजेंत एक मोर्न जालें तर फिर्गज कुटाम एकवटतालें, कोण फोंड खोंडतालो, कोण मोर्नाची पेट सांग्तालो, कोण मोर्नाची गाडी सांग्तालो आनी कोण फिर्गेज्यांनी खबार दितालो. बरयांत तशें वायटांत सांगात दिताली. तेदनां दुबळिकाय जरूर आसल्ली, पूण मायामोग आसल्लो. एकामेकाचो हुसको आसल्लो, एकामेका आधार दिंवचें काळीज आसल्लें. फिर्गज कुटमा थावन काजार जावन भायर वेचें चेडूं सगळ्या फिर्गज कुटमाचांचा दोळ्यांनी उदका थेंबे उदेशें कर्ताले.
पर्गांवचे कोणय गांवाक येतेच्च वेचीक पुतान पाटीं पर्तल्लेपरीं फिर्गज समाज तितल्याच मायामोगान मेळताली, सूक-दूक वांटून घेताली. पर्गांवाक पाटीं वेच्याधीं आमचा घरा एक घडी भेट दी म्हण आडदोस माग्तालीं. हीं सर्व म्हजा भुर्ग्यापणाचीं पिंतुरां..
पूण आजकाल येंवचा हाफ्त्यांत काजार तरय कसलीच गवज ना, कोणाकच कसलेच्च त्रास नांत, काजारा दिसा इगर्जेंत घांटी वाजतेल्यो, वेळार मीस जातेलें, मिसाक चार-पांच बोडां आसतीत, उपरांत होटेलांनी रिसेपशन, काजाराक आयिल्लो कोण अपलो कोण पेलो म्हळ्ळें कोणाकच पडोन वचोंक ना. कान फुट्टासर आवाज, पोट फुट्टासर जेवंक आनी गळो फुट्टासर पियेवंक आनी पेंकडाची खीळ चुक्ता म्हणासर मांकडानाच. कोणाक पडोन गेलां दादलो कोणाचो बायल कोणाची धूव कोणाची वा आवय कोणाची म्हळ्ळें? मनीसच एक मनजात जाल्ल्या ह्या घड्ये थोड्याच वोरांनी सगळें तिर्सालें.. काजार जावन मयन्या भितर डैवोर्स जायत, व कोण कोणाक दवरून घेत तें कितेंय घडोंक साध्य..
कुटमा एकवट फासाळ्ळा, फिर्गज्यांनी पर्गांवचांक उजो लाय, गांवचेच अपले कोण पेले कोण म्हळ्ळें पडोन वचोंक ना. मीस जातेच्च कोणाचीं बायकां आनी कोणाचीं कारां चालू जालिंच सर्वांकय आमीं व्हडलीं/उंचलीं म्हण धाकंवचो होर्भोस. मनीस मनशाक पर्किसो जाला. फिर्गज समाज सोड्यां, कुटमाचें बरें फालें जाताना हाजर जावंक कुटमाचा सांद्याक नाका जालां. कोणाकय बाग्वोंक नाका.
आज मनीस शिकपी जाला, ताचेलागीं पोयशे आसात, मनशासक्तेची ताका गर्ज ना.
दाकड्याधीं एका शिभिरावेळार म्हजा मित्रान सांगल्लें एक उतार उडासाक येता; "गांवांत आवर येताना कद्वळ उदाक सर्व अपणासवें व्हाळोन वर्ताना व्हड व्हड रूक झडांक सयत पर्तून वेता पूण ल्हान ल्हान झडां मात्र वांचोन उर्तात कशी?" आनीं ताची जापय तोच्च दिता;
"कित्याक म्हळ्यार रूक बाग्वोंक नेणांत, झडां बाग्वोंक जाणांत"
मनीस अपणान खोंडल्ल्या फोंडाक अपणान्ंच पडाजय जाल्ल्या ह्या परिगतेची बली जावन जियेंवचो मनीस सर्व थरांचा पिडेंत वळवळता, कुडिची, मतिची, काळजाची पिडा. जिण्येंत साध्य जाल्लेतितलें गळसून अखरेक सगळें होगडावन घेतल्लो अनभोग. "कितें उपकार जिण्येंत सर्व जिकोन जीव होगडावन?" म्हळ्ळेपरीं..
पूण हें सर्व कित्याक आनी कशें?
आमचो पुर्वज अशिकपी जावन जियेल्लो, दिसाक एक जेवाण सयत कसटांचें जाल्ली परिगत पळेल्लो. सगळो दीस थंय हांगा कत्ते चाक्री करून अपल्या बुर्ग्यांक व्हडा कश्टांनी ताणीं व्हड केलां. फुडले दिसांनी हाणीं काडल्ल्या वांवटिचो फळ मेळोंक लागलो, पुतान अपल्या भुर्ग्यांक ताणीं अपणान कश्ट काडल्लेपरीं कश्ट काडिनाये म्हणोन बरें शिकाप दिलें, जाय जाल्लें सर्व दिलें. आधुनीक रितिचें सगळें दिलें, नेसाप, शिकाप, दुडू....
आनी हीं भुर्गीं व्हडा मजेन व्हड जालीं. तांकां सगळें मेळ्ळें पूण कुटमाचीं मोलां मेळ्ळिंनांत, ईश्ट मेळ्ळे पूण संबंधाचीं मोलां कळ्ळिंनांत, सनद मेळ्ळी पूण शिकाप मेळ्ळेंना, दुडू मेळ्ळो पूण सूख मेळ्ळेंना. देखून सर्व थरांच्यो सवयो, आमाल पियोणें, ड्रगस.. आनी पिडा.. आवय बापूय अपल्या बुर्ग्यांक बरो फुडार लाभलो तर आमचा पुर्वज्यांनी काडल्ले कश्ट आमचा पिळगेक येनातल्यार पुरो म्हळ्ळीं सर्व स्वपणां हुल्पावन, प्रायेसत आवय बापांय वर्न आशऱ्यांत घालन तीं गलफाक, अमेरिका, आसट्रेलिया, केनडा व यू.केंत अपली जिणी सारुंक गेलीं.
वयर वोतल्लें उदाक एका दिसा पुणीं सकला देंवताच - संसारी दवलतेन उडी मार्चीं एका दिसा धर्णीर अपले पांय दवर्तेलिंच. पूण त्या दिसाविशीं मात्र कोणाकच चिंतुंक नाका. आमकां सीरियल्स आसात, आमकां इंटरनेट आसा, आमकां पिक्निकां, पार्ट्यो, गम्मतां आसात, आमकां फेसतां आसात, आमकां गम्मत करुंक आसा.. आमकां वेळ ना... देखून आमकां सगळें लेकाचें. लेकाचें मागणें, लेकाचो तेर्स, लेकाचें मीस.
पूण अजून भोव अपरूपायेन तरयी थोडेकडे आमचो थोडो लोक, जांव दुबळो - पूण आमचा संसकृतेक अजून जोगसाणेन सांभाळून आसा, अपल्या बुर्ग्यांक तेच्च परीं मायामोगान व्हाडयता, तिच्च देव भिरांत, मनशा भिरांत, कश्ट अपल्या भुर्ग्यांक शिकयता.. बरो दोतोर, बरो इजनेर, बरो वकील व बरो .. मागीर जाया, पूण पयलें.. बरो मनीस जाया म्हळ्ळें लिसांव अपुर्भायेन हीं पाचार्तात.
हांचीं कोणाकय वळोक आसचेपरीं ना. कित्याक हांच्यो तस्वीरयो पत्रांनी-सायटांनी येनांत, हांकां समाजेंत कांय स्थान-मान ना. हांचा घरांनी कोलू आसोंक पुरो. हेणें तेणेंचें रीण आसोंक पुरो.. हीं मीट मिर्सांगेंत जेवतीत, हांचेलागीं फ्रीज जांव, एसी जांव, फ्यान जांव आसचें ना.. भोवशा इगर्जेचें अन्वल दिंवची तांकय आसत म्हण हांव पात्येना. पूण कांय आसत तर भर्पूर मायामोग, शेगूण, खाल्तेंपण, आनी मनशापणाचीं मौल्यां..
आमीं खंय आसांव म्हण एक घडी चिंत्यांगी?
देव बरें करूं,
- वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
