’भिजुडे मात्र अपणाक आवकास नांत म्हण रडतात तर आशावादी ते आवकास खुद्द रचतात ’
कोणेंय कशें बरें जाव्येता?
वरस : २००५
मयनो : जुलाय
हावें वाचल्ली एक लिसांवाभरीत मटवी काणीं ह्या परीं आसा; एक पावटीं एकलो भांगाराचा आशेन हिमालयाक वचोन तपस्स करुंक लागलो खैं. आनीं ताचा तपस्स्यांत संतोस पावल्ल्या देवान ताका दर्शन दीवन ताची आशा समजोन अशें सांगलें खैं;
"बरें, तुका चड भांगाराची आशा आसची म्हजान ज्यारी करयेत, पूण त्या खातीर तुवें इल्ली मिनत करिजाय पडत"
"हांव कसलीय ती मिनत करुंक कबूल" अशें ताणें जाप दीवन म्हळें.
"बरें.. तूं पारसमणी म्हळ्ळो एक फातोर सोधून वच आनीं तो फातोर तूं खैंसर लागयताय पळे, तें भांगार जावन बदल्तेलें"
आयकोन तो आतां भोव संतोसान उटलो, तक्षण तो मेळल्ल्यो सर्व लोंकडाचो चेयनी, सांकळिंक आपल्या गळ्याचेर नेसोन रानाक धांवलो आनीं एकेकाच फात्राक विंचून अपणाचा गळ्यार आसचा लोंकडाचा सांकळेंक लागवन ते फकत फातोर म्हण गोमतच ते काडन उडवन मुखार गेलो आनीं दुस्रो फातोर विंचून गेलो.
अशेंच सभार दीस-रात तो पिसांतूर म्हळ्ळेपरीं मेळल्ल्या मेळल्ल्या फातोरांक विंचून आपल्या गळ्यार आसचा सांकळेक लागवन उडंवचेंच काम कर्न तो भूक/तान/विशेव विस्रलो.
सभार दीस पाशार जाले आनीं सगळें रान ताणें सोधलें आनीं सभार दिसां उपरांत तो रानांतलो भायर चलोन वेताना मुखार ताका मेळल्लो लोक सगळो ताकाच अज्यापान पळेंवचार पडलो देकून तोय अपणाक पळेलागलो. आनीं ताकाय अज्याप - गळ्यार ताणें नेसल्ल्यो सांकळी-चेयनी सोड, सगळें ताचें आंगच भांगारांत पर्जळतालें. केदनां ताणें तो पारसमणी फातोर विंचल्लो आनीं केदनां उडयिल्लो खुद्द तोच नेणासल्लो देकून ताचेलागीं तो पारसमणी फातोर खंयचो म्हळ्ळें समजोंक जालेंना...
ही एक ल्हान काणी तरयी हांतलें लिसांव पळेयां; आमचा जिण्येंतयी जायत्या राठावळेमधें आमकां सभार बरीं मनशां मेळतात न्हयगी? आमिंय अशेंच तांका गळसून कोनशाक उडयतांव.
तर आमचा जिण्येंत येंवचा बरया मनाचा मनशांक आमीं कशें पार्केयेता?
भोव संपें - पयलें आमीं बरीं आसांव तर - आमकां बरेंच जातेलें शिवाय वायट न्हय. वोपाचें भांगार चड पर्जळता तरयी वेळाकाळा उपरांत संसार ताचो वोप पार्कुंक सक्ता. वेलडिंग कर्ताना लंकडाक लंकडान मात्र सांगात दिव्येत शिवाय भांगारान न्हय. भांगाराक भांगारान मात्र सांगात दिव्येत शिवाय भांगाराक आनीं लंकडाक वेलडिंग करुंक कोणायचान जातावे तर? तशेंच भांगाराक कांय प्लासटिकांत वेलडिंग करुंक जाताये भांगाराशिवाय?
’दायज’ पंगडाक हें कशें लागू जाता म्हळ्ळ्या सवालाकय म्हजी हीच जाप; जरी तरी आमचा मिसांवांक कांय अर्थ आसा, निस्वार्थी सेवेचो मनोभाव आसा, तर तेच वर्गाचे बरे मनीस आमचा पंगडांक येतेले शिवाय कोणायचाय दाक्षेणेक जांव, मुलाजेक जांव, कोणाकी खुशी कर्चा इराद्यान जांव, कोणायकय चिडांवचा इराद्यान कोणेंय कितेंय करुंक जायना. जायत तरय ताका चड तेंप बाळवी ना.
दायज पंगडाक आयलेवार आयिल्ल्या वावराड्यांक ’दायज’ बरो येवकार माग्तासताना एक संगत उचार्ची भोव गर्जेची म्हण दिसता आनीं ती जावनासा; ’हेरांचें बरेंपण पळेंवची श्याथी ज्या वेक्तीक आसता जो खुद्द बरो जावनासा आनीं बरेंपण म्हळ्यार कसलें म्हळ्ळें समजोंक सक्ता’
- वल्ली क्वाड्रस
